Kategoria: dzieci

  • Efekt synergiczny działania toksycznych metali w okresie pre- i postnatalnym jako dominujący czynnik w patogenezie zaburzeń ze spektrum autyzmu

    Efekt synergiczny działania toksycznych metali w okresie pre- i postnatalnym jako dominujący czynnik w patogenezie zaburzeń ze spektrum autyzmu

    PRZEDMOWA

    Na podstawie dostępnych danych naukowych należy uznać, że główną przyczyną dramatycznego wzrost zapadalności na autyzm/ASD (a także wielu innych chorób przewlekłych) jest ekspozycja na toksyny, w szczególności na toksyczne metale w okresie prenatalnym i wczesnym dzieciństwie.

    Należy podkreślić, że problem zatrucia toksycznymi metalami nie dotyczy tylko dzieci z ASD, ale również większości z nas. Rozwiązanie zagadki przyczyn autyzmu może również wyjaśnić patogenezę wielu idiopatycznych chorób przewlekłych.

    Znaczenie tego zjawiska dla zdrowia publicznego jest bagatelizowane, a nawet ukrywane przed opinią publiczną, ponieważ istotny udział w patogenezie ASD ma jatrogenia i przemysł. Poniżej przedstawione dane naukowe godzą w interes establishmentu medycznego i potężnych koncernów.

    Instytucje rządowe we współpracy z niezależnymi od przemysłu ekspertami powinny rozpocząć działania zapobiegawcze i naprawcze, w tym rozpoczęcie badań klinicznych w celu opracowania skutecznych i bezpiecznych zaleceń (dieta, suplementacja, terapia objawowa i przyczynowa) obejmujących nie tylko populację pediatryczną, ale także kobiety w ciąży lub planujące ciążę. Niestety, rządy są silnie sprzężone z przemysłem i odpowiedzialne za ten kryzys, dlatego trudno oczekiwać adekwatnej reakcji ze strony instytucji zdrowia publicznego.

    Poniżej przedstawiam 12 udokumentowanych naukowo argumentów, które łącznie stanowią fundament tezy postawionej w tytule niniejszego artykułu. Na podstawie dostępnej literatury naukowej wydaje się, że jest to najbardziej spójna i najlepiej udokumentowana koncepcja patogenezy autyzmu. Jeśli ktoś uważa inaczej, powinien zaproponować inną co najmniej tak samo dobrze udokumentowaną i spójną hipotezę, która podważy dominującą rolę efektu synergicznego działania toksycznych metali w okresie pre- i postnatalnym w patogenezie zaburzeń ze spektrum autyzmu.

    Każdy, a tym bardziej rodzice dzieci z ASD, powinien o tym wiedzieć. Konsekwencje narażenia na toksyczne metale mogą dotyczyć większości dzieci, nawet neurotypowych, oraz dotyczyć wielu osób dorosłych cierpiących na liczne przewlekłe schorzenia, w tym tzw. choroby idiopatyczne.

    Prośba o szerokie udostępnianie poniższego materiału.

    —-

    I

    Zmiana kryteriów diagnostycznych i większa świadomość nie wyjaśniają w pełni wzrostu zapadalności na autyzm/ASD

    —-

    Liczba dzieci ze zdiagnozowanym spektrum autyzmu i zespołem Aspergera (ASD) wzrosła z 8 tys. w 2012 r. do 80 tysięcy w 2023 r.; wzrosła też liczba placówek specjalnych z 2200 do 2300 [1]

    Blisko jedna piąta wszystkich niepełnosprawnych w wieku do lat 16, to właśnie osoby autystyczne lub z zespołem Aspergera” – wskazuje Najwyższa Izba Kontroli [2]

    Zdaniem dr Barbary Barteczki-Eckert, psychiatry dzieci i młodzieży, pomimo wzrostu diagnoz,  jest ich i tak za mało. Uważa ona, że wydawane są one za rzadko i często za późno, i nie na wyrost” [2]

    Młodszy wiek w momencie rozpoznania, migracja, zmiany kryteriów diagnostycznych i włączenie łagodniejszych przypadków nie wyjaśniają w pełni obserwowanego wzrostu [ASD]” [3]

    Źródła:

    1. https://www.portalsamorzadowy.pl/edukacja/coraz-wiecej-dzieci-ze-zdiagnozowanym-spektrum-autyzmu-polskie-szkoly-na-to-gotowe,439055.html
    2. https://zdrowie.pap.pl/rodzice/spektrum-autyzmu-diagnozy-na-wyrost-czy-faktyczny-wzrost-przypadkow
    3. Hertz-Picciotto I, Delwiche L. The rise in autism and the role of age at diagnosis. Epidemiology. 2009 Jan;20(1):84-90, https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/19234401/

    —-

    II

    W patogenezie autyzmu/ASD główną rolę odgrywają czynniki środowiskowe

    —-

    „(…) prawie 80% dzieci z ASD ma prawidłowy genom” [1] oraz „jest jasne, że czynniki niegenetyczne mogą odgrywać znaczącą rolę w etiologii ASD” [1]

    Wyniki sugerują, że czynniki środowiskowe wspólne dla bliźniąt wyjaśniają około 55% podatności na autyzm. Chociaż czynniki genetyczne również odgrywają ważną rolę, są one znacznie mniejsze niż szacunki z wcześniejszych badań bliźniaków nad autyzmem. Niemal identyczne oszacowania pojawiły się dla ASD, sugerując, że ASD przedstawia to samo spektrum obciążenia, co ścisły autyzm” [2]

    Źródła:

    1. Baj J, Flieger W, Flieger M, Forma A, Sitarz E, Skórzyńska-Dziduszko K, Grochowski C, Maciejewski R, Karakuła-Juchnowicz H. Autism spectrum disorder: Trace elements imbalances and the pathogenesis and severity of autistic symptoms. Neurosci Biobehav Rev. 2021 https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0149763421003365
    2. Hallmayer J, Cleveland S, Torres A, Phillips J, Cohen B, Torigoe T, Miller J, Fedele A, Collins J, Smith K, Lotspeich L, Croen LA, Ozonoff S, Lajonchere C, Grether JK, Risch N. Genetic heritability and shared environmental factors among twin pairs with autism. Arch Gen Psychiatry. 2011 Nov;68(11):1095-102

    —-

    III

    Patogeneza autyzmu/ASD ma ścisły związek z wrodzonym i nabytym zatruciem toksycznymi metalami, na które jesteśmy powszechnie narażeni

    —-

    Poniższe cytaty pochodzą z niedawno opublikowanych recenzowanych prac naukowych:

    1. Baj J, Flieger W, Flieger M, Forma A, Sitarz E, Skórzyńska-Dziduszko K, Grochowski C, Maciejewski R, Karakuła-Juchnowicz H. Autism spectrum disorder: Trace elements imbalances and the pathogenesis and severity of autistic symptoms. Neurosci Biobehav Rev. 2021 https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0149763421003365
    2. Błażewicz, A.; Grabrucker, A.M. Metal Profiles in Autism Spectrum Disorders: A Crosstalk between Toxic and Essential Metals. Int. J. Mol. Sci. 2023, 24, 308. https://www.mdpi.com/1422-0067/24/1/308 
    3. Bryliński Ł, Kostelecka K, Woliński F, Duda P, Góra J, Granat M, Flieger J, Teresiński G, Buszewicz G, Sitarz R, Baj J. Aluminium in the Human Brain: Routes of Penetration, Toxicity, and Resulting Complications. Int J Mol Sci. 2023 Apr 13;24(8):7228 https://www.mdpi.com/1422-0067/24/8/7228

    Wśród autorów są naukowcy z Uniwersytetu Medycznego w Lublinie, m.in.:

    • dr n. med. Jacek Baj, Zakład Anatomii Człowieka
    • dr hab. n. farm. Anna Błażewicz, Samodzielna Pracownia Patobiochemii i Interdyscyplinarnych Zastosowań Chromatografii Jonowej
    • prof. dr hab. n. med. Hanna Karakuła-Juchnowicz, Zakład Neuropsychiatrii Klinicznej

    Liczne badania z wykorzystaniem różnych rodzajów próbek wykazały, że dzieci z ASD mają wyższy poziom toksycznych metali w swoich organizmach niż neurotypowe grupy kontrolne” [2]

    „Przeprowadzone badania wskazują, że dzieci z ASD wykazują obniżoną zdolność eliminacji metali toksycznych, co prowadzi do kumulacji tych metali i nasilenia objawów autystycznych” [1]

    Kumulacja metali toksycznych w organizmie może znacznie zaburzyć homeostazę i prawidłowe funkcjonowanie ważnych dla życia narządów” [1]

    Nieodpowiednie stężenia metali toksycznych mogą jednak istotnie zwiększać ryzyko wystąpienia ASD, co dotyczy przede wszystkim określonych okresów rozwojowych (prenatalnych lub postnatalnych), kiedy jednostki są bardziej podatne na niekorzystne skutki ekspozycji” [1]

    „(…) Dlatego zamiast każdego szkodliwego metalu osobno, mieszanina tych metali może zwiększać ryzyko ASD” [2]

    Stwierdzono, że dzieci z autyzmem mają we włosach podwyższony poziom metali ciężkich, takich jak: ołów, rtęć i kadm” [1]

    Nie ma wątpliwości, że większość badań (74%) przeprowadzonych w ostatnich dziesięcioleciach potwierdza istnienie związku między podwyższonym poziomem rtęci a czynnikami ryzyka ASD” [1]

    Według wielu badań ASD powiązano z wyższymi poziomami rtęci, ponownie kładąc nacisk na okres rozwoju przed- i wczesno-postnatalnego” [2]

    „Najczęstszymi źródłami rtęci są nieorganiczne związki rtęci (np. chlorek rtęci), organiczne związki rtęci takie jak: metylortęć występująca w rybach morskich czy etylortęć występująca np. w szczepionkach zawierających tiomersal (tiosalicylan etylortęci zawierający 49,55% wagowych ) i rtęć elementarna w postaci oparów uwalnianych z amalgamatów dentystycznych. Wszystkie formy rtęci są toksyczne, ale formy organiczne wywierają silniejsze działanie cytotoksyczne i neurotoksyczne” [1]

    Źródłem narażenia na zatrucie rtęcią jest tiomersal, stosowany w wielu szczepionkach, m.in. szczepionka przeciw grypie, tężcowi, meningokokom, jako adiuwant zwiększający odpowiedź immunologiczną organizmu na wprowadzony antygen (Rosenblatt i Stein, 2015; Geier i in., 2015; Harry i in., 2004). Badania przeprowadzone przez Rodriguesa i in. (2010) udowodniły, że rtęć z tiomersalu gromadzi się w mózgu, nerkach i wątrobie, przy czym jego poziom jest znacznie wyższy niż we krwi. Po ekspozycji na tiomersal rtęć gromadzi się w mózgu głównie w postaci nieorganicznej (63 %), podczas gdy reszta pozostaje w wysoce toksycznych formach rtęci organicznej: etylortęć (13,5 %) i metylortęć (23,7 %).” [1]

    Niedawna metaanaliza, która obejmowała wyniki 48 niezależnych badań naukowych, wykazała znacznie wyższe stężenie ołowiu we włosach u pacjentów z ASD w porównaniu z grupą kontrolną” [2]

    Ekspozycja na ołów w okresie prenatalnym może wynikać z ołowiu, który nagromadził się w kościach matki w wyniku wcześniejszego narażenia, jak również ostrego zatrucia matki.Główne przyczyny narażenia na ołów w czasach współczesnych to pył ołowiowy z farby na bazie ołowiu, ołów w wodzie pitnej w wyniku wypłukiwania z rur zawierających ołów w kanalizacji starszych budynków, zanieczyszczona gleba w pobliżu firm, w których ołów jest lub był wykorzystywany, oraz ołówod narażenia na dym papierosowy.Jednak niektóre towary handlowe, takie jak biżuteria, zabawki dla dzieci i kosmetyki, mogą również zawierać ołów” [2]

    W rozwijającym się mózgu podwyższony poziom Pb [ołowiu] może prowokować nieprawidłowe uwalnianie neuroprzekaźników i zaburzać funkcjonowanie mózgu nie tylko dzieci z ASD, ale także w przypadku innych zaburzeń, np. ADHD” [1]

    „(…) metaanaliza wykazała, że stężenie Al [aluminium] zarówno we włosach, jak i w próbkach moczu było dodatnio skorelowane z ASD, podczas gdy stężenie Al we krwi było ujemnie związane z ASD. W związku z tym wysunięto sugestię, że ASD jest prawdopodobnie związane z upośledzoną zdolnością do metabolizmu, detoksykacji i wydalania niektórych metali. Autorzy ci wspierali wysiłki na rzecz ograniczenia narażenia na metale neurotoksyczne w ciągu życia, zwłaszcza kobiet w ciąży i małych dzieci, które są najbardziej podatne na ich działanie” [3]

    Aluminium gromadzi się w mózgu”, „Neurotoksyczne cechy przewlekłej toksyczności aluminium są dobrze udokumentowane” [3]

    „Obecność aluminium wykryto na podwyższonym poziomie w tkance mózgowej pacjentów z ASD” [1]

    Wśród źródeł glinu [aluminium] u niemowląt sugeruje się preparaty mleczne, roztwory do karmienia dożylnego i prawdopodobnie adiuwanty szczepionkowe zawierające glin” [3]

    U dzieci ekspozycja na aluminium może pochodzić głównie ze szczepionek, w których Al jest dodawany jako adiuwant (Offit i Jew, 2003), który omija bariery ochronne przewodu pokarmowego, skóry (Exley, 2009) i jest wchłaniany ze 100% skutecznością (Yokel i McNamara, 2001). Wchłonięty Al może pośrednio uczestniczyć w reakcjach Fentona i skutecznie zastępować niezbędne biometale w licznych reakcjach enzymatycznych (Shafer i Mundy, 1995; Mundy i in., 1994). W układzie krążenia Al wiąże się z transferyną. Kompleks Al-transferyna ma pozorną zdolność do przekraczania barier krew-mózg i krew-płyn mózgowo-rdzeniowy. Gromadzi się w mózgu (Khan i in., 2013), skąd jest praktycznie nieusuwalny (Hem, 2002). Prawie 5 mg glinu ze szczepionek pozajelitowych może przedostać się do organizmu niemowlęcia (Miller, 2016). Biorąc pod uwagę fakt, że neurotoksyczność glinu została potwierdzona w doświadczeniach na myszach (Crepeaux i in., 2017) oraz badaniach klinicznych (Bishop i in., 1997), w 2019 roku zaproponowano, że nietoksyczne związki cynku (wodorotlenek, siarczan lub fosforan) zamiast tego może być stosowany jako zamiennik adiuwantu” [1]

    Dalsze badania nad znaczeniem glinu [aluminium] w autyzmie są motywowane faktem, że stosowanie szczepionek pediatrycznych zawierających aluminiowy adiuwant bezpośrednio koreluje ze wzrostem częstości występowania ASD” [1]

    Niektóre działania człowieka, w tym spalanie śmieci i stosowanie nawozów fosforowych, uwalniają kadm do środowiska, który może wzbogacać się w mięsie, rybach, warzywach i owocach w wyniku dużej zawartości metalu w glebie i zaopatrzenia w wodę. Ponadto narażenie na dym papierosowy może umożliwić przedostanie się kadmu do organizmu” [2]

    Częstość występowania niedoboru Zn [cynku] i zatrucia Cu [miedzią] jest wysoka u dzieci z rozpoznaniem ASD” [1]

    Jeśli chodzi o niezbędne minerały u dzieci ze zdiagnozowanym autyzmem, udokumentowano liczne niedobory cynku, magnezu i wapnia itp. Wśród metali toksycznych w ASD najczęściej obserwuje się podwyższone poziomy metali, takich jak rtęć, ołów i kadm.” [1]

    Nie ma wątpliwości, że niedobory niezbędnych pierwiastków lub obciążenie toksycznymi metalami mogą indukować zmiany epigenetyczne, które zakłócają dojrzewanie neuronów, powodując zaburzenia neurorozwojowe we wczesnym okresie rozwoju” [1]

    Jedną z cech charakterystycznych wysokich poziomów rtęci, ołowiu i kadmu jest to, że konkurują one z niezbędnymi metalami śladowymi, takimi jak cynk, wpływając w ten sposób na neurogenezę i różnicowanie neuronów, synapsy, mielinizację i procesy zapalne. Dodatkowo, toksyczne metale pogarszają dysfunkcję mitochondriów i zwiększają stres oksydacyjny, powodując peroksydację lipidów, słabą energię i śmierć komórek. Niszcząc barierę krew-mózg lub aktywując astrocyty i mikroglej, toksyczne metale mają również bezpośrednie działanie prozapalne, które może powodować gliozę. Poza tym nieprawidłowy profil metali wpłynie na układ pokarmowy i jego mikroflorę, prowadząc do nieprawidłowej sygnalizacji jelitowo-mózgowej. Ostatecznie zakłócone procesy doprowadzą do zmienionego rozwoju mózgu poprzez podobne mechanizmy proponowane dla innych genetycznych i niegenetycznych czynników ryzyka ASD” [2] „Co ciekawe, metale wpływają na krytyczne aspekty molekularne ASD, w tym stres oksydacyjny, stany zapalne, rozwój synaps, komunikację synaptyczną, łączność mózgową i sygnalizację jelitowo-mózgową. W rezultacie można spekulować, że pierwotną patologią ASD może być brak równowagi metali śladowych, charakteryzujący się obecnością metali toksycznych i/lub przeciążeniem lub brakiem niezbędnych metali, zwłaszcza brakiem cynku podczas rozwoju mózgu (ciąża).” [2]

    Ostatnio pojawiły się również inne prace naukowe wiążące autyzm/ASD z obciążeniem organizmu toksycznymi metalami i zaburzeniami pierwiastków śladowych:

    • Amadi CN, Orish CN, Frazzoli C, Orisakwe OE. Association of autism with toxic metals: A systematic review of case-control studies. Pharmacol Biochem Behav. 2022 Jan;212 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/34896416/
    • Awadh SM, Yaseen ZM, Al-Suwaiyan MS. The role of environmental trace element toxicants on autism: A medical biogeochemistry perspective. Ecotoxicol Environ Saf. 2023 Feb;251:114561 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/36696851/
    • Zao G, Liu SJ, Gan XY, Li JR, Wu XX, Liu SY, Jin YS, Zhang KR, Wu HM. Analysis of Whole Blood and Urine Trace Elements in Children with Autism Spectrum Disorders and Autistic Behaviors. Biol Trace Elem Res. 2023 Feb;201(2):627-635
      https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/35305538/

    —-

    IV

    Wykazanie istotnego związku między ASD/innymi chorobami przewlekłymi a obciążeniem toksycznymi metalami jest utrudnione, ponieważ stosowane metody diagnostyczne zaniżają rzeczywisty poziom metali w organizmie, a badania nie uwzględniają wszystkich źródeł ekspozycji na toksyczne metale i ich kumulacji w wielu tkanakch przez całe życie włącznie z okresem prenatalnym (koncepcja eksposomu)

    —-

    Próbki włosów, paznokci i zębów dostarczają historycznych danych na temat narażenia na metal, podczas gdy próbki krwi i moczu mierzą ostre narażenie” [1]

    „(…) dzieci z autyzmem miały tylko 1/8 normalnej ilości rtęci we włosach w porównaniu z typowymi niemowlętami, mimo że obie grupy miały podobną ekspozycję na główne źródła rtęci (owoce morza matki, rtęciowe amalgamaty dentystyczne i tiomersal w szczepionkach). Wystąpiła również znacząca odwrotna korelacja w nasileniu autyzmu i poziomie rtęci we włosach, co sugeruje, że dzieci z najsłabszą zdolnością do wydalania rtęci rozwijały najcięższe objawy. Wyniki te razem sugerują zmniejszoną zdolność do wydalania rtęci, co skutkuje większym obciążeniem organizmu. Replikacja tego badania wykazała również, że dzieci z autyzmem miały zwykle niższy poziom rtęci we włosach niż typowe niemowlęta. Niedawne badanie dzieci w wieku 1-5 lat wykazało niższy poziom ołowiu, kadmu i arsenu we włosach dzieci z autyzmem, co sugeruje zmniejszoną zdolność wydalania tych metali; podobna tendencja występowała w przypadku rtęci, ale nie była istotna statystycznie u tych starszych dzieci” [2]

    W powyższym fragmencie autorzy powołali się na badania [3-5]

    Poziomy rtęci we krwi i moczu niekoniecznie korelują z ekspozycją organizmu na rtęć lub klinicznymi objawami zatrucia rtęcią” [6]

    Dobrym przykładem wadliwej metodologii badań nad wpływem toksycznych metali na zdrowie człowieka są badania dotyczące amalgamatów stomatologicznych:

    Stężenia we krwi i moczu niekoniecznie wskazują na obciążenie rtęcią tkanek ciała (Lorscheider i in., 1995) lub nasilenie objawy kliniczne (Draschet i in., 2002). Badania na owcach i małpach z amalgamatem dentystycznym wykazały, że poziom rtęci we krwi pozostawał niski, podczas gdy poziom rtęci w tkankach był podwyższony (Hahn i wsp. 1990; Lorscheider i wsp., 1995; Vimy i wsp., 1990). Okres półtrwania rtęci metalicznej we krwi jest dość krótki (około 3 dni), ponieważ szybko przenika ona do innych tkanek organizmu. Zatem poziomy rtęci we krwi odzwierciedlają jedynie niedawną ekspozycję na opary rtęci. Stężenia rtęci w moczu odzwierciedlają głównie skumulowaną dawkę rtęci nieorganicznej w nerkach i istnieją jedynie słabe korelacje lub brak korelacji z poziomami rtęci w innych tkankach docelowych (Clarkson, 2002; Draschet i in., 1997; Weiner i Nylander, 1993). Kiedy ekspozycja na rtęć ustaje, można oczekiwać, że okres półtrwania w mózgu i strukturach kostnych wynosi 1 ± 18 lat (Lorscheider i in., 1995; Opitz i in., 1996; Sugita, 1978)”[6]

    W badaniach naukowych dotyczących toksycznego działania substancji konieczne jest porównanie co najmniej dwóch próbek: jednej narażonej na działanie danej substancji i drugiej, która nie jest narażona. Jednym z głównych dylematów w tak zwanych badaniach nad amalgamatem jest to, że zdecydowana większość nie obejmuje prawdziwych grup kontrolnych, które rzeczywiście nie miały kontaktu z amalgamatem dentystycznym. Zaniedbuje się możliwość, że kontrole „nieamalgamatowe” mogły w którymś momencie swojego wcześniejszego życia mieć wypełnienia dentystyczne amalgamatem przez długi okres czasu, a zatem mogą wykazywać wyższe obciążenie rtęcią w organizmie. Badania te cytowane przez wielu autorów i instytucje (Berlin, 2003; BfArM, 2003; Clarkson, 2002; Dodes, 2001; Gottwald i in., 2001, 2003; Harhammer, 2001; Zimmer i in., 2002, 2003) jako dowód domniemanej nieszkodliwości amalgamatu, nie używały właściwych grup kontrolnych niezawierających amalgamatu” [6]

    W 2011 roku zaproponowano hipotezę opartą na skumulowanej ekspozycji na rtęć, która uwzględnia nie tylko jeden, ale całkowity wkład różnych środowiskowych źródeł tego pierwiastka, takich jak (i) plomby matki z amalgamatu, (ii) zanieczyszczenia, (iii) żywność, a także (iv) szczepionki konserwowane tiomersalem wraz z genetyczną/biochemiczną podatnością na usuwanie rtęci z organizmu [7,8]. W 2017 r. hipotezę uaktualniono dodając kolejny element:

    „Powszechne urządzenia technologiczne (np. telefony komórkowe, mobilne stacje bazowe, urządzenia do obrazowania metodą rezonansu magnetycznego i inne urządzenia bezprzewodowe) wytwarzają pola elektromagnetyczne (EMF). Objawy neurobehawioralne i neurorozwojowe, takie jak opóźniona pamięć, uczenie się, funkcje poznawcze i uwaga, zostały przypisane ekspozycji na EMF. Warto zauważyć, że objawy te są również przypisywane ASD i zespołom nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. W niedawnym badaniu in vivo zaobserwowano nieprawidłowości społeczne związane z autyzmem u myszy narażonych na pola elektromagnetyczne o bardzo niskiej częstotliwości podczas rozwoju okołoporodowego. Może to wskazywać na potencjalny bezpośredni związek między polami elektromagnetycznymi a występowaniem autyzmu w określonych oknach wrażliwości, co wymagałoby dalszych badań. Pośredni związek może być również prawdopodobny, ponieważ doniesiono, że rezonans magnetyczny o wysokim polu i promieniowanie mikrofalowe emitowane przez zwykłe telefony komórkowe zwiększają uwalnianie rtęci z wypełnień dentystycznych z amalgamatu. Te ostatnie dowody (2014), dalekie od sprzeczności, są zgodne z naszą poprzednią hipotezą ASD opartą na skumulowanej ekspozycji na rtęć (2011) i można je uwzględnić jako piąty (v) dodatkowy czynnik środowiskowy, synergistycznie przyczyniający się do uwolnienia Hg u matek z wypełnieniami amalgamatowymi oraz zwiększenie prawdopodobieństwa rozwoju i/lub pogłębienia autyzmu u dzieci. Niemniej jednak ta zaktualizowana wersja naszej hipotezy wymagałaby bardziej obszernego potwierdzenia klinicznego i dowodów potwierdzających” [8]

    Na ten problem zwrócono również w pracy [1]:

    „(…) dane badawcze dotyczące metali w etiologii chorób wpisują się w koncepcję eksposomu, zaproponowaną przez Wilda, definiującą szerokie podejście do komponentu środowiskowego w celu poprawy i zrozumienia predyktorów i czynników ryzyka patologii wieloczynnikowych, takich jak ASD. Zgodnie z literaturą „eksposom reprezentuje całość ekspozycji od poczęcia, jednocześnie identyfikując, charakteryzując i określając ilościowo ekspozycje egzogenne i endogenne oraz modyfikowalne czynniki ryzyka, które predysponują i przewidują choroby w ciągu całego życia człowieka”. Połączenie efektów biologicznych metali w tkankach i płynach biologicznych z danymi z wielokrotnej ekspozycji to złożone zadanie. Uzupełnia jednak nasz genom, określając naszą wrodzoną predyspozycję do niektórych chorób. Literatura podkreśla, że badania ekspozycyjne mogą stwarzać możliwości nadania priorytetu bardziej odpowiednim chemikaliom do oceny ryzyka” [1]

    W przypadku przewlekłego zatrucia rtęcią analiza pierwiastkowa włosów, zębów i paznokci nie jest dobrym narzędziem diagnostycznym, bo:

    Rtęć ma szczególne powinowactwo do komórek i gruczołów nabłonka ektodermalnego i endodermalnego. W ten sposób rtęć gromadzi się w nabłonkowej wyściółce przewodu pokarmowego; w nabłonku płaskonabłonkowym skóry i włosów; w tkankach gruczołowych, takich jak ślinianki, tarczyca, wątroba, trzustka i gruczoły potowe; oraz w nerkach, a także w narządach nabłonkowych, takich jak jądra i prostata. W mózgu większość rtęci znajduje się w istocie szarej, więcej w niektórych jądrach pnia mózgu iw niektórych częściach móżdżku. Badania te wykazały również, że czas retencji nagromadzonej rtęci różni się znacznie w różnych narządach. Biologiczne półokresy wahają się od kilku dni do miesięcy. Narządy o najdłuższym czasie retencji to mózg, nerki i jądra (…) Trzy lata po zaprzestaniu narażenia rtęć nadal była widoczna w móżdżku (…). Częścią mózgu małpy wiewiórki wykazującej wyraźne nagromadzenie rtęci jest siatkówka. Warfvinge i Bruun badali mikrodystrybucję w siatkówce. Zwizualizowali rtęć głównie w tarczy nerwu wzrokowego, nabłonku barwnikowym siatkówki, ścianach naczyń włosowatych i komórkach zwojowych i stwierdzili zatrzymywanie rtęci w tych strukturach do 5 lat po ekspozycji” [9]

    Powyższe informacje wyjaśniają fakt braku spójności niektórych danych naukowych odnoszących się do związku między toksycznymi metalami a określonymi stanami klinicznymi. Mimo opisanych powyżej problemów nie tylko udało się wykazać podwyższony poziom toksycznych metali w organizmach dzieci z ASD, ale również wykazać związek między toksycznymi metalami a wieloma chorobami „idiopatycznymi” (patrz niżej).

    Źródła:

    1. Błażewicz, A.; Grabrucker, A.M. Metal Profiles in Autism Spectrum Disorders: A Crosstalk between Toxic and Essential Metals. Int. J. Mol. Sci. 2023, 24, 308. https://www.mdpi.com/1422-0067/24/1/308
    2. Adams JB, Baral M, Geis E, Mitchell J, Ingram J, Hensley A, Zappia I, Newmark S, Gehn E, Rubin RA, Mitchell K, Bradstreet J, El-Dahr J. Safety and efficacy of oral DMSA therapy for children with autism spectrum disorders: Part A–medical results. BMC Clin Pharmacol. 2009 Oct 23;9:16
    3. Holmes AS, Blaxill MF, Haley BE: Reduced Levels of Mercury in First Baby Haircuts of Autistic Children. Int J Toxicology. 2003, 22 (4): 277-285
    4. Adams JB, Romdalvik J, Levine KE, Hu L-W: Mercury in First-Cut Baby Hair of Children with Autism vs. Typically-Developing Children. Toxicological and Environmental Chemistry. 2008, 90 (4): 739-753
    5. Kern JK, Grannemann BD, Trivedi MH, Adams JB: Sulfhydryl-reactive metals in autism. J Toxicol Environ Health A. 2007, 70: 1-7
    6. Mutter J, Naumann J, Sadaghiani C, Walach H, Drasch G. Amalgam studies: disregarding basic principles of mercury toxicity. Int J Hyg Environ Health. 2004 Sep;207(4):391-7
    7. Zeidán-Chuliá F, Gursoy UK, Könönen E, Gottfried C. A dental look at the autistic patient through orofacial pain. Acta Odontol Scand 2011; 69: 193-200
    8. Argou-Cardozo I, Cano Martín JC, Zeidán-Chuliá F. Dental amalgam fillings and the use of technological devices as an environmental factor: Updating the cumulative mercury exposure-based hypothesis of autism. Eur J Dent. 2017 Oct-Dec;11(4):569-570
    9. Maths Berlin, Rudolfs K. Zalups, Bruce A. Fowler, „Chapter 46 – Mercury”, Editors: Gunnar F. Nordberg, Bruce A. Fowler, Monica Nordberg, Handbook on the Toxicology of Metals (Fourth Edition), Academic Press, 2015, Pages 1013-1075, ISBN 9780444594532, https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/B9780444594532000469

    —-

    V

    Posiadanie amalgamatów stomatologicznych zawierających rtęć w trakcie ciąży, a nawet wiele lat przed ciążą, może być istotnym czynnikiem ryzyka autyzmu u potomstwa

    —-

    Próbki włosów, paznokci i zębów dostarczają historycznych danych na temat narażenia na metal, podczas gdy próbki krwi i moczu mierzą ostre narażenie. W szczególności szkliwo zębów mlecznych może świadczyć o ekspozycji prenatalnej i wczesnej poporodowej, ponieważ kształtowanie się zębów mlecznych rozpoczyna się w czasie ciąży i w pełni rosną one między trzema miesiącami a rokiem po porodzie” [1]

    Badano akumulację rtęci w mózgu, nerkach, wątrobie i sercu po wprowadzeniu amalgamatu do zębów świnek morskich. Podczas przyspieszonego zużywania się amalgamatu u tych gryzących zwierząt wykazano znaczną akumulację rtęci w powyższych tkankach. Drobno rozdrobniony i starty amalgamat nie może być ignorowany jako źródło przyswajalnej rtęci” [2]

    Pierwiastkowa rtęć jest używany w amalgamatach dentystycznych oraz w różnych zastosowaniach domowych i przemysłowych. Ciecz rtęci (Hg 0) praktycznie nie jest wchłaniana w przewodzie pokarmowym. Jednak w temperaturze pokojowej Hg 0 ulatnia się do postaci pary, która jest łatwo wchłaniana podczas wdychania. Ta forma lipofilna rtęci po wchłonięciu może z łatwością przenikać przez łożysko i barierę krew-mózg. Wewnątrzkomórkowa rtęć jest szybko utleniana przez katalazę do nieorganicznej rtęci (Hg 2+ ), która w mózgu jest zatrzymywana na lata. Amalgamat dentystyczny emituje opary rtęci, które po wdychaniu są wchłaniane i przenoszone do krwioobiegu” [3]

    „Poziom rtęci w łożyskach człowieka koreluje z liczbą plomb amalgamatowych matki i znaczna ilość rtęci z amalgamatu dociera do płodu. Rtęć z amalgamatu dentystycznego kobiet w ciąży może również przyczyniać się do rozwoju autyzmu u ich dzieci. W tym badaniu matki 94 autystycznych dzieci miały statystycznie więcej wypełnień amalgamatowych w czasie ciąży niż 49 matek z normalnej grupy kontrolnej. W przeciwieństwie do ich większej ekspozycji na rtęć w czasie ciąży, te autystyczne dzieci miały obniżony poziom rtęci podczas pierwszego strzyżenia. Może to odzwierciedlać zmniejszoną zdolność do wydalania rtęci z organizmu, co z kolei może prowadzić do podwyższonego poziomu rtęci w mózgu” [4]

    Wiadomo, że narażenie płodu i niemowlęcia na rtęć może mieć poważne konsekwencje zdrowotne, a liczba plomb amalgamatowych u matki jest związana z poziomem rtęci we krwi pępowinowej; w łożysku; w nerkach i wątrobie płodów; we włosach płodu; w mózgu i nerkach niemowląt. Ponadto rtęć przenika do mleka matek z plomb dentystycznych z amalgamatu rtęciowego, a stężenie rtęci w mleku matki wzrasta wraz ze wzrostem liczby plomb amalgamatowych u matki. Co istotne, badanie opublikowane w 2018 roku przez naukowców z Norwegii obejmowało ponad 72 000 kobiet w ciąży z danymi na temat liczby zębów zawierających wypełnienia amalgamatowe. Naukowcy odkryli „statystycznie istotny związek między liczbą zębów wypełnionych amalgamatem dentystycznym a ryzykiem śmierci okołoporodowej”. Chociaż dwa badania (powszechnie określane jako „New England Children‘s Amalgam Trial” i “Casa Pia Children’s Amalgam Trial”) były wielokrotnie wykorzystywane do obrony stosowania amalgamatu u dzieci, inni badacze wykazali od tego czasu, że należy wziąć pod uwagę czynniki takie jak skutki długoterminowe, predyspozycje genetyczne i błędy pomiarowe. Co więcej, naukowcy badający tę samą grupę (z Children’s Amalgam Trials) dostarczyli danych, które zidentyfikowały potencjalne zagrożenia dla tych osób wynikające z narażenia na rtęć w oparciu o płeć, predyspozycje genetyczne, a nawet żucie gumy. W ocenach ryzyka badano również wyznaczanie bezpiecznych poziomów dla dzieci, które są mniejsze i wciąż się rozwijają, zwłaszcza że wiele poziomów dawek opiera się na uniwersalnej skali dla dzieci i dorosłych. W międzyczasie badania naukowe nadal pokazują, że dzieci są w rzeczywistości narażone na uszczerbek na zdrowiu potencjalnie spowodowany przez plomby rtęciowe z amalgamatu. Podsumowując, autorzy badania z 2011 roku ostrzegają: „W celu uniknięcia niepotrzebnego narażenia na rtęć wysoce zalecane są zmiany w praktykach dentystycznych związanych z amalgamatem, zwłaszcza w przypadku dzieci” [5].

    Doniesienia naukowe wskazują na związek między narażeniem matki na rtęć z amalgamatu a ryzykiem wystąpienia i/lub nasilenia objawów ASD u potomstwa [6-9]

    Lista kilkuset publikacji naukowych na temat szkodliwości amalgamatów stomatologicznych zawierających rtęć (referencje w [5])

    Umieszczanie lub usuwanie plomb rtęciowych podczas ciąży było częstsze u matek dzieci z ASD niż w grupie kontrolnej [10]

    Źródła:

    1. Błażewicz, A.; Grabrucker, A.M. Metal Profiles in Autism Spectrum Disorders: A Crosstalk between Toxic and Essential Metals. Int. J. Mol. Sci. 2023, 24, 308. https://www.mdpi.com/1422-0067/24/1/308
    2. Fredin B. The distribution of mercury in various tissues of guinea-pigs after application of dental amalgam fillings (a pilot study). Sci Total Environ. 1987 Oct;66:263-8 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/3685953/
    3. Aaseth J, Hilt B, Bjørklund G. Mercury exposure and health impacts in dental personnel. Environ Res. 2018 Jul;164:65-69 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/29482185/
    4. Mutter J, Naumann J, Sadaghiani C, Walach H, Drasch G. Amalgam studies: disregarding basic principles of mercury toxicity. Int J Hyg Environ Health. 2004 Sep;207(4):391-7
    5. A COMPREHENSIVE REVIEW OF THE TOXIC EFFECTS OF MERCURY IN DENTAL AMALGAM FILLINGS ON THE ENVIRONMENT AND HUMAN HEALTH, The International Academy of Oral Medicine and Toxicology, October 2020 Update https://iaomt.org/wp-content/uploads/Comprehensive-Review-on-Dental-Mercury.pdf
    6. Geier DA, Kern JK, Geier MR. A prospective study of prenatal mercury exposure from dental amalgams and autism severity. Neurobiolgiae Experimentals Polish Neuroscience Society. 2009; 69(2): 189-197 http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19593333
    7. Geier DA, Kern JK, Geier MR. The biological basis of autism spectrum disorders: Understanding causation and treatment by clinical geneticists. Acta Neurobiol Exp (Wars). 2010; 70(2): 209-226. https://www.ane.pl/pdf/7025.pdf
    8. Khaled EM, Meguid NA, Bjørklund G, Gouda A, Bahary MH, Hashish A, Sallam NM, Chirumbolo S, El-Bana MA. Altered urinary porphyrins and mercury exposure as biomarkers for autism severity in Egyptian children with autism spectrum disorder. Metabolic Brain Disease. 2016; 31(6):1419-26. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/27406246/
    9. Mutter J, Naumann J, Schneider R, Walach H, Haley B. Mercury and autism: accelerating evidence. Neuro Endocrinol Lett. 2005: 26(5): 439-446. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16264412
    10. Adams, J. B., et al. „Heavy metal exposures, developmental milestones, and physical symptoms in children with autism.” Conference Proceedings of the Fall 2003 Defeat Autism Now! Conference on Oct 3-5, 2003 in Portland, Oregon. 2003

    —-

    VI

    Choroby współistniejące są częstsze w ASD niż w populacji ogólnej, a symptomy i zaburzenia biologiczne są zaskakująco zbieżne z profilem zatrucia rtęcią

    —-

    Choroby współistniejące są częstsze u dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD) niż w populacji ogólnej” [1]

    W artykule wymieniono m.in. choroby genetyczne, neurologiczne, immunologiczne, autoimmunologiczne, alergiczne, metaboliczne, układu pokarmowego i zaburzenia snu [1].

    Wśród dzieci z ASD powszechne są również zaburzenia psychiczne:

    nasze wyniki wskazują również, że częstość współwystępowania chorób psychicznych u dzieci i młodzieży z ASD w kontekście populacyjnym jest znaczna” [2]

    Biorąc pod uwagę szerokie mechanizmy oddziaływań biologicznych i wieloletnią bioakumulację, toksyczne metale mogą być w głównej mierze odpowiedzialne za choroby współistniejące raportowane u osób z ASD

    Porównanie autyzmu z opisanymi w literaturze naukowej przypadkami zatrucia rtęcią [HgP] (np. akrodynia, choroba z Minamaty) w zakresie objawów i nieprawidłowości biologicznych wykazało imponującą zbieżność raportowanych dysfunkcji (np. deficyt mowy i komunikacji, zaburzenia psychiczne, sensoryczne, motoryczne i poznawcze, nietypowe zachowania) i odchyleń w parametrach fizjologicznych (np. nieprawidłowe poziomy hormonów, powstawanie podobnych autoprzeciwciał, obniżenie aktywności komórek układu odpornościowego) [3]:

    Autorzy pracy stwierdzili:

    W niniejszym przeglądzie ustalono prawdopodobieństwo, że rtęć może mieć również znaczenie etiologiczne w ASD, przy czym rtęć pochodzi z tiomersalu w szczepionkach (…). Ze względu na rozległe podobieństwa między autyzmem a HgP [zatruciem rtęcią] prawdopodobieństwo związku przyczynowego jest duże” [3]

    W medycynie znane jest pojęcie choroby „szalonych kapeluszników” (eretyzm, erethismus mercurialis). Kapelusznicy byli drażliwi i nadmiernie nieśmiali w towarzystwie innych. Towarzyszył temu patologiczny lęk przed ośmieszeniem, utrata pewności siebie, nadpobudliwość i chwiejność emocjonalna [4,5]. Wymienione objawy neuropsychologiczne są również charakterystyczne dla ASD.

    Wiele podobieństw można znaleźć między akrodynią (zatrucie dzieci solami rtęci) i ASD:

    Studia przypadków dostarczyły kompleksowego obrazu klinicznego akrodynii na długo przed ustaleniem jej etiologii. Do najczęściej zgłaszanych objawów należały: drażliwość, nerwica, światłowstręt (wrażliwość na światło), nadmierne pocenie się (nadmierne pocenie się), hipotonia (spadek napięcia mięśniowego), ataksja (brak koordynacji), problemy trawienne (w tym utrata masy ciała, utrata apetytu, wymioty i zaparcia), niedokrwistość, nadmierne wydzielanie śliny, problemy z oddychaniem, letarg, skrajne cierpienie, bełkot/utrata mowy, rozchwianie/utrata zębów, opuchnięte kończyny i być może najsłynniejsze (od którego wzięła się nazwa „różowa choroba”), wyraźne zaczerwienienie kończyn, zwłaszcza dłoni i stóp” [6]

    Profil objawów i zaburzeń obserwowanych w płodowej chorobie Minamata (w latach 50. XX wieku wytwórnia tworzyw sztucznych należąca do koncernu Chisso Corporation emitowała w rejonie zatoki Minamata ścieki zawierające metylortęć; doszło do zatrucia rtęcią mieszkańców z okolicznych wiosek) jest również podobny do ASD:

    Spośród pacjentów z płodową chorobą Minamata (FMD) w Japonii, 64% mieszkało w rodzinach, których członkowie cierpieli na ciężką chorobę Minamata. Należy jednak zauważyć, że matki dzieci z FMD zwykle wykazywały jedynie łagodne objawy kliniczne zatrucia rtęcią lub nie wykazywały ich wcale w porównaniu z innymi dorosłymi podobnie narażonymi na działanie rtęci. Analizy rtęci we włosach zarówno matek, jak i niemowląt wykazały znaczny wzrost poziomu tego pierwiastka. Analizy pępowiny noworodków dotkniętych FMD również wykazały podwyższone stężenie rtęci (…) Najbardziej charakterystycznymi objawami są upośledzenie umysłowe, dyzartria, objawy móżdżkowe (takie jak ataksja), deformacja kończyn, prymitywne odruchy (chwytanie, ssanie itp.), nadmierne wydzielanie śliny i zahamowanie wzrostu ciała . Ekspresja objawów klinicznych była bardzo zróżnicowana, począwszy od osób z łagodnymi objawami do ciężkiego upośledzenia umysłowego i całkowitego ubezwłasnowolnienia fizycznego. Pierwsze oznaki niedoboru neurologicznego w przypadkach Minamata zwykle występowały u niemowląt w młodym wieku. Opóźnione ruchy, brak podążania za bodźcami wzrokowymi oraz nieskoordynowane ssanie i połykanie były wczesnymi objawami choroby. Po tych objawach następowały utrzymujące się prymitywne odruchy i wyraźne upośledzenie koordynacji. Chociaż u pacjentów z Minamata występowało zwężenie pól widzenia, nie odnotowano ślepoty” [7]

    W poniższych tabelach przedstawiono zaburzenia, które powiązano z ekspozycją na rtęć z amalgamatów stomatologicznych [8]. Wiele z nich pokrywa się z objawami i zaburzeniami diagnozowanymi u osób z ASD.

    Warto zwrócić uwagę, że w literaturze naukowej wiele przewlekłych „idiopatycznych” chorób powiązano z zatruciem rtęcią [8]:

    Należy wnioskować, że problem zatrucia toksycznymi metalami dotyczy większości z nas. Natomiast do rozwoju autyzm/ASD dochodzi na skutek istotnego zatrucia tymi pierwiastkami w okresie prenatalnym i wczesnego dzieciństwa. W szczególności może to dotyczyć osób podatnych genetycznie:

    Wyniki pokazały, że częstość występowania ASD wśród wnuków osób, które przeżyły akrodynię (1 na 22) była znacznie wyższa niż porównywalna częstość występowania w populacji ogólnej (1 na 160). Wyniki potwierdzają hipotezę, że wrażliwość na rtęć może być dziedzicznym/genetycznym czynnikiem ryzyka ASD” [6]

    Dlaczego niektóre osoby cierpią z powodu narażenia na amalgamat, a inne nie? (…) pacjenci cierpiący na objawy takie jak zmęczenie, drażliwość, nastrój, słaba koncentracja, bóle głowy i bezsenność z powodu wypełnień amalgamatowych wykazują znacznie częściej obecność allelu apolipoproteiny E4 niż osoby zdrowe. Wiadomo, że obecność tego allelu jest głównym czynnikiem ryzyka rozwoju choroby Alzheimera. Nie wiadomo dlaczego, ale możliwym powiązaniem może być fakt, że Apo-E-4 ma zmniejszone zdolności detoksykacyjne z powodu braku grup tiolowych. Natomiast Apo-E-2 i Apo-E-3 mogą wiązać i odtruwać metale ciężkie, takie jak rtęć oraz ołów” [9]

    Co ciekawe, wspólny mianownik między zatruciem rtęcią a autyzmem można znaleźć również w przypadku zaburzeń tożsamości płciowej:

    istnieje coraz więcej dowodów sugerujących współwystępowanie dysforii płciowej i ASD” [10]

    osoby transpłciowe mają wyższy wskaźnik autyzmu i diagnoz psychiatrycznych” [11]

    Rtęć powoduje homoseksualizm u samców ibisów” [12]

    Niniejszy przegląd podsumowuje istniejącą literaturę na temat wpływu rtęci na układ hormonalny i identyfikuje luki w wiedzy. Koncentruje się na tarczycy, nadnerczach i układach rozrodczych, w tym na gromadzeniu rtęci w układzie hormonalnym, różnicach płciowych objawiających się ekspozycją na rtęć, skutkach reprodukcyjnych u samców i samic zwierząt, w tym ludzi, oraz wpływie rtęci na tarczycę i nadnercza. Doszliśmy do wniosku, że istnieje pięć głównych mechanizmów Hg związanych z układem hormonalnym: (a) akumulacja w układzie hormonalnym; b) specyficzna cytotoksyczność w tkankach wydzielania wewnętrznego; (c) zmiany stężeń hormonów; (d) interakcje z hormonami płciowymi; oraz (e) regulacja w górę lub regulacja w dół enzymów w obrębie szlaku steroidogenezy” [13]

    Źródła:

    1. Al-Beltagi M. Autism medical comorbidities. World J Clin Pediatr. 2021 May 9;10(3):15-28 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC8085719/
    2. Mutluer T, Aslan Genç H, Özcan Morey A, Yapici Eser H, Ertinmaz B, Can M, Munir K. Population-Based Psychiatric Comorbidity in Children and Adolescents With Autism Spectrum Disorder: A Meta-Analysis. Front Psychiatry. 2022 May 23;13:856208 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/35693977/
    3. Bernard, Sallie, et al. „Autism: a novel form of mercury poisoning.” Medical hypotheses 56.4 (2001): 462-471. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/11339848/
    4. Dumont MP. Psychotoxicology: the return of the mad hatter. Soc Sci Med. 1989;29(9):1077-82 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/2683123/
    5. NIOSH Backgrounder: Alice’s Mad Hatter & Work-Related Illnesshttps://www.cdc.gov/niosh/updates/upd-03-04-10.html
    6. Shandley K, Austin DW. Ancestry of pink disease (infantile acrodynia) identified as a risk factor for autism spectrum disorders. J Toxicol Environ Health A. 2011;74(18):1185-9 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/21797771/
    7. Louis W. Chang, Grace Liejun Guo, Chapter 29 – Fetal Minamata Disease: Congenital Methylmercury Poisoning, Editor(s): William Slikker, Louis W. Chang, Handbook of Developmental Neurotoxicology, Academic Press, 1998, Pages 507-515,ISBN 9780126488609, https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/B9780126488609500388
    8. A COMPREHENSIVE REVIEW OF THE TOXIC EFFECTS OF MERCURY IN DENTAL AMALGAM FILLINGS ON THE ENVIRONMENT AND HUMAN HEALTH, The International Academy of Oral Medicine and Toxicology, October 2020 Update; https://iaomt.org/wp-content/uploads/Comprehensive-Review-on-Dental-Mercury.pdf
    9. Mutter J, Naumann J, Sadaghiani C, Walach H, Drasch G. Amalgam studies: disregarding basic principles of mercury toxicity. Int J Hyg Environ Health. 2004 Sep;207(4):391-7
    10. Glidden D, Bouman WP, Jones BA, Arcelus J. Gender Dysphoria and Autism Spectrum Disorder: A Systematic Review of the Literature. Sex Med Rev. 2016 Jan;4(1):3-14 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/27872002/
    11. Warrier V, Greenberg DM, Weir E, Buckingham C, Smith P, Lai MC, Allison C, Baron-Cohen S. Elevated rates of autism, other neurodevelopmental and psychiatric diagnoses, and autistic traits in transgender and gender-diverse individuals. Nat Commun. 2020 Aug 7;11(1):3959 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/32770077/
    12. Milton, J. Mercury causes homosexuality in male ibises. Nature (2010) https://www.nature.com/articles/news.2010.641
    13. Tan SW, Meiller JC, Mahaffey KR. The endocrine effects of mercury in humans and wildlife. Crit Rev Toxicol. 2009;39(3):228-69

    —-

    VII

    Matki dzieci autystycznych częściej zapadają na choroby związane z toksycznymi metalami, co sugeruje że ten sam czynnik odpowiedzialny za zaburzenia u matki jest przekazywany w okresie prenatalnym do płodu

    —-

    Jeśli w przypadku ASD istotne znaczenie ma wrodzone zatrucie toksycznymi metalami, które dodatkowo przyczynia się do podwyższonej zapadalności na choroby współistniejące, to należy spodziewać się, że również u matek dzieci autystycznych częściej diagnozuje się charakterystyczne dla toksycznych metali zaburzenia i choroby przewlekłe (na skutek transferu toksycznych metali z organizmu matki do płodu):

    „Badania epidemiologiczne wykazały, że nieprawidłowości hormonalne u kobiet w ciąży są istotnym potencjalnym czynnikiem ryzyka autyzmu u potomstwa oraz że hormony płciowe mogą być częścią przyczyny autyzmu” [1]

    „Cukrzyca matki, zwłaszcza cukrzyca ciążowa, jest związana z ASD u potomstwa” [2]

    „dzieci urodzone przez matki z historią wcześniejszej aborcji mają zwiększone ryzyko rozwoju ASD w porównaniu z dziećmi matek bez historii wcześniejszej aborcji” [3].

    Na szczególną uwagę zasługuje jednak ten fragment publikacji [3]:

    Istnieją dane na temat związku między chorobą autoimmunologiczną matki, taką jak obecność przeciwciał przeciwtarczycowych, a nawracającą utratą ciąży (RPL). Zespół przeciwciał antyfosfolipidowych jest charakterystyczny dla autoimmunizacji, z ustaloną patogenezą autoimmunologiczną prowadzącą do RPL. Inne choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń rumieniowaty układowy, nieswoiste zapalenie jelit, autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, celiakia i podwyższony poziom izolowanych autoprzeciwciał, są skorelowane z wyższym odsetkiem RPL.(…) Choroba autoimmunologiczna matki może również odgrywać rolę w zaburzeniach neurorozwojowych u potomstwa ze względu na związek między układowymi chorobami autoimmunologicznymi matki a skutkami neurologicznymi u ich potomstwa. Matczyny toczeń rumieniowaty układowy jest związany z szeregiem niekorzystnych skutków rozwojowych, w tym z trudnościami w uczeniu się. Inne badanie dotyczyło zaburzeń autoimmunologicznych u matek dzieci z opóźnieniem rozwojowym i wykazało, że zaburzenia autoimmunologiczne u tych matek były o 46% częstsze niż u matek dzieci zdrowych. Badania wykazały, że jeśli choroba autoimmunologiczna zaostrzy się podczas ciąży, mózg płodu może być narażony na stres oksydacyjny i bezpośredni wpływ cytokin na wzrost nerwów. Ponadto badania wykazały, że choroby autoimmunologiczne matki, takie jak niedoczynność tarczycy, są związane z niekorzystnymi wynikami neurorozwojowymi. Pop i in. wykazali spadek wyników testów psychomotorycznych wśród dzieci matek z indeksami wolnej tyroksyny w najniższym 10 percentylu. Dlatego choroba autoimmunologiczna matki odgrywa ważną rolę w RPL i neurologicznych zaburzeniach płodu

    Rtęć jest znanym czynnikiem etiologicznym chorób autoimmunologicznych [4], dlatego mogą być ogniwem łączącym chorobę autoimmunologiczną matki z podwyższonym ryzykiem zaburzeń neurorozwojowych, w tym ASD, u potomstwa. Dolegliwości takie jak toczeń rumieniowaty układowy, nieswoiste zapalenie jelit, autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, celiakia czy podwyższony poziom izolowanych autoprzeciwciał były raportowane np. w „chorobie amalgamatowej” [5]

    W jednym z badań przeanalizowano związek między chorobami matki a zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) u potomstwa [6] (ADHD występuje u 30–80% osób z ASD [7]). Wykazano, że stwardnienie rozsiane, reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), cukrzyca typu 1, astma i niedoczynność tarczycy u matki były związane z ADHD u potomstwa [6]. Z kolei w literaturze naukowej wykazano związek między zatruciem rtęcią a stwardnieniem rozsianym [8-12], RZS [13,14], cukrzycą [2,15], niedoczynnością tarczycy [16] i astmą [17,18]. Niedawno w dużym badaniu obserwacyjnym potwierdzony został związek między narażeniem dzieci na aluminium ze szczepionek a przewlekłą astmą [19]

    Źródła:

    1. Lu J, Wang Z, Liang Y, Yao P. Rethinking autism: the impact of maternal risk factors on autism development. Am J Transl Res. 2022 Feb 15;14(2):1136-1145 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC8902545/
    2. Wan H, Zhang C, Li H, Luan S, Liu C. Association of maternal diabetes with autism spectrum disorders in offspring: A systemic review and meta-analysis. Medicine (Baltimore). 2018 Jan;97(2):e9438 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/29480832/
    3. Jenabi E, Ayubi E, Bashirian S, Seyedi M, Rezaei M. Association between previous abortion history and risk of autism spectrum disorders among offspring: a meta-analysis. Clin Exp Pediatr. 2023 Feb;66(2):70-75
    4. Pollard KM, Cauvi DM, Toomey CB, Hultman P, Kono DH. Mercury-induced inflammation and autoimmunity. Biochim Biophys Acta Gen Subj. 2019 Dec;1863(12):129299 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30742953/
    5. A COMPREHENSIVE REVIEW OF THE TOXIC EFFECTS OF MERCURY IN DENTAL AMALGAM FILLINGS ON THE ENVIRONMENT AND HUMAN HEALTH, The International Academy of Oral Medicine and Toxicology, October 2020 Update; https://iaomt.org/wp-content/uploads/Comprehensive-Review-on-Dental-Mercury.pdf
    6. Instanes JT, Halmøy A, Engeland A, Haavik J, Furu K, Klungsøyr K. Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder in Offspring of Mothers With Inflammatory and Immune System Diseases. Biol Psychiatry. 2017 Mar 1;81(5):452-459
    7. Lau-Zhu A, Fritz A, McLoughlin G. Overlaps and distinctions between attention deficit/hyperactivity disorder and autism spectrum disorder in young adulthood: Systematic review and guiding framework for EEG-imaging research. Neurosci Biobehav Rev. 2019 Jan;96:93-115 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30367918/
    8. Attar AM, Kharkhaneh A, Etemadifar M, Keyhanian K, Davoudi V, Saadatnia M. Serum mercury level and multiple sclerosis. Biol Trace Elem Res. 2012 May;146(2):150-3 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/22068727/
    9. Huggins HA, Levy TE. Cerebrospinal fluid protein changes in multiple sclerosis after dental amalgam removal. Altern Med Rev. 1998; 3(4): 295-300. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/9727079
    10. Prochazkova J, Sterzl I, Kucerova H, Bartova J, Stejskal VD. The beneficial effect of amalgam replacement on health in patients with autoimmunity. Neuro Endocrinol Lett. 2004; 25(3):211-218. http://www.nel.edu/pdf_/25_3/NEL250304A07_Prochazkova_.pdf.
    11. Siblerud RL. A comparison of mental health of multiple sclerosis patients with silver/mercury dental fillings and those with fillings removed. Psychol Rep. 1992; 70(3c):1139-51. https://journals.sagepub.com/doi/abs/10.2466/pr0.1992.70.3c.1139
    12. Siblerud RL, Kienholz E. Evidence that mercury from silver dental fillings may be an etiological factor in multiple sclerosis. The Science of the Total Environment. 1994; 142(3): 191-205. http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/0048969794903271
    13. Pamphlett R, Kum Jew S. Mercury Is Taken Up Selectively by Cells Involved in Joint, Bone, and Connective Tissue Disorders. Front Med (Lausanne). 2019 Jul 19;6:168 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31380381/
    14. Geier DA, Geier MR. Dental Amalgams and the Incidence Rate of Arthritis among American Adults. Clin Med Insights Arthritis Musculoskelet Disord. 2021 May 19 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC8138300/
    15. Roy C, Tremblay PY, Ayotte P. Is mercury exposure causing diabetes, metabolic syndrome and insulin resistance? A systematic review of the literature. Environ Res. 2017 Jul;156:747-760 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28482296/
    16. Pamphlett R, Doble PA, Bishop DP. Mercury in the human thyroid gland: Potential implications for thyroid cancer, autoimmune thyroiditis, and hypothyroidism. PLoS One. 2021 Feb 9;16(2):e0246748 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33561145/
    17. Kim KN, Bae S, Park HY, Kwon HJ, Hong YC. Low-level Mercury Exposure and Risk of Asthma in School-age Children. Epidemiology. 2015 Sep;26(5):733-9 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/26154023/
    18. Geier DA, Geier MR. Reported asthma and dental amalgam exposure among adults in the United States: An assessment of the National Health and Nutrition Examination Survey. SAGE Open Med. 2021 Oct 20;9:20503121211048677
    19. Daley MF, Reifler LM, Glanz JM, Hambidge SJ, Getahun D, Irving SA, Nordin JD, McClure DL, Klein NP, Jackson ML, Kamidani S, Duffy J, DeStefano F. Association Between Aluminum Exposure From Vaccines Before Age 24 Months and Persistent Asthma at Age 24 to 59 Months. Acad Pediatr. 2023 Jan-Feb;23(1):37-46. doi: 10.1016/j.acap.2022.08.006. Epub 2022 Sep 28. PMID: 36180331; PMCID: PMC10109516. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/36180331/

    —-

    VIII

    Autyzm poszczepienny może być warunkowany pre- i postnatalnym zatruciem toksycznymi metalami

    —-

    Toksyczne metale mają zdolność do bioakumulacji w organizmie matki przez wiele lat nawet po przerwaniu ekspozycji [1,2,3] z takich źródeł jak amalgamaty stomatologiczne [4], szczepionki [5,6], ryby [7], tatuaże [8], rozbite termometry rtęciowe [9] i żarówki [10]. Pomimo stopniowego wycofywania z rynku technologii medycznych zawierających rtęć, jej stężenie w środowisku i populacji wciąż może rosnąć (https://www.eea.europa.eu/highlights/mercury-pollution-remains-a-problem). Pewna pula toksycznych metali jest przekazywana do płodu poprzez transfer łożyskowych [11,12] i karmienie piersią [12]. Dzieci z ASD mają podwyższony poziom toksycznych metali, w szczególności rtęci, ołowiu i aluminium, których profil toksycznych oddziaływań ma wystarczający potencjał do wywołania zaburzeń prowadzących do rozwoju ASD [13,14,15,16,17]. Szczepionki wciąż zawierają toksyczne metale, w szczególności aluminium [18] i rtęć [19]. Wbrew powszechnie krążącym opiniom nawet niewielkie ilości tych pierwiastków występujących w szczepionkach w formie tiomersalu i adiuwantów glinowych mają znaczenie, ponieważ kumulują się w tkankach, w tym mózgu, powodując liczne zaburzenia metaboliczne [5,13,14,20]. Na przykład rtęć powiązano z patologią mózgu występującą w zaburzeniach ze spektrum autyzmu [21]. Ponadto wykazano, że powoduje zaburzenia mikrobiologiczne jelit, nieprawidłową produkcję metabolitów, uszkodzenie ścisłych połączeń i reakcje immunologiczne w jelitach [22], co jest powszechnie obserwowane u dzieci z ASD. Udokumentowano również związek między ekspozycją na rtęć a autoprzeciwciałami w mózgu u osób z rozpoznaniem autyzmu [23]. Rtęć jest immunotoksyczna [24], co może wyjaśniać zburzenia immunologiczne i podatność na infekcje raportowane u osób z ASD. Co więcej, ten pierwiastek zaburza metylację i ma właściwości epigenetyczne, co może zmniejszyć rozmiar móżdżku noworodka i powodować niekorzystne skutki behawioralne [25]. Choroba mitochondrialna, która była wielokrotnie wskazywana jako podłoże autyzmu, też może wynikać z pre- i postantalnej ekspozycji na rtęć [26,27,28]. Biorąc pod uwagę powyższe, nie powinno dziwić, że szczepionka zawierająca kolejną porcję toksycznych metali może spowodować regres do autyzmu [29, 30], zwłaszcza że rtęć i aluminium działają synergicznie [34]. Zaburzenia wywołane przez pre- i postnatalne obciążenie toksycznymi metalami mogą predysponować do poszczepiennego regresu do ASD nawet gdy szczepionka nie zawiera toksycznych metali, np. po szczepionce MMR [31,32]. Jednym z mechanizmów może być nieprawidłowa reakcja immunologiczna na szczep szczepionkowy lub reaktywację wirusa [33], wszak, jak wskazano wcześniej, rtęć jest immunotoksyczna [24]. Istnieje kilkaset doniesień naukowych na temat mechanizmów, za pośrednictwem których szczepionki mogą prowadzić do rozwoju autyzmu [30]. Innymi słowy, szczepionka może być czynnikiem spustowym, który powoduje kolaps systemu kompensującego zaburzenia fizjologiczne wywołane przez obciążenie toksycznymi metalami. Prenatalne obciążenie rtęcią może zwiększać podatność na neurologiczne skutki ekspozycji na związki glinu obecne w szczepionkach, ponieważ oba pierwiastki działają synergicznie [34]. Dotychczasowe doniesienia nie są wystarczające, aby wykluczyć związek autyzmu z ekspozycją na szczepionkę MMR czy tiomersal (niska jakość badań i konflikty interesu) [35,36]:

    Stanowisko CDC oparte na 6 badaniach epidemiologicznych, które CDC ukończyło, sfinansowało i/lub współsponsorowało (…) wyraźnie kontrastuje z badaniami prowadzonymi przez niezależnych badaczy w ciągu ostatnich 75+ lat, którzy konsekwentnie stwierdzali, że tiomersal jest szkodliwy [zaburzenia neurorozwojowe]” [35]

    Obecność błędu w raportowaniu wyników i niezależna ponowna analiza każdego badania wykazały wpływ zarówno na kierunek, jak i wielkość obserwowanego efektu – podnosząc pytania dotyczące solidności pierwotnego projektu badania i wniosków oraz kwestionując obecny konsensus medyczny. Każdy z siedmiu wyników badania uległ odwróceniu, dając statystycznie istotne dodatnie korelacje między (a) szczepionką MMR a ASD (i PDD), (b) szczepionkami zawierającymi tiomersal a autyzmem, (c) liczbą dawek szczepionki i IMR, ( d) powszechne szczepienia przeciwko ospie wietrznej i zapadalność na półpaśca oraz (e) szczepionki przeciw grypie pandemicznej i raporty VAERS dotyczące utraty płodu. Po zgromadzeniu „przytłaczających” dowodów w danym obszarze badań (wzmocnionych przez stronniczość publikacji, która służy ukrywaniu badań z niepożądanymi wynikami), konsensus medyczny jest dodatkowo podtrzymywany przez publikację syntezy wyników wszystkich przeprowadzonych badań za pośrednictwem metaanalizy, takie jak te przedstawione przez Taylora i in., zatytułowane Szczepionki nie są związane z autyzmem: oparta na dowodach metaanaliza badań kliniczno-kontrolnych i kohortowych” [36]

    Źródła:

    1. Gunnar F. Nordberg, Bruce A. Fowler, Monica Nordberg, Handbook on the Toxicology of Metals (Fourth Edition), Academic Press, 2015, Pages 1013-1075, ISBN 9780444594532
    2. Ali, Hazrat, Ezzat Khan, and Ikram Ilahi. „Environmental chemistry and ecotoxicology of hazardous heavy metals: environmental persistence, toxicity, and bioaccumulation.” Journal of chemistry 2019 (2019).
    3. Yasuda, Hiroshi, et al. „Two age-related accumulation profiles of toxic metals.” Current aging science 5.2 (2012): 105-111
    4. Mutter, J., et al. „Amalgam studies: disregarding basic principles of mercury toxicity.” International journal of hygiene and environmental health 207.4 (2004): 391-397.
    5. Geier DA, King PG, Hooker BS, Dórea JG, Kern JK, Sykes LK, Geier MR. Thimerosal: clinical, epidemiologic and biochemical studies. Clin Chim Acta. 2015 Apr 15;444:212-20 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/25708367/
    6. Burbacher TM, Shen DD, Liberato N, Grant KS, Cernichiari E, Clarkson T. Comparison of blood and brain mercury levels in infant monkeys exposed to methylmercury or vaccines containing thimerosal. Environ Health Perspect. 2005 Aug;113(8):1015-21 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1280342/
    7. Chen B, Dong S. Mercury Contamination in Fish and Its Effects on the Health of Pregnant Women and Their Fetuses, and Guidance for Fish Consumption-A Narrative Review. Int J Environ Res Public Health. 2022 Nov 29;19(23):15929 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/36498005/
    8. Prantsidis, A., et al. „Unusual mercury poisoning from tattoo dye.” Hippokratia 21.4 (2017): 197.
    9. Saxena R, Kumar A, Satkurunathan M. Mercury aspiration from a broken thermometer. BMJ Case Rep. 2009;2009:bcr04.2009.1741. doi: 10.1136/bcr.04.2009.1741 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/21829421/
    10. Aucott M, McLinden M, Winka M. Release of mercury from broken fluorescent bulbs. J Air Waste Manag Assoc. 2003 Feb;53(2):143-51. doi: 10.1080/10473289.2003.10466132. PMID: 12617289. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/12617289/
    11. Chen Z, Myers R, Wei T, Bind E, Kassim P, Wang G, Ji Y, Hong X, Caruso D, Bartell T, Gong Y, Strickland P, Navas-Acien A, Guallar E, Wang X. Placental transfer and concentrations of cadmium, mercury, lead, and selenium in mothers, newborns, and young children. J Expo Sci Environ Epidemiol. 2014 Sep-Oct;24(5):537-44 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/24756102/
    12. Yang J, Jiang Z, Wang Y, Qureshi IA, Wu XD. Maternal-fetal transfer of metallic mercury via the placenta and milk. Ann Clin Lab Sci. 1997 Mar-Apr;27(2):135-41. PMID: 9098513. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/9098513/
    13. Baj J, Flieger W, Flieger M, Forma A, Sitarz E, Skórzyńska-Dziduszko K, Grochowski C, Maciejewski R, Karakuła-Juchnowicz H. Autism spectrum disorder: Trace elements imbalances and the pathogenesis and severity of autistic symptoms. Neurosci Biobehav Rev. 2021 https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0149763421003365
    14. Błażewicz, A.; Grabrucker, A.M. Metal Profiles in Autism Spectrum Disorders: A Crosstalk between Toxic and Essential Metals. Int. J. Mol. Sci. 2023, 24, 308. https://www.mdpi.com/1422-0067/24/1/308
    15. Angrand L, Masson JD, Rubio-Casillas A, Nosten-Bertrand M, Crépeaux G. Inflammation and Autophagy: A Convergent Point between Autism Spectrum Disorder (ASD)-Related Genetic and Environmental Factors: Focus on Aluminum Adjuvants. Toxics. 2022 Aug 31;10(9):518
    16. Kern JK, Geier DA, Sykes LK, Haley BE, Geier MR. The relationship between mercury and autism: A comprehensive review and discussion. J Trace Elem Med Biol. 2016 Sep;37:8-24 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/27473827/
    17. Shannon M, Graef JW. Lead intoxication in children with pervasive developmental disorders. J Toxicol Clin Toxicol. 1996;34(2):177-81 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/8618251/
    18. https://szczepienia.pzh.gov.pl/faq/w-ktorych-szczepionkach-wystepuja-adiuwanty-glinowe-i-w-jakich-ilosciach/
    19. https://szczepienia.pzh.gov.pl/faq/jakie-szczepionki-dostepne-w-polsce-zawieraja-tiomersal/
    20. Boretti A. Reviewing the association between aluminum adjuvants in the vaccines and autism spectrum disorder. J Trace Elem Med Biol. 2021 Jul;66:126764 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33930617/
    21. Kern JK, Geier DA, Audhya T, King PG, Sykes LK, Geier MR. Evidence of parallels between mercury intoxication and the brain pathology in autism. Acta Neurobiol Exp (Wars) https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/22810216/
    22. Tian X, Lin X, Zhao J, Cui L, Gao Y, Yu YL, Li B, Li YF. Gut as the target tissue of mercury and the extraintestinal effects. Toxicology. 2023 Jan 15;484:153396 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/36521575/
    23. Kern JK, Geier DA, Mehta JA, Homme KG, Geier MR. Mercury as a hapten: A review of the role of toxicant-induced brain autoantibodies in autism and possible treatment considerations. J Trace Elem Med Biol. 2020 Dec;62:126504 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/32534375/
    24. Maqbool F, Niaz K, Hassan FI, Khan F, Abdollahi M. Immunotoxicity of mercury: Pathological and toxicological effects. J Environ Sci Health C Environ Carcinog Ecotoxicol Rev. 2017 Jan 2;35(1):29-46 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28055311/
    25. Khan F, Momtaz S, Abdollahi M. The relationship between mercury exposure and epigenetic alterations regarding human health, risk assessment and diagnostic strategies. J Trace Elem Med Biol. 2019 Mar;52:37-47 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30732897/
    26. Kahrizi F, Salimi A, Noorbakhsh F, Faizi M, Mehri F, Naserzadeh P, Naderi N, Pourahmad J. Repeated Administration of Mercury Intensifies Brain Damage in Multiple Sclerosis through Mitochondrial Dysfunction. Iran J Pharm Res. 2016 Fall;15(4):834-841 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28243280/
    27. Shenker BJ, Guo TL, Shapiro IM. Low-level methylmercury exposure causes human T-cells to undergo apoptosis: evidence of mitochondrial dysfunction. Environ Res. 1998 May;77(2):149-59 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/9600808/
    28. Lund BO, Miller DM, Woods JS. Studies on Hg(II)-induced H2O2 formation and oxidative stress in vivo and in vitro in rat kidney mitochondria. Biochem Pharmacol. 1993 May 25;45(10):2017-24 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/8512585/
    29. Geier DA, Hooker BS, Kern JK, King PG, Sykes LK, Geier MR. A two-phase study evaluating the relationship between Thimerosal-containing vaccine administration and the risk for an autism spectrum disorder diagnosis in the United States. Transl Neurodegener. 2013 Dec 19;2(1):25. doi: 10.1186/2047-9158-2-25
    30. Lista 224 artykułów naukowych wykazujących na powiązania między szczepionkami a autyzmem: https://howdovaccinescauseautism.org/
    31. Chhawchharia R, Puliyel JM. Commentary–Controversies surrounding mercury in vaccines: autism denial as impediment to universal immunisation. Indian J Med Ethics. 2014 Oct-Dec;11(4):218-22
    32. What is regressive autism and why does it occur? Is it the consequence of multi-systemic dysfunction affecting the elimination of heavy metals and the ability to regulate neural temperature? N Am J Med Sci. 2019 Jul 29:263674
    33. Singh VK, Jensen RL. Elevated levels of measles antibodies in children with autism. Pediatr Neurol. 2003 Apr;28(4):292-4 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/12849883/
    34. Alexandrov PN, Pogue AI, Lukiw WJ. Synergism in aluminum and mercury neurotoxicity. Integr Food Nutr Metab. 2018 May;5(3):10 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/29938114/
    35. Hooker B, Kern J, Geier D, Haley B, Sykes L, King P, Geier M. Methodological issues and evidence of malfeasance in research purporting to show thimerosal in vaccines is safe. Biomed Res Int. 2014;2014:247218. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/24995277/
    36. Goldman GS. Examples of Outcome Reporting Bias in Vaccine Studies: Illustrating How Perpetuating Medical Consensus Can Impede Progress in Public Health. Cureus. 2022 Sep 21;14(9):e29399 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/36304385/

    —-

    IX

    Dzieci z ASD pod wpływem chelatacji wydalają metale ciężkie i reagują poprzez zmianę parametrów medycznych i behawioralnych

    —-

    DMSA [kwas dimerkaptobursztynowy] jest zatwierdzony przez FDA do leczenia zatrucia ołowiem u dzieci w wieku od 2 lat, a w tym badaniu zbadano jego zastosowanie we wskazaniach niezgodnych z zaleceniami, a mianowicie w leczeniu dzieci z ASD, które mają dowody na znaczną ekspozycję na metale ciężkie (na podstawie wydalania z moczem po prowokacji DMSA). DMSA preferencyjnie wiąże się z ołowiem, ale może również w mniejszym stopniu zwiększać wydalanie kilku innych toksycznych metali (w tym rtęci)” [1]

    Zmniejszona zdolność do wydalania rtęci powinna skutkować większym obciążeniem organizmu, co wykazano w badaniu, w którym oceniano wpływ podawania DMSA  na 221 dzieci z autyzmem w porównaniu z grupą kontrolną. Odkryto, że dzieci z autyzmem wydalały 3,1 razy więcej rtęci z moczem (czyli tak jak wydalane jest DMSA), p < 0,0002, ale poziomy ołowiu i kadmu nie różniły się istotnie [1]

    W badaniu [1] wykazano, że pod wpływem doustnej terapii DMSA dzieci z ASD podniósł się poziom toksycznych metali w moczu, unormował poziom glutationu i poprawił poziom płytek krwi, a tym samym prawdopodobnie zmniejszył się stan zapalny:

    „DMSA znacznie zwiększyło wydalanie ołowiu, co nie jest zaskakujące, ponieważ jest zatwierdzone przez FDA do leczenia zatrucia ołowiem. Wystąpił również duży wzrost cyny i bizmutu (które są mniej toksyczne), pewne wzrosty rtęci, talu, antymonu i wolframu oraz możliwe wzrosty uranu i (w późniejszych rundach) niklu. Generalnie wpływ na kadm, arsen lub aluminium był niewielki” [1]

    Ogólnie rzecz biorąc, terapia DMSA wydaje się być w miarę bezpieczna, skuteczna w usuwaniu kilku toksycznych metali (zwłaszcza ołowiu), niezwykle skuteczna w normalizacji glutationu RBC i skuteczna w normalizacji liczby płytek krwi” [1]

    W drugiej części tego badania wykazano, że:

    „Nasilenie autyzmu, oceniane za pomocą pięciu różnych narzędzi oceny, znacznie zmniejszyło się podczas badania zarówno w grupie otrzymującej 1 rundę DSMA (i 6 rund placebo), jak i 7 rund DMSA” [2]

    „Analiza regresji poprawy objawów autystycznych po wydalaniu glutationu i metali (zwłaszcza talu, arsenu, rtęci i ołowiu) sugeruje, że większość poprawy była rzeczywista (nie wynikała z efektu placebo), a zatem sugeruje, że DMSA mogło spowodować zmniejszenie niektórych objawów autyzmu” [2]

    Wiek miał niewielki wpływ na stopień poprawy; starsze dzieci poprawiły się tak samo lub prawie tak samo jak młodsze dzieci w różnych skalach” [2]

    Ogólnie rzecz biorąc, terapia DMSA wydaje się ogólnie bezpieczna i prawdopodobnie skuteczna w zmniejszaniu objawów autyzmu u niektórych dzieci” [2]

    Ocena powyższego badania w ramach przeglądu Cochrane jest już mniej optymistyczna:

    Jedno badanie, które miało problemy metodologiczne i stosunkowo małą liczebność próby, jest niewystarczające, aby dostarczyć solidnych dowodów na chelatację w przypadku ASD” [3]

    „Interesujące jest to, że badacze stwierdzili zróżnicowane kierunki wydalania metali ciężkich i zmiany wskaźników ASD, jednak starali się przekonać czytelnika, aby nie wczytywał się zbytnio w te różnice. Biorąc pod uwagę szkodliwe skutki chelatacji, błędna interpretacja i niewłaściwe wykorzystanie badań Adamsa i wsp. w celu uzasadnienia stosowania chelatacji w przypadku ASD jest nieetyczne i potencjalnie naraża dzieci na niepotrzebną krzywdę. Co więcej, jeśli te odkrycia są rzeczywiście ważne, w rzeczywistości podważają teorię toksyczności metali ciężkich i uzasadnienie leczenia chelatującego, sugerując, że nie należy go stosować w pierwszej kolejności” [3]

    Włączenie tylko jednego badania, które miało stosunkowo małą wielkość próby i wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia efektów przeniesienia i innych błędów, wyklucza zaufanie do wyników. Potrzebne są dalsze dobrze zaprojektowane badania z wielu lokalizacji i z udziałem większej liczby uczestników, aby lepiej ustalić wpływ chelatacji na ASD” [3]

    Przytoczone powyżej doniesienia nie dementują znaczenia toksyczności metal ciężkich w rozwoju ASD. Wprost przeciwnie – dzieci z autyzmem pod wpływem chelatora wydalają metale ciężkie i reagują poprzez zmianę parametrów medycznych i behawioralnych. Problem nie polega na błędnym założeniu, tylko na tym ,że do tej pory nie opracowano skutecznej i bezpiecznej chelatacji, której efekt zostałby wykazany na podstawie wysokiej jakości badań klinicznych.

    James P.K. Rooney w 2007 r. w czasopiśmie Toxicology zwrócił uwagę na rolę kwasu alfa-liponowego (ALA) w leczeniu zatrucia rtęcią i wspomniał o metodzie chelatacji opracowanej przez A.H. Cutlera polegającej na zastosowaniu niskich i częstych dawek ALA:

    Chociaż nie jest to recenzowana publikacja, Cutler przedstawia przekonujący argument dotyczący częstotliwości dawkowania chelatorów, który zasługuje na uwagę społeczności naukowej. Wydaje się, że ALA [kwas alfa-liponowy] może mieć potencjał jako chelator rtęci, a z pracy Donatelli (1955) i Grunerta (1960) jasno wynika, że wpływ ALA na toksyczność rtęci zależy od wielkości dawki i rozłożenia dawek w czasie” [4]

    Trudno zakładać, że zastosowanie doustnie w niskich i częstych dawkach (zgodnie z protokołem Cutlera) powszechnie dostępnego jako suplement diety preparatu – kwasu alfa-liponowego – jest niebezpieczne u dzieci z ASD. Istotna wydaje się zatem ocena skuteczności tej metody w leczeniu autyzmu w badaniu klinicznym. Obecnie dostępne są tylko liczne dowody anegdotyczne [5].

    Źródła:

    1. Adams JB, Baral M, Geis E, Mitchell J, Ingram J, Hensley A, Zappia I, Newmark S, Gehn E, Rubin RA, Mitchell K, Bradstreet J, El-Dahr J. Safety and efficacy of oral DMSA therapy for children with autism spectrum disorders: Part A–medical results. BMC Clin Pharmacol. 2009 Oct 23;9:16
    2. Adams JB, Baral M, Geis E, Mitchell J, Ingram J, Hensley A, Zappia I, Newmark S, Gehn E, Rubin RA, Mitchell K, Bradstreet J, El-Dahr J. Safety and efficacy of oral DMSA therapy for children with autism spectrum disorders: part B – behavioral results. BMC Clin Pharmacol. 2009 Oct 23;9:17. doi: 10.1186/1472-6904-9-17
    3. James S, Stevenson SW, Silove N, Williams K. Chelation for autism spectrum disorder (ASD). Cochrane Database Syst Rev. 2015 May 11;(5):CD010766
    4. Rooney, James PK. „The role of thiols, dithiols, nutritional factors and interacting ligands in the toxicology of mercury.” Toxicology 234.3 (2007): 145-156
    5. https://cutlersuccessstories.weebly.com/child-stories.html

    —-

    X

    Suplementacja i dieta adresujące zaburzenia wywołane przez toksyczne metale poprawiają funkcjonowanie osób z ASD

    —-

    Według randomizowanego kontrolowanego 12-miesięcznego badania z pojedynczą ślepą próbą obejmującego osoby z ASD w wieku 3-58 lat grupa leczona, w porównaniu z grupą nieleczoną, miała znacznie większą poprawę w zakresie objawów autyzmu i wieku rozwojowego [1]:

    Grupa leczona miała znacznie większy wzrost EPA, DHA, karnityny i witamin A, B2, B5, B6, B12, kwasu foliowego i koenzymu Q10. Pozytywne wyniki tego badania sugerują, że kompleksowa interwencja żywieniowa i dietetyczna jest skuteczna w poprawie stanu odżywienia, niewerbalnego IQ, objawów autyzmu i innych objawów u większości osób z ASD. Rodzice zgłosili, że najbardziej korzystne były suplementy witaminowo-mineralne, niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe i dieta HGCSF [zdrowa dieta bezglutenowa, bez kazeiny, bez soi]” [1]

    Badań dokumentujących korzystny wpływ stosowania suplementów diety w leczeniu dzieci z ASD jest więcej:

    Kilka badań wykazało, że wysoki poziom homocysteiny i niski poziom witaminy B12 i kwasu foliowego są związane z ASD. Na te zmiany metabolitów w surowicy ma wpływ zła dieta. W rzeczywistości dzieci z ASD mają tendencję do selektywnego jedzenia, co może pogorszyć jakość ich diety i spowodować niedobory składników odżywczych. Ponadto zaburzenia te mogą być również spowodowane predyspozycjami genetycznymi, takimi jak polimorfizmy genu MTHFR. Nieliczne badania wykazały korzystny wpływ stosowania suplementów diety w leczeniu dzieci z ASD. Dlatego zaleca się przeprowadzenie większych, dobrze ustrukturyzowanych badań w celu zbadania wpływu suplementacji witaminy B12 i kwasu foliowego na poziom homocysteiny” [2].

    Wysoki poziom homocysteiny w przypadku ASD i niski poziom witaminy B12/kwasu foliowego może mieć związek z ekspozycją na toksyczne metale: „Wyniki tego przeglądu systematycznego wskazują, że ekspozycja na Pb, Cr, Cd i Hg jest związana z niefizjologicznymi poziomami homocysteiny lub stężeniami witaminy B12 i folianów w surowicy” [10]

    w większości analizowanych artykułów znaleziono dowody dotyczące diety bezglutenowej i bezkazeinowej, diety ketogenicznej, suplementacji omega-3, prebiotyków/probiotyków i witamin/minerałów; jednak przedstawiona heterogeniczność wymaga większej liczby dowodów, aby promować ich stosowanie” [3]

    Z wyników niniejszego przeglądu wynika, że przeciwutleniacze/związki polifenolowe zmniejszają poziom cytokin zapalnych i poprawiają objawy behawioralne. Probiotyki poprawiły objawy behawioralne i żołądkowo-jelitowe, a także przywróciły równowagę mikroflory jelitowej. Prebiotyki obniżyły poziom cytokin zapalnych, poprawiły objawy behawioralne i żołądkowo-jelitowe oraz poprawiły mikroflorę jelitową. Witamina D poprawiła objawy behawioralne i zapewniła działanie ochronne przed neurotoksycznością. Mleko wielbłądzie zmniejsza reakcje zapalne i stres oksydacyjny. Biorąc pod uwagę przewlekły charakter i wczesny początek ASD, suplementy diety stają się przydatne w uzupełnianiu niedoborów żywieniowych u dzieci z ASD. Kluczowe zalety tych środków wynikają z ich zdolności do kierowania na wiele obszarów fizjologicznych poprzez jelitową oś mózgową i są pozbawione potencjalnie szkodliwych lub obciążających skutków dla pacjentów z ASD. Dowody zebrane w tym przeglądzie sugerują, że interwencja dietetyczna może zapewnić nową platformę leczenia autyzmu” [4]

    Zwraca się uwagę, że wciąż trudno jest wyciągnąć jednoznaczne wnioski z badań nad związkiem między dietą i suplementacją, a objawami ASD:

    Uzyskano w sumie 5 metaanaliz, 29 przeglądów systematycznych i 27 oryginalnych badań, które skupiały się na dietach terapeutycznych, określonych produktach spożywczych, kwasach tłuszczowych i mikroelementach oraz objawach ASD w dzieciństwie. Wyniki dostępnych badań były nieliczne i niejednoznaczne, w związku z czym nie można było wyciągnąć jednoznacznych wniosków. Obecnie nie ma wystarczających dowodów na związek między odżywianiem a objawami ASD w dzieciństwie, co uniemożliwia przedstawienie praktycznych wskazówek żywieniowych” [5]

    Skuteczność w terapii ASD takich interwencji jak kwasy omega-3, B12 i inne witaminy z grupy B, kwas foliowy, dieta bez glutenu i kazeiny, koenzymu Q10, witaminy D i probiotyki również sugeruje, że podłożem ASD są toksyczne metale. Wykazano bowiem, że:

    • istnieje ujemna korelacja między kwasem foliowym w surowicy a rtęcią we krwi [6]
    • rtęć zmniejsza poziom witaminy B1 w mózgu [7]
    • rtęć może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 [8]
    • Niewiele badań przeprowadzono z rtęcią i witaminą D. Niedobory witaminy D w AZS można wytłumaczyć brakiem ekspozycji na słońce. Witamina D działa przeciwzapalnie, a rtęć powoduje stany zapalne” [9]
    • rtęć powoduje zaburzenia drobnoustrojów jelitowych [11]
    • toksyczne metale mogą powodować nietolerancje pokarmowe, poprzez hamujący wpływ na aktywność wielu enzymów [12-15]
    • Jedną z głównych dróg toksyczności rtęci jest uszkodzenie funkcji mitochondriów” [16] , dlatego suplementacja koenzymu Q10, który jest postrzegany jako ważny endogenny przeciwutleniacz i kluczowy składnik mitochondrialnego łańcucha oddechowego [17], może być pomocna u osób z ASD

    Źródła:

    1. Adams JB, Audhya T, Geis E, Gehn E, Fimbres V, Pollard EL, Mitchell J, Ingram J, Hellmers R, Laake D, Matthews JS, Li K, Naviaux JC, Naviaux RK, Adams RL, Coleman DM, Quig DW. Comprehensive Nutritional and Dietary Intervention for Autism Spectrum Disorder-A Randomized, Controlled 12-Month Trial. Nutrients. 2018 Mar 17;10(3):369
    2. Roufael M, Bitar T, Sacre Y, Andres C, Hleihel W. Folate-Methionine Cycle Disruptions in ASD Patients and Possible Interventions: A Systematic Review. Genes (Basel). 2023 Mar 13;14(3):709
    3. Díaz Vargas D, Leonario Rodríguez M. Effectiveness of nutritional interventions on behavioral symptomatology of autism spectrum disorder: a systematic review. Nutr Hosp. 2022 Dec 20;39(6):1378-1388
    4. Amadi CN, Orish CN, Frazzoli C, Orisakwe OE. Dietary interventions for autism spectrum disorder: An updated systematic review of human studies. Psychiatriki. 2022 Sep 19;33(3):228-242
    5. van der Wurff I, Oenema A, de Ruijter D, Vingerhoets C, van Amelsvoort T, Rutten B, Mulkens S, Köhler S, Schols A, de Groot R. A Scoping Literature Review of the Relation between Nutrition and ASD Symptoms in Children. Nutrients. 2022 Mar 26;14(7):1389. doi: 10.3390/nu14071389
    6. Kim, H.; Kim, K.N.; Hwang, J.Y. Relation between serum folate status and blood mercury concentrations in pregnant women. Nutrition 2013, 29, 514–518
    7. Siegel, B.Z.; Siegel, S.M.; Correa, T.; Sekovanic, A.; Ajvazi, M. The protection of invertebrates, fish, and vascular plants against mercury poisoning by sulfur and selenium derivatives. Arch. Environ. Contam. Toxicol. 1991, 20, 241–246
    8. Ahlrot-Westerlund, B.; Kauppi, M. The presence of mercury and reduced vitamin B12. Heavy Metal. Bull. 1971, 172, 1248–1249
    9. Siblerud R, Mutter J, Moore E, Naumann J, Walach H. A Hypothesis and Evidence That Mercury May be an Etiological Factor in Alzheimer’s Disease. Int J Environ Res Public Health. 2019
    10. Ledda C, Cannizzaro E, Lovreglio P, Vitale E, Stufano A, Montana A, Li Volti G, Rapisarda V. Exposure to Toxic Heavy Metals Can Influence Homocysteine Metabolism? Antioxidants (Basel). 2019 Dec 28;9(1):30
    11. Tian X, Lin X, Zhao J, Cui L, Gao Y, Yu YL, Li B, Li YF. Gut as the target tissue of mercury and the extraintestinal effects. Toxicology. 2023 Jan 15;484:153396
    12. LaChance, Michele Collette. „Effect of mercury on β-galactosidase activity: possible relationship to lactose intolerance.” (1973).
    13. Lambeir, Anne-Marie, et al. „Dipeptidyl-peptidase IV from bench to bedside: an update on structural properties, functions, and clinical aspects of the enzyme DPP IV.” Critical reviews in clinical laboratory sciences 40.3 (2003): 209-294
    14. Baj J, Flieger W, Flieger M, Forma A, Sitarz E, Skórzyńska-Dziduszko K, Grochowski C, Maciejewski R, Karakuła-Juchnowicz H. Autism spectrum disorder: Trace elements imbalances and the pathogenesis and severity of autistic symptoms. Neurosci Biobehav Rev. 2021 https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0149763421003365
    15. Błażewicz, A.; Grabrucker, A.M. Metal Profiles in Autism Spectrum Disorders: A Crosstalk between Toxic and Essential Metals. Int. J. Mol. Sci. 2023, 24, 308. https://www.mdpi.com/1422-0067/24/1/308
    16. Kahrizi F, Salimi A, Noorbakhsh F, Faizi M, Mehri F, Naserzadeh P, Naderi N, Pourahmad J. Repeated Administration of Mercury Intensifies Brain Damage in Multiple Sclerosis through Mitochondrial Dysfunction. Iran J Pharm Res. 2016 Fall;15(4):834-841
    17. Hidalgo-Gutiérrez A, González-García P, Díaz-Casado ME, Barriocanal-Casado E, López-Herrador S, Quinzii CM, López LC. Metabolic Targets of Coenzyme Q10 in Mitochondria. Antioxidants (Basel). 2021 Mar 26;10(4):520

    —-

    XI

    Inne środowiskowe czynniki ryzyka autyzmu, w tym  okoliczności lub zdarzenia prenatalne, z dużym prawdopodobieństwem nie są w stanie per se lub łącznie wywołać zaburzeń prowadzących do rozwoju ASD – są jedynie następstwem lub są warunkowane prenatalną i postantalną ekspozycją na toksyczne metale

    —-

    Wśród prenatalnych czynników środowiskowych związanych z ASD u potomstwa wymieniane są otyłość, cukrzyca, zespół policystycznych jajników (PCOS), leki przeciwdepresyjne (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny), depresja, nadciśnienie, infekcje, ekspozycja na środki owadobójcze/pestycydy, zapłodnienie in vitro [1,2]. Inne doniesienia wskazują również na paracetamol:

    Wyniki naszej metaanalizy dotyczącej ponad 70 000 dzieci z sześciu kohort urodzonych/dzieci z populacji europejskiej wykazały, że dzieci narażone na paracetamol w okresie prenatalnym były o 19% i 21% bardziej narażone na późniejsze objawy ASC [warunki spektrum autyzmu] i ADHD mieszczące się w zakresie granicznym/klinicznym odpowiednio w porównaniu z dziećmi nienarażonymi” [3]

    Podłożem wymienionych czynników środowiskowych mogą być toksyczne metale (wzmianki o sprzeczności niektórych doniesień mogą wynikać z przyczyn opisanych w punkcie 4)

    Wskaźniki otyłości (BMI i obwód talii), ciśnienie krwi (skurczowe i rozkurczowe), poziom glukozy we krwi na czczo i poziomy trójglicerydów były istotnie związane ze stężeniem rtęci w paznokciach stóp z zależnością dawka-efekt” [4]

    Ogólnie rzecz biorąc, dane z organizmów modelowych sugerują możliwy związek między Cd, Pb i Hg z zespołem metabolicznym lub powiązanymi stanami” [5]

    Metale ciężkie, takie jak kadm (Cd), ołów (Pb) i rtęć (Hg), badano pod kątem potencjalnego związku z zespołem metabolicznym, cukrzycą lub otyłością, ale wyniki są sprzeczne” [6].

    „Zwiększona całkowita ekspozycja na rtęć może zwiększać ryzyko cukrzycy i zespołu metabolicznego, ale brak spójności dowodów epidemiologicznych uniemożliwia wnioskowanie o związku przyczynowym” [7]

    Toksyczne metale mogą brać udział w patogenezie PCOS [8-10]

    „Nasze odkrycia podkreślają znaczenie stresu oksydacyjnego, w szczególności SOD1 i sieci mikroelementów selenu, w depresji spowodowanej mieszaninami metali ciężkich i dostarczają dodatkowych informacji na temat wspólnych szlaków molekularnych zaangażowanych w patogenezę depresji” [11]

    „Rozważenie toksyczności rtęci może mieć kluczowe znaczenie dla skutecznego badania klinicznego wielu chorób przewlekłych, szczególnie tych związanych ze zmęczeniem i depresją” [12]

    „Stwierdzono istotny dodatni związek między rtęcią a nadciśnieniem oraz między rtęcią a ciśnieniem tętniczym” [13]

    Infekcja matki podczas ciąży zwiększa ryzyko ASD u potomstwa [14]. Głównym czynnikiem może być jednak podatność organizmu matki na infekcje ( i związane z nią powikłania) na skutek zatrucia toksycznymi metalami [15,16], a nie infekcja per se.

    Związek między technologią wspomaganego rozrodu a autyzmem [17] można wyjaśnić toksycznością metali ciężkich, które negatywnie wpływają na płodność [18,19]

    Ekspozycja prenatalna na glifosat, dichlorodifenylodichloroetylen, fosforany dialkilu, paracetamol  jest wskazywana jako czynnik ryzyka autyzmu u potomstwa [2,3,20,21]. Żaden z tych związków łącznie i per se nie ma takich zdolności do bioakumulacji, ani tak szerokiego spektrum toksyczności (np. nie konkurują z niezbędnymi metalami śladowymi, a pierwotną patologią ASD może być brak równowagi metali śladowych – patrz punkt 3), aby wywołać objawy ASD bez podłoża w postaci zatrucia toksycznymi metalami. Żadne z tych badań nie wykluczyło udziału toksycznych metali, zwłaszcza że toksyczne metale są składnikiem wielu preparatów herbicydowych i pestycydowych:

    Glifosat nie był głównym związkiem toksycznym w preparatach herbicydowych (…) Zidentyfikowaliśmy arsen, chrom, kobalt, ołów i nikiel w preparatach pestycydów” [22]

    Należy założyć, że ekspozycja płodu na toksyczne metale zwiększa podatność na inne toksyczne substancje chemiczne poprzez zjawisko znane jako wieloraka wrażliwość chemiczna (MCS):

    Nasze dane wskazują na zwiększoną częstość występowania alergii na metale i podwyższenie poziomu rtęci w bioindykatorach wśród pacjentów z MCS” [25]

    szczepienie i MCS mogą być ze sobą powiązane” [26]

    „W porównaniu z pacjentami z grupy kontrolnej (nr 268) pacjenci z MCS mieli istotnie wyższe poziomy rtęci w pełnej krwi” [27]

    Czynnikiem ryzyka autyzmu może być zatem bardziej synergizm między toksycznością metali a toksycznością pestycydów i herbicydów [23, 24].

    Korelacja między stosowaniem paracetamolu przez matkę a ASD u potomstwa może mieć bardziej związek z powodami, dla którego matka przyjmowała ten lek (confounding by indication). W badaniu potencjalne wskazania do stosowania acetaminofenu zostały uwzględnione jako współzmienne: gorączka matki, infekcje podczas ciąży, choroby przewlekłe matki oraz przeziębienie lub infekcje u dziecka w pierwszych 18 miesiącach życia[3]. Wskazania do zastosowania paracetamolu u matki mogą mieć związek z zaburzeniami wywołanymi przez zatrucie toksycznymi metalami, a nie toksycznością leku. Zdolność do bioakumulacji i toksyczność paracetamolu jest nieporównywalnie mniejsza niż synergiczna toksyczność metali ciężkich w szczególności rtęci.

    Źródła:

    1. Lu J, Wang Z, Liang Y, Yao P. Rethinking autism: the impact of maternal risk factors on autism development. Am J Transl Res. 2022 Feb 15;14(2):1136-1145
    2. Pu Y, Yang J, Chang L, Qu Y, Wang S, Zhang K, Xiong Z, Zhang J, Tan Y, Wang X, Fujita Y, Ishima T, Wang D, Hwang SH, Hammock BD, Hashimoto K. Maternal glyphosate exposure causes autism-like behaviors in offspring through increased expression of soluble epoxide hydrolase. Proc Natl Acad Sci U S A. 2020 May 26;117(21):11753-11759
    3. Alemany S, Avella-García C, Liew Z, García-Esteban R, Inoue K, Cadman T, López-Vicente M, González L, Riaño Galán I, Andiarena A, Casas M, Margetaki K, Strandberg-Larsen K, Lawlor DA, El Marroun H, Tiemeier H, Iñiguez C, Tardón A, Santa-Marina L, Júlvez J, Porta D, Chatzi L, Sunyer J. Prenatal and postnatal exposure to acetaminophen in relation to autism spectrum and attention-deficit and hyperactivity symptoms in childhood: Meta-analysis in six European population-based cohorts. Eur J Epidemiol. 2021 Oct;36(10):993-1004. doi: 10.1007/s10654-021-00754-4
    4. Park K, Seo E. Association between Toenail Mercury and Metabolic Syndrome Is Modified by Selenium. Nutrients. 2016 Jul 12;8(7):424
    5. Planchart A, Green A, Hoyo C, Mattingly CJ. Heavy Metal Exposure and Metabolic Syndrome: Evidence from Human and Model System Studies. Curr Environ Health Rep. 2018 Mar;5(1):110-124
    6. Planchart A, Green A, Hoyo C, Mattingly CJ. Heavy Metal Exposure and Metabolic Syndrome: Evidence from Human and Model System Studies. Curr Environ Health Rep. 2018 Mar;5(1):110-124
    7. Roy C, Tremblay PY, Ayotte P. Is mercury exposure causing diabetes, metabolic syndrome and insulin resistance? A systematic review of the literature. Environ Res. 2017 Jul;156:747-760 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28482296/
    8. Srnovršnik T, Virant-Klun I, Pinter B. Heavy Metals and Essential Elements in Association with Oxidative Stress in Women with Polycystic Ovary Syndrome-A Systematic Review. Antioxidants (Basel). 2023 Jul 7;12(7):1398
    9. Liang C, Zhang Z, Cao Y, Wang J, Shen L, Jiang T, Li D, Zou W, Zong K, Liang D, Xu X, Liu Y, Tao F, Luo G, Ji D, Cao Y. Exposure to multiple toxic metals and polycystic ovary syndrome risk: Endocrine disrupting effect from As, Pb and Ba. Sci Total Environ. 2022 Nov 25;849:157780. doi: 10.1016/j.scitotenv.2022.157780
    10. Zhang C, Xu L, Zhao Y, Wang Y. Changes in serum heavy metals in polycystic ovary syndrome and their association with endocrine, lipid-metabolism, inflammatory characteristics and pregnancy outcomes. Reprod Toxicol. 2022 Aug;111:20-26
    11. Nguyen HD, Kim MS. Interactions between cadmium, lead, mercury, and arsenic and depression: A molecular mechanism involved. J Affect Disord. 2023 Apr 14;327:315-329
    12. Kern JK, Geier DA, Bjørklund G, King PG, Homme KG, Haley BE, Sykes LK, Geier MR. Evidence supporting a link between dental amalgams and chronic illness, fatigue, depression, anxiety, and suicide. Neuro Endocrinol Lett. 2014;35(7):537-52
    13. Houston MC. Role of mercury toxicity in hypertension, cardiovascular disease, and stroke. J Clin Hypertens (Greenwich). 2011 Aug;13(8):621-7
    14. Jiang HY, Xu LL, Shao L, Xia RM, Yu ZH, Ling ZX, Yang F, Deng M, Ruan B. Maternal infection during pregnancy and risk of autism spectrum disorders: A systematic review and meta-analysis. Brain Behav Immun. 2016 Nov;58:165-172
    15. Maqbool F, Niaz K, Hassan FI, Khan F, Abdollahi M. Immunotoxicity of mercury: Pathological and toxicological effects. J Environ Sci Health C Environ Carcinog Ecotoxicol Rev. 2017 Jan 2;35(1):29-46 https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28055311/
    16. Trace Metals and Infectious Diseases [Internet], Chapter 17Metals in the Environment as Risk Factors for Infectious Diseases Gaps and Opportunities, M. Leigh Ackland, Julia Bornhorst, George V. Dedoussis, Rodney R. Dietert, Jerome O. Nriagu, Jozef M. Pacyna, and John M. Pettifor.https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK569691/
    17. Fountain C, Zhang Y, Kissin DM, Schieve LA, Jamieson DJ, Rice C, Bearman P. Association between assisted reproductive technology conception and autism in California, 1997-2007. Am J Public Health. 2015 May;105(5):963-71
    18. Génard-Walton M, Warembourg C, Duros S, Ropert-Bouchet M, Lefebvre T, Guivarc’h-Levêque A, Le Martelot MT, Jacquemin B, Cordier S, Costet N, Multigner L, Garlantézec R. Heavy metals and diminished ovarian reserve: single-exposure and mixture analyses amongst women consulting in French fertility centres. Reprod Biomed Online. 2023 Jun 2:103241
    19. Bjørklund G, Chirumbolo S, Dadar M, Pivina L, Lindh U, Butnariu M, Aaseth J. Mercury exposure and its effects on fertility and pregnancy outcome. Basic Clin Pharmacol Toxicol. 2019 Oct;125(4):317-327
    20. Brown AS, Cheslack-Postava K, Rantakokko P, Kiviranta H, Hinkka-Yli-Salomäki S, McKeague IW, Surcel HM, Sourander A. Association of maternal insecticide levels with autism in offspring from a national birth cohort. Am J Psychiatry. 2018;175:1094–1101
    21. Philippat C, Barkoski J, Tancredi DJ, Elms B, Barr DB, Ozonoff S, Bennett DH, Hertz-Picciotto I. Prenatal exposure to organophosphate pesticides and risk of autism spectrum disorders and other non-typical development at 3 years in a high-risk cohort. Int J Hyg Environ Health. 2018;221:548–555
    22. Defarge N, Spiroux de Vendômois J, Séralini GE. Toxicity of formulants and heavy metals in glyphosate-based herbicides and other pesticides. Toxicol Rep. 2017 Dec 30;5:156-163
    23. Jayasumana C, Gunatilake S, Siribaddana S. Simultaneous exposure to multiple heavy metals and glyphosate may contribute to Sri Lankan agricultural nephropathy. BMC Nephrol. 2015 Jul 11;16:103
    24. Fischer C, Fredriksson A, Eriksson P: Neonatal co-exposure to low doses of an ortho-PCB (PCB 153) and methyl mercury exacerbate defective developmental neurobehavior in mice. Toxicology 2008; 244:157–165
    25. Pigatto PD, Minoia C, Ronchi A, Brambilla L, Ferrucci SM, Spadari F, Passoni M, Somalvico F, Bombeccari GP, Guzzi G. Allergological and toxicological aspects in a multiple chemical sensitivity cohort. Oxid Med Cell Longev. 2013;2013:356235
    26. Watai K, Fukutomi Y, Hayashi H, Kamide Y, Sekiya K, Taniguchi M. Epidemiological association between multiple chemical sensitivity and birth by caesarean section: a nationwide case-control study. Environ Health. 2018 Dec 14;17(1):89
    27. Exposure to metals, multiple chemical sensitivity and neurogenic inflammation, Gianpaolo Guzzi, Paolo D Pigatto, Anna Ronchi, Diego Dolcetta, Lucia Brambilla, Silvia Ferrucci and Manuela Passoni , Journal of Clinical Toxicology, 15th Euro Global Summit on Toxicology and Applied Pharmacology  https://www.longdom.org/proceedings/exposure-to-metals-multiple-chemical-sensitivity-and-neurogenic-inflammation-57517.html

    —-

    XII

    Prawdopodobnie nie ma innej bardziej spójnej i lepiej udokumentowanej koncepcji patogenezy autyzmu, która podważyłaby wszystkie przedstawione powyżej dowody i opierałaby się na co najmniej tak samo spójnych i wiarygodnych danych.

    —-

  • Ocena zasadności powszechnego stosowania masek w zapobieganiu COVID-19

    Ocena zasadności powszechnego stosowania masek w zapobieganiu COVID-19

    Opracował: dr n. med. Piotr Witczak

    Wersja WORD

    Wsparcie

    STRESZCZENIE

    Według medycyny opartej na dowodach naukowych (evidence-based medicine; EBM) najlepsze dostępne dane, tj. badania randomizowane (randomized clinical trials; RCT) i metaanalizy ilościowe badań RCT, nie wykazują jednoznacznej korzyści z noszenia masek w zapobieganiu infekcji wirusowych układu oddechowego. To oznacza, że maski są nieskuteczne lub ich skuteczność jest zbyt mała, aby mogła zostać jednoznacznie wykazana przez naukę. Jest wiele badań nierandomizowanych, które sugerują skuteczność masek w zapobieganiu COVID-19, ale ze względu na liczne czynniki zakłócające wynik (obniżające jakość dowodu naukowego) nie powinny dominować nad wnioskami z badań randomizowanych. Szereg badań wskazuje również, że maski noszone podczas zabiegów chirurgicznych nie chronią przed zanieczyszczeniem infekcyjnym rany.

    Przyczyny braku lub niskiej skuteczności masek mogą leżeć w m.in.: (1) istotnym udziale drogi aerozolowej w transmisji SARS-CoV-2 (niewystarczająco skuteczna filtracja), (2) ich nieszczelności generującej silne strumienie powietrza w bok, do tyłu i w górę/dół od osoby noszącej maskę, (3) niskim ryzyku zarażenia się w przelotnym kontakcie w przestrzeni otwartej od osoby bezobjawowej oraz w braku efektywnego zatrzymywania aerozolu w przestrzeniach zamkniętych, (4) nieprawidłowym użytkowaniu i niewystarczającej dyscyplinie noszenia, (5) zwiększaniu ryzyka infekcji/ciężkiego przebiegu (np. efekt Foegena, generowanie drobniejszych aerozoli, zanieczyszczenie mikrobiologiczne).

    Nie brakuje badań wskazujących na istotne klinicznie niepożądane skutki medyczne noszenia masek takie jak zespół wyczerpania wywołanego maską (Mask-Induced Exhaustion Syndrome; MIES), odchylenia od normy parametrów fizjologicznych czy wdychanie toksycznych związków pochodzących z materiałów masek. Masowe stosowanie masek (1) generuje istotne straty zdrowotne przy braku lub niewielkiej skuteczności, (2) nie jest efektywne kosztowo, (3) rodzi szereg wątpliwości etycznych i prawnych, (4) stanowi istotne zagrożenie ekologiczne, (5) jest nieuzasadnione wobec skali zagrożenia epidemiologicznego. Należy uznać za wysoce prawdopodobne, że straty (zdrowotne, ekonomiczne, ekologiczne) wynikające z masowego stosowania masek (zarówno w przestrzeniach otwartych, jak i zamkniętych) przewyższają jakiekolwiek potencjalne korzyści.

    OCENA SKUTECZNOŚCI

    Podstawą oceny każdej interwencji medycznej są randomizowane badania kliniczne (RCT): „Doświadczenie kliniczne lub badania obserwacyjne nigdy nie powinny być wykorzystywane jako jedyna podstawa oceny efektów interwencji – zawsze potrzebne są randomizowane badania kliniczne” (RCT) [Jakobsen 2013, Meldrum 2000].

    Powyższa reguła odnosi się również do masek, co zostało potwierdzone przez m.in.:

    • Xiao 2020: „Naszym celem było zidentyfikowanie randomizowanych badań kontrolowanych (RCT) (…) dla każdego z tych środków [ochrony indywidualnej, w tym masek], ponieważ RCT zapewniają najwyższą jakość dowodów”.
    • Dugré 2020: „Badania obserwacyjne są obarczone wysokim ryzykiem błędu, bo używanie masek może po prostu porównywać bardziej ostrożnych do mniej ostrożnych ludzi. Aby określić rzeczywisty wpływ masek na zapobieganie zakażeniom, wymagane są dane z RCT”.
    • Tabatabaeizadeh 2021: „Niezbędne są dobrze zaprojektowane na całym świecie badania, takie jak randomizowane badania kontrolne, w celu oceny najlepszych opcji ochrony przed SARS-CoV-2”.

    Do rzetelnej naukowej oceny skuteczności noszenia masek niezbędne jest przeprowadzenie RCT uwzględniającego „zakażenie potwierdzone laboratoryjnie”, ponieważ (1) skuteczność masek jest relatywnie niewielka w porównaniu z innymi znanymi i nieznanymi czynnikami, (2) są duże różnice w zakaźności i podatności na infekcje w zależności od cech demograficznych, (3) w każdym badaniu nierandomizowanym i niekontrolowanym istnieje duże prawdopodobieństwo błędu systematycznego w pozyskiwaniu/ selekcji i interpretacji danych, (4) badania nieuwzględniające „zakażenia potwierdzonego laboratoryjnie” (verified outcome) są bardziej podatne na stronniczość raportowania [Rancourt 2021a].

    W momencie prac nad niniejszym opracowaniem w literaturze naukowej dostępnych jest 16 badań RCT oceniających skuteczność masek w zapobieganiu transmisji wirusów układu oddechowego w porównaniu z kontrolą (brak maski) [Aiello 2010, Aiello 2012, Abdin 2005, Barasheed 2014, Alfelali 2020, Canini 2010, Macintyre 2009, Macintyre 2016, Simmerman 2011, Cowling 2008, Cowling 2009, Suess 2007, Larson 2010, Jacobs 2009, Bundgaard 2021, Abaluck 2021] i tylko w 2/16 prób klinicznych wykazano istotną statystycznie korzyść masek [Barasheed 2014, Abaluck 2021]. Brak skuteczności wykazano w 8/8 RCT oceniających wpływ masek w warunkach domowych, w 4/5 RCT dotyczących skuteczności noszenia masek w społeczności oraz w 1/1 badaniu RCT obejmującym środowisko opieki zdrowotnej.

    Wśród dostępnych RCT na temat skuteczności masek tylko dwie próby kliniczne dotyczą wyłącznie COVID-19:

    • Bundgaard 2021 (DANMASK): 4862 uczestników w Danii, którzy zgłosili przebywanie poza domem przez ponad 3 godziny dziennie; nie potwierdzono statystycznie istotnej różnicy między grupą otrzymującą zalecenie noszenia maski chirurgicznej poza domem a grupą kontrolną. Badanie ma wiele ograniczeń, m.in: subiektywne zgłaszanie przestrzegania noszenia masek przez uczestników, nie zostało zaprojektowane do stwierdzenia czy maska chroni przed zakażaniem innych osób, nie uwzględniało, czy uczestnicy z dodatnim wynikiem testu na COVID-19 zostali zakażeni w domu [Liu 2020].
    • Abaluck 2021 (na podstawie [Liu 2021]): Badanie obejmuje 342 000 dorosłych osób z 600 wiosek w Bangladeszu. Umieszczenie uczestników badania w grupie interwencji zwiększyło maskowanie o 28,8% (z 13,3% do 42,3%). Uczestnicy w wioskach z grupy kontrolnej (n=13893)zgłaszali o 1% wyższy wskaźnik objawów choroby COVID-podobnej niż uczestnicy w wioskach objętych interwencją (n=13273) (8.6% v. 7.6%; p=0.000). Podobne względne różnice odnotowano w przypadku pierwszorzędowego punktu końcowego badania, tj. objawowej seroprewalencji (dodatnie wyniki badania krwi plus objawy COVID-19), przy wskaźnikach prewalencji dla kontroli i interwencji odpowiednio 0,80% i 0,71% (p=0,043). Badacze przedstawili również wyniki według rodzaju maski, stwierdzając, że maski chirurgiczne zmniejszyły wskaźniki seroprewalencji objawowej o 0,09% w porównaniu z grupą kontrolną (0,67% w porównaniu z 0,76%, p=0,043), ale maski odzieżowe nie zapewniały statystycznie istotnej redukcji wskaźnika (maska odzieżowa: 0,74%, kontrola: 0,76%, p=0,540). Drugorzędowy punkt końcowy, tj. objawy bez potwierdzenia serologicznego, przemawiał na korzyść maskowania, ale ten punkt końcowy jest wysoce podatny na błędy systematyczne, a różnica w podgrupie z maską odzieżową, chociaż granicznie istotna statystycznie, była mniejsza niż 1% (grupa z maską z odzieżową: 7,9% v. 8,6%, p=0,048). Zgłaszanie objawów przez społeczności przypisane do  grupy interwencji (większy odsetek populacji noszącej maski) może być subiektywne, a bardziej rygorystyczny punkt końcowy uwzględniający potwierdzenie laboratoryjne diagnozy nie wykazał żadnych korzyści. Badanie przeprowadzone w Bangladeszu odnosi się do wyjątkowych warunków tego regionu. Naturalna odporność na początku badania była bardzo niska ze względu na małą liczbę przypadków, szczepienia były w dużej mierze nieobecne, a dzieci i szkoły nie zostały uwzględnione. Według niezależnej analizy dra Denisa Rancourta (ponad 100 artykułów w recenzowanych periodykach naukowych, wskaźnik Hirscha = 39) badanie Abaluck 2021 jest wadliwe i nie powinno być brane pod uwagę w decyzjach dotyczących zdrowia publicznego [Rancourt 2021].

    Jeszcze wyżej w hierarchii dowodów zgodnie z medycyną opartą na dowodach naukowych (Evidence-based medicine, EBM) znajdują się metaanalizy, w szczególności metaanalizy ilościowe obejmujące badania RCT [Murad 2016].

    Na czas prac nad niniejszym raportem w literaturze naukowej jest 18 ilościowych dowodów meta-analitycznych dotyczących skuteczności stosowania masek w zapobieganiu infekcjom wirusowym dróg oddechowych. Z 18 metaanaliz ilościowych 5 jest niejednoznacznych [Aggarwal 2020, Jefferson 2020, Perski 2020, Abdullah 2020, Nanda 2021] i 3 krytyczne [Gómez-Ochoa 2021, Wang 2020, Xiao 2020] co do tego, czy dowody popierają publiczne zalecenie masek. Pozostałe 9 metaanaliz popierało maski w przestrzeni publicznej na ograniczonych dowodach, głównie na podstawie zasady ostrożności (oparta na założeniu, że maski mogą pomóc, a raczej nie zaszkodzą oraz na podstawie obserwacji lub innych dowodów pośrednich) [Brainard 2020, Chaabna 2020, Chu 2020, Liang 2020, Ollila 2020, Li 2021, Tabatabaeizad 2020, Coclite 2020, Talic 2021]. Ostatnia metaanaliza Li 2022 sugeruje, że stosowanie masek na twarz może zmniejszyć infekcje dróg oddechowych w populacji ogólnej. Uwzględnia jednak 8 badań RCT (ich metaanaliza wykazała istotny efekt ochronny, ale na granicy istotności statystycznej: OR = 0,84; 95% CI: 0,71–0,99), które były już zawarte w poprzednich metaanalizach, więc opiera się na tych samych dowodach. Wykazano również znaczący efekt ochronny, jeśli czas używania maski na twarz był dłuższy niż dwa tygodnie. Wynik ten opiera się tylko na dwóch badaniach RCT tego samego autora. Godny uwagi jest niniejszy fragment ze wstępu do tego opracowania: „Skuteczność stosowania masek na twarz w zapobieganiu infekcjom dróg oddechowych jest nadal kontrowersyjna, zwłaszcza w społeczności, dla której nie ma wystarczających dowodów. Kilka randomizowanych kontrolowanych badań (RCT) dotyczących skuteczności masek na twarz przeprowadzono w środowiskach lokalnych, w tym w gospodarstwach domowych, akademikach uniwersyteckich i namiotach pielgrzymkowych Hajj Pilgrims. Biorąc pod uwagę, że wiele badań przeprowadzono tylko w ciągu jednego sezonu i w warunkach słabej dyscypliny użytkowania, nadal nie są w stanie dostarczyć rozstrzygających wyników. Wcześniejsze badania obejmujące dwie metaanalizy dotyczące skuteczności stosowania masek w zapobieganiu przenoszeniu grypy pandemicznej również dostarczyły niespójnych wniosków, podczas gdy niedawna metaanaliza obejmująca 14 randomizowanych badań kontrolowanych nie potwierdziła istotnego wpływu na przenoszenie grypy potwierdzonej laboratoryjnie”. Ostatnio w mediach duży rozgłos uzyskała metaanaliza opublikowana na łamach „British Medical Journal” [Talic 2021]. Wyniki tej pracy sugerują, że maski redukują częstość występowania COVID-19 o 53%. Należy zwrócić uwagę, że wspomniana metaanaliza dla masek uwzględnia tylko jedno badanie randomizowane [Bundagaard 2021] (które nie wykazało istotnej statystycznie korzyści), a pozostałe uwzględnione w analizie badania to eksperymenty obserwacyjne o niższej wartości naukowej. Dlatego wnioski z tej publikacji stoją w sprzeczności z wnioskami z przeglądu systematycznego literatury obejmującej badania wyłącznie randomizowane.

    Należy podkreślić, że metaanaliza Jefferson 2020 to jedyne opracowanie tego typu o wysokim stopniu jakości według kryteriów AMSTAR 2 [FHI 2021], dlatego wniosek autorów tej pracy powinien mieć szczególne znaczenie: „Nie ma pewności co do skuteczności masek”.

    Z uwagi na powyższe korzyść z noszenia masek jest zbyt mała, aby mogła zostać jednoznacznie wykryta przez naukę. Dlatego domniemanie, że maski na pewno działają, jest błędne.

    Na początku pandemii COVID-19 powyższy wniosek był zgodny z opinią wielu decydentów, lekarzy i ekspertów:

    • Minister Zdrowia prof. Łukasz Szumowski: „Maseczki nie pomagają. Nie wiem czemu ludzie je noszą”[Szumowski 2020].
    • Marszałek Senatu prof. Tomasz Grodzki (lekarz pulmonolog): „W obronie przed koronawirusem ważne jest, żeby często dezynfekować ręce i nosić maseczki, gdy jesteśmy zakatarzeni lub czujemy się grypowo”[Grodzki 2020].
    • Dr hab. n. med. Jarosław Pinkas: „Maseczki nie chronią przed zarażeniem koronawirusem! Noszenie ich przez osoby zdrowe jest kompletnie bezsensowne. Są one dla osób chorych właśnie po to, aby nie zarażały innych. Natomiast nie ma żadnego powodu, aby w naszym klimacie, w naszym kraju nosiły je osoby zdrowe”[Pinkas 2020].
    • Doktor Maciej Niwiński, przewodniczący Zarządu Regionu Śląskiego OZZL: „Źle użyta maseczka staje się bombą biologiczną. Szkodzi zamiast pomagać”[Niwiński 2020].
    • Dr Tomasz Ozorowski, mikrobiolog, były prezes Stowarzyszenia Epidemiologii Szpitalnej i przewodniczący Zespołu Kontroli Zakażeń Szpitalnych: „To daje złudne poczucie bezpieczeństwa. Może też prowadzić do sytuacji, w której maseczki zwiększą ryzyko zakażenia, ponieważ nie potrafimy z nich poprawnie korzystać. Dlatego nie powinniśmy robić tego w taki sposób, że nosimy je wszyscy”[Ozorowski 2020].
    • Minister Zdrowia Holandii, Tamary van Ark: „Ponieważ z medycznego punktu widzenia NIE MA UDOWODNIONEJ SKUTECZNOŚCI maseczek, rada ministrów zdecydowała, że nie będzie ogólnokrajowego obowiązku noszenia maseczek niemedycznych”[van Ark 2020].
    • Wirusolog prof. Włodzimierz Gut: „Maska masce nie jest równa. Te chirurgiczne czy bawełniane mają chronić nasze usta i nos, żebyśmy ich nie dotykali. Pamiętajmy, że maseczka nie gwarantuje, że nie zarazimy się wirusem. Odkryte zostają nasze oczy, a przez nie też może przedostać się wirus”[Gut 2020].

    Należy podkreślić, że od czasu powyższych wypowiedzi nie pojawiło się żadne przełomowe wysokiej jakości badanie, które uzasadniałoby zmianę zdania w kwestii zasadności noszenia masek w okresie pandemii COVID-19

    Najlepsze dostępne dowody naukowe na skuteczność masek w większości dotyczą innych niż SARS-CoV-2 wirusów układu oddechowego. Należy jednak podkreślić, że w kontekście mechanizmu działania masek ma to marginalne znaczenie ze względu na podobną drogę transmisji (aerozolową) wirusów układu oddechowego [Wang 2021]. Chociaż SARS-CoV-2 charakteryzuje się większą zakaźnością (wyższy współczynnik R0) [Liu 2021a], to metaanaliza opierająca się wyłącznie na RCT i dotycząca stricte SARS-CoV-2 nie potwierdziła istotnej statystycznie korzyści dla masek [Coclite 2021], mimo iż podkreśliła konieczność przeprowadzenia kolejnych wysokiej jakości badań RCT.

    Nie ma badań dotyczących skuteczności masek w następujących przypadkach: zdarzenia niepożądane, zgony, nasilenie choroby wirusowej, absencja, przyjęcie do szpitala i powikłania związane z chorobą [FHI 2021a].

    Spośród 15 jakościowych przeglądów systematycznych siedem stwierdza, że dowody na stosowanie maskowania społeczności są słabe [Chou 2020, Taminato 2020, Benkouiten 2014, Mostafaei 2020, bin-Reza 2012, Cowling 2010, Qaseem 2020], siedem ostrożnie potwierdza, że korzyści z maskowania przewyższają ryzyko w różnych warunkach, często przyznając, że dowody mają jedynie niską lub umiarkowaną jakość [Howard 2021, Jain 2020, Santos 2020, Chandini 2020, Abboah-Offei 2020, Smith 2020, Camargo 2020], natomiast jeden jednoznacznie dowodzi, że maski są korzystne [Gupta 2020]. Pomimo różnych wniosków, te 16 przeglądów jakościowych w znacznej mierze nie wnosi nic nowego i głównie ocenia omówione już powyżej dowody. Metaanalizy przede wszystkim analizowały te same RCT, ale wykorzystywały różne metodologie, a czasem obejmowały różne badania obserwacyjne inne niż RCT. W warunkach noszenia masek w społeczności większość prac dotyczyła stosowania masek chirurgicznych, a nie odzieżowych [Liu 2021].

    Nie wykazano związku między obowiązkiem lub używaniem masek a zmniejszonym rozprzestrzenianiem się COVID-19 w USA [Guerra 2021].

    Analiza danych z 35 krajów europejskich dotycząca zachorowalności, śmiertelności i używania masek w okresie jesień-zima 2020-2021 wykazała brak negatywnych korelacji między używaniem masek a przypadkami COVID-19 i zgonami, co sugeruje że powszechne stosowanie masek w szczycie sezonu infekcyjnego nie było w stanie zredukować transmisji COVID-19 [Spira 2022]

    „Obowiązek stosowania masek na twarz w szkołach nie wiązał się z mniejszą zapadalnością na SARS-CoV-2 lub mniejszą transmisją, co sugeruje, że ta interwencja nie była skuteczna” [Coma 2022]

    Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), Centrum ds. Kontroli Chorób (CDC) i Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) przyznają, że dowody na skuteczność masek są niewystarczające:

    • ECDC, 15.02.2021: „Dowody dotyczące skuteczności masek medycznych w zapobieganiu COVID-19 w społeczności są zgodne w zakresie niewielkiego lub umiarkowanego efektu ochronnego, ale nadal istnieją znaczące niepewności co do wielkości tego efektu. Dowody na skuteczność niemedycznych masek, osłon twarzy i respiratorów w społeczności są skąpe i bardzo mało wiarygodne” [ECDC 2021].
    • WHO, 1.12.2020: „Obecnie istnieją tylko ograniczone i niespójne dowody na poparcie skuteczności powszechnego noszenia masek przez osoby zdrowe w społeczności w celu zapobiegania infekcjom wirusowym dróg oddechowych, w tym SARS-CoV-2” [WHO 2020].
    • Matthews 2021: „Mimo braku dowodów z badań RCT, które wskazywałyby na dodatkowy wpływ masek na łagodzenie transmisji SARS-CoV-2, CDC zaleciło stosowanie masek w miejscach publicznych dla efektu ochronnego, nie tylko w celu kontroli źródła zakażenia (wśród osób z objawami), ale także dla osób zdrowych”.

    Takie decyzje światowych i krajowych agencji ds. zdrowia sprawiły, że autorzy wielu publikacji, pomimo braku twardych dowodów naukowych, odważniej w swoich pracach formułowali wnioski zgodne z przyjętą przez te agencje narracją.

    Dowody mechanistyczne (zestawione w publikacjach Liu 2020 i GOV.UK 2020) wskazują na wyraźną korzyść stosowania masek, ale opierają się na zastępczych punktach końcowych (takich jak dyspersja kropli) jako czynnikach pośredniczących w przenoszeniu choroby. Nie odpowiadają również na pytanie, czy obserwowane korzyści będą istotne klinicznie w odniesieniu do potwierdzonych laboratoryjnie infekcji przy licznych czynnikach behawioralnych obecnych w warunkach rzeczywistych [Liu 2020].

    Jest wiele badań nierandomizowanych [Lyu 2020, Hatzius 2020, Van Dyke 2020, Chernozhukov 2021, Karaivanov 2021, Mitze 2020, Gallaway 2020, Cheng 2020, Wang 2020, Joo 2020, Guy 2021, Adjodah 2021, Leffler 2020, Seres 2020, Daisuke 2020, Kenyon 2020, Freedman 2020, Payne 2020, Kwon 2021, Rader 2021, Leech 2021, Aravindakshan 2021, Cheng 2020], które sugerują skuteczność masek w zapobieganiu COVID-19, ale ze względu na liczne czynniki zakłócające nie powinny dominować nad przedstawionymi powyżej dowodami z badań randomizowanych.
    „Bez randomizacji eksperymenty naturalne i inne dowody obserwacyjne [dotyczące masek – przyp. autora] dostarczają jedynie słabych dowodów na skuteczność. Nawet jeśli wykazują znaczące różnice we wskaźnikach infekcji, to porównywane grupy mogą nie mieć podobnych cech, co uniemożliwia wnioskowanie przyczynowe. Na przykład porównania geograficzne nie uwzględniają możliwości, że w lokalizacjach, w których decydenci mają wystarczające poparcie polityczne, aby wprowadzić obowiązek maskowania, populacje prawdopodobnie będą mieć różne nastawienie do COVID-19, które mogłyby wpłynąć na zachowanie inne niż noszenie masek. W czterech eksperymentach naturalnych zmierzono wskaźniki używania masek, ale każdy z nich opierał się na zgłoszonych ankietach, które są podatne na uprzedzenia i mogą nie odzwierciedlać rzeczywistego zachowania. Na przykład jedno z badań wykazało, że podczas gdy tylko 12% ankietowanych osób przyznało się do nienoszenia maski, u 90% zaobserwowano, że jej nie nosi, co autorzy opisali jako „dużą i statystycznie istotną rozbieżność”. Niższe wskaźniki zachorowań po wprowadzeniu nakazów maskowania mogą być spowodowane różnicami skłonności do reagowania na nowe informacje, na przykład zwiększeniem higieny rąk, dobrowolnymi ograniczeniami biznesowymi, oddaleniem fizycznym lub skróceniem czasu przebywania poza domem lub uczestnictwa w niektórych czynnościach. Możliwe, że nakazy masek zmniejszają wskaźniki infekcji w wyniku komunikatów w mediach lub oświadczeń urzędników zdrowia publicznego, które zwiększają świadomość publiczną, lub zmniejszają chęć osób do pokazywania się w przestrzeni publicznej, w których wymagane są maski, niż poprzez bezpośredni efekt masek w zakresie ograniczania transmisji wirusa w miejscach publicznych” [Liu 2021].

    Niektóre modele popierają maskowanie społeczności, sugerując duże korzystne efekty [Eikenberry 2020, Stutt 2020], ale opierają się one na zbyt optymistycznych założeniach, że maski zmniejszają transmisję SARS-CoV-2 o 40–50% [Gakidou 2020, IHME 2021, Filonets 2021], bez wystarczającego poparcia w istniejących danych.

    W oficjalnym dokumencie opublikowanym przez rząd Wielkiej Brytanii „podsumowano dotychczasowe dowody dotyczące stosowania masek w społeczności w zakresie przenoszenia SARS-CoV-2” [GOV.UK 2020]:

    Dowody pośrednie:

    • Badania mechanistyczne nad wpływem stosowania masek na wydalanie wirusa u pacjentów z objawami obejmują niewielu pacjentów, ale pokazują, że maski zmniejszają wydalanie zakaźnych cząstek, a zatem mogą zmniejszać przenoszenie, jeśli są noszone przez osoby zakażone.
    • Modele mają charakter teoretyczny i w dużym stopniu zależą od wstępnych założeń skuteczności maski. Zgłaszają potencjalną dużą korzyść z uniwersalnego noszenia masek, zwłaszcza jeśli zakłada się, że maski są wysoce skuteczne. W kontekście ograniczonej dostępności masek modele sugerują, że podaż powinna być ukierunkowana na objawowych pacjentów zakaźnych i tych z wysokim ryzykiem ciężkiej choroby.

    Dowody bezpośrednie:

    • Istnieją słabe dowody na to, że używanie masek przez osoby z objawami może zmniejszyć transmisję.
    • Dowody z randomizowanych badań nie wykazują ochronnego działania masek w warunkach środowiskowych, ale często ma na nie wpływ niska dyscyplina noszenia.
    • Dowody z badań obserwacyjnych zwykle potwierdzają ochronny efekt noszenia masek w społeczności, ale wyniki są niejednorodne i podlegają poważnym błędom i pozostałym zakłóceniom”.

    Dlaczego najlepsze dostępne dowody (RCT i metaanalizy) oceniające skuteczność masek w zapobieganiu infekcji wirusowych nie wykazują jednoznacznej korzyści?

    • Istotny udział drogi aerozolowej w transmisji SARS-CoV-2 [Jayaweera 2020, Klompas 2020, Anderson 2020, Fears 2020, Morawska 2020]. Powietrze wyrzucane z płuc przenika przez maskę lub opływa jej krawędzie, a wraz z nim wydostają się aerozole [Liu 2021]. Krople aerozolu <10 µm odparowują, zanim spadną na ziemię [Mittal 2020, Shiu 2019, Tang 2006]. Kiedy mniejsze cząsteczki wyparują, mogą pozostawać zawieszone w powietrzu przez długi czas i być wdychane, potencjalnie powodując infekcję głębiej w drogach oddechowych i przy niższych stężeniach. Są one preferencyjnie generowane podczas zdarzeń oddechowych o większej prędkości takich jak kaszel i kichanie, przy czym w jednym badaniu stwierdzono, że 99,9% cząstek emitowanych przez osoby z przeziębieniem podczas kaszlu miało średnicę <5 µm, a inne wykazało, że ponad 97% kropelek emitowanych przez zdrowych ochotników w badaniu miało średnicę <1 µm. Dowiedziono, że wydychane cząstki o średnicy <5 µm przenoszą większość wirusa w wydychanym oddechu człowieka oraz u pacjentów z infekcjami górnych dróg oddechowych, a pacjenci emitują znacznie większą liczbę podczas choroby niż po wyzdrowieniu. Istotny ładunek wirusa może być wydychany na nośnikach mniejszych niż 1 µm, a skuteczność filtracji masek odzieżowych/chirurgicznych dla cząstek tej wielkości może być w zakresie 0-55% [Liu 2021].
    • Maski chirurgiczne i odzieżowe mogą generować silne strumienie powietrza w bok, do tyłu i w górę od osoby noszącej maskę. Osoby przebywające za osobą noszącą maskę mogą być bardziej narażone na aerosol wydychany przez osobę zamaskowaną w porównaniu z osobą bez maski [Viola 2021].
    • Według badań eksperymentalnych, maski działają jak nebulizatory i produkują drobniejsze aerozole, które lecą dalej i pozostają zawieszone w pomieszczeniu dłużej niż większe cząsteczki aerozolu uwalniane przez osoby bez masek . Do tego dochodzi udowodnione empirycznie wirusowe zanieczyszczenie masek [Kisielinski 2021a]
    • Nie wykazano różnic w skuteczności między maskami N95 i chirurgicznymi, co sugeruje niewystarczające blokowanie kropel i cząstek aerozolu. Trzy badania RCT [Loeb 2009, Chandini 2013, Radonovich 2019], pięć metaanaliz [Long 2020, Bartoszko 2020, Jefferson 2020, Smith 2016, Barycka 2020] i jedno prospektywne badanie kohortowe [Haller 2021] nie wykazały istotnych statystycznie różnic między maskami chirurgicznymi a N95 pod względem ochrony przed infekcjami dróg oddechowych. Natomiast jedno badanie wskazało, że maski N95 zapewniają lepszą ochronę niż maski medyczne wobec zgłaszanych przez noszących maski objawów klinicznych choroby układu oddechowego, z wyjątkiem grypopodobnych (Influenza-like ilness, ILI) [Offeddu 2017]. Według dra Denisa Rancourta: „Gdyby noszenie maski przynosiło jakiekolwiek korzyści ze względu na blokowanie kropel i cząstek aerozolu, to noszenie respiratora (n95) powinno przynieść większe korzyści w porównaniu z maską chirurgiczną, ale kilka dużych metaanaliz i RCT udowodniło, że nie ma takiej względnej korzyści” [Rancourt 2021]. W 2008 roku w badaniu oceniającym wydajność masek N95 i chirurgicznych wykazano, że te środki ochrony indywidualnej nie osiągają oczekiwanego poziomu ochrony przed bakteriami i wirusami; zawór wydechowy w respiratorze N95 nie wpływa na ochronę dróg oddechowych [Lee 2008]. Maski chirurgiczne i N95 mogą być penetrowane bez istotnych przeszkód przez cząsteczki aerozolu o średnicy od 0,08 do 0,2 μm [Lee 2008]; dla porównania rozmiar koronawirusów wywołujących SARS mieści się w zakresie 0,08 do 0,14 μm [Ksiazek 2003]
    • Maski FFP2 są przede wszystkim maskami do ochrony przed pyłem i używa się ich głównie na budowach. Według Niemieckiego Towarzystwa Higieny Szpitalnej obowiązkowe maski FFP2 bardziej szkodzą, niż pomagają [NTHS 2021]. Należy podkreślić, że dla masek o wyższym wskaźniku szczelności i filtracji należy spodziewać się wyższego ryzyka medycznych skutków ubocznych [Sukul 2022, Fögen 2022].
    • Niskie ryzyko zarażenia się w przelotnym kontakcie w przestrzeni publicznej. „Organy odpowiedzialne za zdrowie publiczne definiują znaczną ekspozycję na COVID-19 jako kontakt twarzą w twarz w odległości sześciu stóp z pacjentem z objawowym COVID-19, który utrzymuje się przez co najmniej kilka minut (a niektórzy mówią, że dłużej niż 10 minut lub nawet 30 minut). Szansa na złapanie COVID-19 z przelotnej interakcji w przestrzeni publicznej jest zatem minimalna” [Klompas 2020].
    • Niskie ryzyko zakażenia się od osoby bezobjawowej. Osoby bezobjawowe rzadko transmitują wirusa [Cao 2020, Gao 2020, Cheng 2020] i dzieje się to zazwyczaj w gospodarstwach domowych, a nie przestrzeniach publicznych [Zhang 2020, Thompson 2021]. Ponadto jeśli bezobjawowy nosiciel zaraża, to przebieg infekcji u osoby zarażonej jest łagodny [Zhang 2020]. Bezobjawową transmisję podważa również fakt, że osoby bezobjawowe mają wykrywalne komórki odpornościowe T pamięci specyficzne wobec SARS-CoV-2 po ekspozycji na wirusa [Wang 2021], co kłóci się z istotnym ryzykiem nosicielstwa i rozprzestrzeniania wirusa na inne osoby (wyjaśnienie: układ odpornościowy za pomocą komórek T pamięci szybko rozpoznaje i eliminuje wirusa ograniczając lub uniemożliwiając jego namnażanie się w ustroju) . W Wielkiej Brytanii organ doradczy „Scientific Advisory Group for Emergencies” zalecił odejście od testowania osób bezobjawowych, sugerując, że większy udział w ograniczeniu transmisji będzie miała diagnostyka osób wyłącznie objawowych [GOV.UK 2020a]. Ilość wirusa w wykasływanym powietrzu jest od tysiąca do dziesięciu tysięcy razy mniejsza niż w wymazach [Leung 2020], co odpowiada 10-14 cyklom rt-PCR. Zatem dodatni wynik na podstawie wymazu przy Ct równym 20 odpowiada wartości Ct 30-34 dla wykasłanego powietrza. Zakażenia ludzi są praktycznie niemożliwe przy dodatnich wynikach testu rt-PCR dla wartości Ct wynoszącej 33-34 [La Scola 2020]. W świetle tych doniesień zakaźność osoby bezobjawowej jest mało prawdopodobna.
    • Niskie ryzyko zakażenia się w przestrzeni otwartej (liczba zakażeń, do których dochodzi na zewnątrz, wynosi <1%)[Bulfone 2021, Razani 2021, IrishTimes 2021].
    • Do powyższych argumentów należy dodać nieprawidłowe użytkowanie i niewystarczającą dyscyplinę noszenia. Na ogół społeczność nie zmienia masek odpowiednio często, dotyka gołą dłonią jej zewnętrznej części, wielokrotnie używa tej samej maski, przechowując ją w brudnych miejscach, stosuje je w niesprzyjających warunkach atmosferycznych, maski zazwyczaj są niedopasowane do konturów twarzy.
    • Niektóre dowody sugerują, że maski zwiększają ryzyko infekcji/nasilają przebieg choroby [patrz: BEZPIECZEŃSTWO].

    Ponadto szereg badań wskazuje, że maski nie chronią przed zanieczyszczeniem infekcyjnym podczas zabiegu:

    • Skinner 2001: „Dowody na zaprzestanie stosowania chirurgicznych masek na twarz wydają się silniejsze niż dowody dostępne na poparcie ich dalszego stosowania”.
    • Lahme 2001: „Maski chirurgiczne noszone przez pacjentów podczas znieczulenia regionalnego nie zmniejszały stężenia bakterii przenoszonych drogą powietrzną nad polem operacyjnym w naszym badaniu. Dlatego są zbędne”.
    • Figueiredo 2001: „W ciągu pięciu lat wykonywania dializ otrzewnowych bez masek częstość występowania zapalenia otrzewnej na oddziale nie różniła się od częstości występowania zapalenia otrzewnej w szpitalach, w których używano masek”.
    • Bahli 2009: „Nie zaobserwowano żadnej znaczącej różnicy w częstości występowania infekcji ran pooperacyjnych między grupami operowanych w maskach a grupami operowanymi bez masek”.
    • Sellden 2010: „Nasza decyzja, aby nie wymagać już rutynowych masek chirurgicznych dla personelu, który nie przeprowadza operacji, jest odejściem od powszechnej praktyki. Ale dowody na poparcie tej praktyki nie istnieją”.
    • Webster 2010: „Wskaźniki infekcji w miejscu operacji nie wzrosły, gdy nieoczyszczony personel sali operacyjnej nie nosił maski”.
    • Carøe 2014: (przegląd literatury: cztery badania obejmujące łącznie 6006 uczestników): „Żadne z czterech badań nie wykazało różnicy w liczbie infekcji pooperacyjnych, niezależnie od tego, czy używano maski chirurgicznej, czy nie”.
    • Salassa 2014: „Nie ma dowodów na to, że środki te [oczyszczanie, maski i okrycia głowy] zmniejszają częstość występowania infekcji w miejscu zabiegowym”.
    • Vincent 2016 (przegląd literatury: trzy badania obejmujące łącznie 2113 uczestników): „W żadnym z badań nie było statystycznie istotnej różnicy w częstości zakażeń między grupą maskowaną i niemaskowaną”.
    • Da Zhou 2015 (przegląd literatury: trzy badania obejmujące łącznie 3940 uczestników): „Brakuje istotnych dowodów na poparcie twierdzeń, że maski chronią pacjenta lub chirurga przed zanieczyszczeniem infekcyjnym”.

    OCENA BEZPIECZEŃSTWA

    Przegląd 65 badań oceniający niepożądane skutki medyczne masek [Kisielinski 2021]:

    • „Skutki uboczne masek mają znaczenie kliniczne”.
      • „Zarówno zdrowi, jak i chorzy ludzie mogą doświadczać zespołu wyczerpania wywołanego maską (Mask-Induced Exhaustion Syndrome, MIES) z typowymi zmianami i objawami, które często są obserwowane łącznie”, takimi jak:
        • zwiększenie objętości przestrzeni martwej oddychania (4 badania),
        • wzrost oporu oddechowego (4 badania),
        • wzrost stężenia dwutlenku węgla we krwi (15 badań),
        • zmniejszenie saturacji, duszność i trudność w oddychaniu (25 badań),
        • przyspieszona akcja serca (4 badania),
        • wzrost ciśnienia krwi (2 badania),
        • zmniejszenie wydolności sercowo-płucnej (1 badanie),
        • wzrost częstości oddechów (6 badań),
        • ból głowy (9 badań),
        • zawroty głowy (2 badania),
        • uczucie gorąca i wzmożone pocenie (9 badań),
        • zmniejszona zdolność koncentracji (1 badanie),
        • zmniejszona zdolność myślenia (2 badania),
        • senność (5 badań),
        • spadek empatii (1 badanie),
        • pogorszenie funkcji bariery skórnej (3 badania) i swędzenie (9 badań),
        • trądzik, zmiany skórne i podrażnienia (3 badania),
        • ogólne zmęczenie i wyczerpanie (9 badań).
      • „Noszenie masek nie powoduje konsekwentnie odchyleń klinicznych od normy parametrów fizjologicznych, ale zgodnie z literaturą naukową należy spodziewać się długoterminowej patologicznej konsekwencji o znaczeniu klinicznym ze względu na dłużej utrzymujący się efekt o podprogowym oddziaływaniu i znaczącej zmianie w kierunku patologicznym. W przypadku zmian, które nie przekraczają wartości prawidłowych, ale stale nawracają, takich jak wzrost stężenia dwutlenku węgla we krwi, przyspieszenie akcji serca] lub zwiększenie częstości oddechów, które zostały udokumentowane podczas noszenia maski, długotrwałe występowanie wysokiego ciśnienia krwi, miażdżycy i choroby wieńcowej oraz chorób neurologicznych jest naukowo oczywiste. Ta zasada patogenetycznego uszkodzenia z przewlekłą ekspozycją na niskie dawki z długotrwałym skutkiem, która prowadzi do choroby lub stanów chorobowych, została już szeroko zbadana i opisana w wielu dziedzinach medycyny środowiskowej. Przedłużone noszenie maski mogłoby, zgodnie z odkrytymi przez nas faktami i korelacjami, wywołać przewlekłą reakcję na stres współczulny indukowaną przez modyfikacje gazometrii i kontrolowaną przez ośrodki mózgowe. To z kolei indukuje i wyzwala supresję immunologiczną i zespół metaboliczny z chorobami sercowo-naczyniowymi i neurologicznymi.”
      • „Przedłużone noszenie maski mogłoby, zgodnie z faktami i korelacjami, które odkryliśmy, wywołać chroniczną reakcję na stres współczulny wywołaną przez modyfikacje gazometrii i kontrolowaną przez ośrodki mózgowe. To z kolei indukuje i wyzwala supresję odporności i zespół metaboliczny z chorobami sercowo-naczyniowymi i neurologicznymi”.
      • „Znaleźliśmy nie tylko dowody na potencjalne długoterminowe skutki, ale także dowody na wzrost bezpośrednich krótkoterminowych skutków wraz ze zwiększonym czasem noszenia maski pod względem skumulowanych efektów dla:
        • zatrzymywania dwutlenku węgla,
        • senności,
        • bólu głowy,
        • uczucia wyczerpania,
        • podrażnienia skóry (zaczerwienienie, swędzenie),
        • zanieczyszczenia mikrobiologicznego (kolonizacja zarazków)”.
      • „Teoretycznie indukowane przez maskę skutki spadku stężenia tlenu we krwi i wzrostu poziomu dwutlenku węgla rozciągają się na poziom komórkowy wraz z indukcją czynnika transkrypcyjnego HIF (czynnik indukowany niedotlenieniem) i zwiększonym działaniem zapalnym sprzyjającym nowotworom”.
      • „Zespół wyczerpania wywołanego maską kontrastuje z definicją zdrowia WHO: „zdrowie to stan pełnego fizycznego, psychicznego i społecznego dobrostanu, a nie tylko brak choroby lub kalectwa”.
      • „Lekarz prowadzący powinien również rozważyć korzyść i ryzyko związane z obowiązkiem stosowania maski”.
      • „Każdy lekarz przysięga, że na pierwszym miejscu stawia zdrowie i godność swojego pacjenta oraz, nawet pod groźbą, nie może wykorzystywać swojej wiedzy medycznej do naruszania praw człowieka i wolności obywatelskich”.
      • „Dalsze badania są szczególnie pożądane w dziedzinie ginekologii (płodowej i embrionalnej) i pediatrycznej, ponieważ dzieci są grupą wrażliwą, która spotkałaby się z najdłuższymi, a tym samym najgłębszymi konsekwencjami potencjalnie ryzykownego stosowania maski”.
      • „Opisane zmiany fizjologii układu oddechowego związane z maską mogą mieć niekorzystny wpływ na gazometrię noszącego, a w niektórych przypadkach także objawiać się klinicznie, a zatem mieć negatywny wpływ na całe życie tlenowe, oddychanie zewnętrzne i wewnętrzne, wywierając wpływ na różnorodne układy narządów i procesy metaboliczne, z fizycznymi, psychologicznymi i społecznymi konsekwencjami dla człowieka”.

    W pilotażowym badaniu zbadano natychmiastowy i postępujący wpływ masek FFP2 i chirurgicznych na składniki wydychanego powietrza i cechy fizjologiczne u 30 dorosłych osób w spoczynku [Sukul 2022]. Za pomocą spektrometrii masowej (PTR-ToF-MS) monitorowano profile powietrza wydychanego w przestrzeń maski przez okres 15 i 30 minut. Równocześnie mierzono (nieinwazyjnie) obwodową saturację tlenem, parametry oddechowe i hemodynamiczne. Parametry fizjologiczne i profile oddechowe endogennych i/lub egzogennych lotnych metabolitów wskazywały na domniemany związek z przejściową hipoksemią, stresem oksydacyjnym, hiperkarbią, skurczem naczyń, zmianami w ogólnoustrojowej aktywności drobnoustrojów, homeostazie energetycznej, magazynowaniu przedziałowym (compartmental storage) i oczyszczaniu (washout). Maski FFP2 miały większy wpływ niż maski chirurgiczne. Starsi dorośli byli bardziej podatni na hiperkarbię indukowaną maską FFP2, spadek tlenu we krwi tętniczej, wahania ciśnienia krwi oraz współistniejące efekty fizjologiczne i metaboliczne.

    Noszenie maski powoduje narażenie na niebezpieczne stężenie dwutlenku węgla (5000 ppm – limit długotrwałego narażenia zawodowego (osiem godzin) zgodnie z wytycznymi Departamentu Bezpieczeństwa i Higieny Pracy Stanów Zjednoczonych (OSHA) oraz Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA)) we wdychanym powietrzu, nawet jeśli maska jest noszona tylko przez kilka minut w stanie spoczynku [Martellucci 2022]. W przypadku masek chirurgicznych stężenie CO2 we wdychanym powietrzu przekraczało poziom 5000 ppm u 40% badanych, a w przypadku respiratorów FFP2 – w przypadku 99% badanych. Stężenia CO2 były wyższe u dzieci i osób, które miały większą częstotliwość oddechów. Wśród dzieci poniżej 18 roku życia średnie stężenie CO2 podczas noszenia maski chirurgicznej znacznie przekraczało bezpieczny limit i wynosiło 6 439 ppm; w przypadku respiratora FFP2 było ono niemal dwukrotnie wyższe i wynosiło 12 847 ppm.

    Badanie polegające na ocenie fizjologicznej skutków ubocznych masek chirurgicznych podczas ćwiczeń przeprowadzone z udziałem 100 zdrowych ochotników w okresie od września 2020 r. do stycznia 2021 r. potwierdziło obawy, że maski mogą powodować przeciążenie krążeniowo-oddechowe [Dirol 2021]

    Według Kisielinski 2022: „Maski utrudniają oddychanie, zwiększając opór i objętość martwej przestrzeni, co prowadzi do ponownego wdychania CO2 z każdym oddechem. Świeże powietrze ma około 0,04% CO2, podczas noszenia masek dłużej niż 5 minut możliwe jest chroniczne narażenie na dwutlenek węgla od 1,41% do 3,2% wdychanego powietrza. Chociaż nagromadzenie zwykle mieści się w granicach krótkotrwałego narażenia, należy wziąć pod uwagę długoterminowe konsekwencje ze względu na dane eksperymentalne. Eksperci US Navy od toksyczności ustalili limity narażenia dla łodzi podwodnych dla załogi płci żeńskiej na 0,8% CO2 w oparciu o badania na zwierzętach wskazujące na zwiększone ryzyko martwych urodzeń. Dodatkowo u ssaków przewlekle narażonych na 0,3% CO2 dane eksperymentalne wykazują teratogenność z nieodwracalnym uszkodzeniem neuronów i obniżonym uczeniem się przestrzennym spowodowanym apoptozą neuronów pnia mózgu oraz obniżonym poziomem insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (ILGF-1). Z istotnym wpływem na trzy parametry odczytowe (morfologiczny, czynnościowy, marker) to przewlekłe narażenie na 0,3% CO2 należy określić jako toksyczne. Istnieją dodatkowe dane dotyczące narażenia przewlekłego na 0,3% CO2 u dorastających ssaków powodujące zniszczenie neuronów, co obejmuje mniejszą aktywność, zwiększony niepokój oraz upośledzenie uczenia się i pamięci. Istnieje potencjalne ryzyko negatywnego wpływu narzucania obowiązku noszenia masek, szczególnie w przypadku wrażliwych podgrup. Istnieją poszlakowe dowody na to, że przedłużone używanie masek może być związane z bieżącymi obserwacjami martwych urodzeń oraz obniżoną sprawnością motoryczną i poznawczą u dzieci urodzonych podczas pandemii. Przedłużone maskowanie u kobiet w ciąży, dzieci i młodzieży nie zostało dokładnie przetestowane i zbadane. W wyniku dostępnych danych doświadczalnych na zwierzętach analiza ryzyka i korzyści jest pilna i istnieje potrzeba ponownego przemyślenia obowiązku maskowania”

    Według Kisielinski 2022a: „Obiektami testowymi były nienoszone maski oraz maski dostarczone nam po ich noszeniu zgodnie z prawem (obowiązkowe noszenie masek). W celu określenia rozmieszczenia żywych drobnoustrojów na powierzchni maski w zależności od czasu ekspozycji i odległości od twarzy, przeprowadziliśmy badanie metodą barwienia solą sodową różu bengalskiego. Regularne osadzanie się żywych mikroorganizmów na sztucznych powierzchniach masek było intensywniejsze w okolicach ust i nosa. Nagromadzenie zależne od czasu było większe wewnątrz maski w porównaniu z zewnętrzną częścią maski, nawet jeśli maska nie była noszona, a jedynie pozostawiona w pomieszczeniu. Najciekawszym odkryciem była zdolność mikroorganizmów do penetracji wszystkich warstw maski. Dlatego dochodzimy do wniosku, że maski są odpowiednim podłożem do hodowli zarazków, nawet jeśli nie są noszone”

    Niektóre dowody sugerują, że maski zwiększają wskaźniki infekcji:

    • Według WHO noszenie masek może przyspieszyć rozprzestrzenianie się choroby poprzez dawanie fałszywego poczucia bezpieczeństwa, które skłania osoby do rezygnacji ze standardowych środków sanitarnych [WHO 2020].
    • Używanie masek może zachęcić do zmian behawioralnych, np. angażowania się w czynności wysokiego ryzyka [Yan 2020, Maloney 2020].
    • Osłabienie emisji głosu poprzez maski może powodować, że użytkownicy będą mówić głośniej, co generuje większą ilość emitowanych kropel [Anfinrud 2020], omijać plastikowe bariery podczas mówienia lub skracać dystans, aby usłyszeć lub być usłyszanym. Obawa szczególnie istotna w przypadku osób w podeszłym wieku lub z upośledzeniem słuchu, które mogą być również bardziej narażone na ciężką infekcję COVID-19 [Chodosh 2020, Liu 2021].
    • Niektóre maski mogą rozpraszać duże krople na wiele małych kropelek, co „może mieć efekt przeciwny do zamierzonego” [Fischer 2020].
    • SARS-COV-2 może przetrwać na powierzchni maski nawet tydzień [Dehbandi 2020], a więc istnieje ryzyko wprowadzenia wirusa do organizmu poprzez wielokrotne użycie i niewłaściwe zdejmowanie masek [Dehbandi 2020]; problemem może być również częstsze dotykanie twarzy podczas noszenia masek [Rebmann 2013].

    Może dojść do zanieczyszczenia rąk, gdy maski są zdejmowane lub używane ponownie [Brady 2017, Casanova 2008]. Badania masek mogą zatem przeszacować korzyści i nie doszacować szkód, ponieważ większość badaczy zapewnia badanym świeże maski w częstych odstępach czasu, czasami nawet kilka masek dziennie [Aiello 2012, Alfelali 2020]. Ponadto czyste maski mogą wchodzić w kontakt z zanieczyszczonymi powierzchniami, takimi jak stoły w restauracjach, półki w łazience, zawartość torebek lub kieszenie płaszcza, a następnie być umieszczane na twarzy [Stilianakis 2010, Chin 2020].

    „Przeanalizowano poziomy ftalanów w maskach stosowanych w pięciu krajach. Szacowane dzienne pochłanianie ftalanów z masek dla małych dzieci było wyższe niż dla dorosłych. 89,3% próbek masek wykazywało potencjalne działanie rakotwórcze u ludzi” [Xie 2022]

    „Nanocząstki, nanowłókna, oraz inne pionierskie technologie oparte na nanomateriałach zostały wprowadzone do łańcuchów produkcji masek w celu poprawy wydajności i nadania właściwości przeciwwirusowych. Podczas sytuacji kryzysowych, takich jak COVID-19, produkty te bezpośrednio dostępne publicznie powinny być dokładnie przeanalizowane pod kątem skuteczności i możliwego długoterminowego wpływu na skórę i płuca użytkowników, a także na środowisko” [Palmeri 2021]. Na przykład, maski wzbogacone grafenem mają lepsze właściwości filtracyjne, ale wdychanie nanocząsteczek grafenu jest hemotoksyczne, kancerogenne i osłabia odporność [Chaudhary 2022]. Chociaż wdychany dwutlenek tytanu (TiO2) jest podejrzewany o działanie rakotwórcze u ludzi, to jest on stosowany w syntetycznych włóknach tekstylnych masek przeznaczonych dla ogółu społeczeństwa [Verleysen 2022].

    Maski uwalniają mikroplastiki, które są bezpośrednio wdychane podczas użytkowania [De-la Torre 2021].

    Efekt Foegena – mechanizm, dzięki któremu maski przyczyniają się do wyższego wskaźnika śmiertelności przypadków (CFR) COVID-19 [Fögen 2022]:

    • „Porównanie danych między hrabstwami Kansas, które wydały nakaz stosowania masek, a tymi, które nie wydały takiego nakazu, w tym samym okresie latem 2020 r.”
    • „Wyniki tego badania zdecydowanie sugerują, że nakaz maski faktycznie spowodował około 1,5-krotność liczby zgonów lub około 50% więcej zgonów w porównaniu z nakazami braku masek”
    • „Obowiązek noszenia masek zwiększył śmiertelność przypadków o 85%/58% w hrabstwach, które wydały nakaz noszenia masek. Stwierdzono również, że prawie wszystkie te dodatkowe zgony zostały przypisane wyłącznie COVID-19”
    • „Wiriony, które dostają się do materiału maski (lub wykrztuszane są w kropelkach), po szybkim odparowaniu kropelek, hiperkondensowane kropelki lub czyste wiriony (wiriony nie będące wewnątrz kropelki) są ponownie wdychane z bardzo małej odległości podczas wdechu” (efekt Foegana).
    • „Efekt Foegena” może zwiększyć całkowite miano wirusa, ponieważ wiriony, które powinny zostać usunięte z dróg oddechowych, powracają”
    • „Stosowanie „lepszych” masek (np. FFP2, FFP3) o większej zdolności filtrowania kropel prawdopodobnie powinno wywołać jeszcze silniejszy „efekt Foegena”
    • „Długoterminowe skutki związane z COVID-19 i wieloukładowy zespół zapalny u dzieci mogą być bezpośrednią przyczyną „efektu Foegena”.
    • „Pojawia się pytanie, jaki udział w globalnej liczbie ofiar śmiertelnych i długoterminowych skutkach COVID-19 można przypisać powszechnemu używaniu masek?”

    Bagatelizowane skutki uboczne noszenia masek u dzieci:

    • Maski ograniczają zdolność rozpoznawania emocji. Możliwość identyfikacji mimiki twarzy jest przydatna nie tylko ze względu na poznanie stanów psychicznych innych ludzi, ale odgrywa również ważną rolę we wzmacnianiu empatii [Marini 2021].
    • W publikacji Masked education? The benefits and burdens of wearing face masks in schools during the current Corona pandemic [Spitzer 2020]. Noszenie masek w szkołach podczas pandemii COVID-19 ogranicza zarówno mimikę emocjonalną, jak i ogólną emocjonalność, co wpływa negatywnie na więź nauczyciel-uczeń, spójność grupy i uczenie się. Zakrywanie ust i nosa uniemożliwia rozpoznawanie twarzy i mimiki (ważny komponent życia towarzyskiego), utrudnia komunikację werbalną i niewerbalną oraz przekaz emocjonalny między uczniami i nauczycielem. Autorzy pracy poddają w wątpliwość czy w czasie obecnej pandemii maski na twarz powinny odgrywać istotną rolę w placówkach edukacyjnych.
    • Trudność w określeniu, jaki wyraz twarzy ma osoba z maską, może być wyzwaniem dla niemowląt i małych dzieci, ponieważ polegają one na rozpoznawaniu wyrazu twarzy rodziców, w połączeniu z tonem i / lub głosem, aby dostosować swoje reakcje wobec innych. Pracownicy służby zdrowia powinni rozumieć potencjalne skutki długotrwałego noszenia maski, aby zminimalizować potencjalny długoterminowy wpływ na rozwój noworodka i zoptymalizować skutki psychologiczne dla niemowląt, dzieci i ich rodziców [Green 2021]
    • Niemowlęta i małe dzieci muszą nauczyć się znaczenia niezliczonych sygnałów komunikacyjnych, które w normalnych warunkach bez maski są „dostępne” na twarzach towarzyszących im osób. Dzieci zaczynają czytać z ruchu warg w wieku około 8 miesięcy, a to staje się domyślnym sposobem przetwarzania mowy, w sytuacji gdy jej zrozumienie jest trudne. Obserwowane przez dzieci w normalnych warunkach artykulacje osoby mówiącej odgrywają kluczową rolę w nabywaniu umiejętności komunikacyjnych. Badania pokazują, że dzieci, które częściej czytają z ruchu warg, mają lepsze umiejętności językowe, gdy są starsze. Autor pracy sugeruje, że maski prawdopodobnie utrudniają dzieciom przyswajanie mowy i języka [Lewkowic 2021]
    • Noszenie maski może potencjalnie wywoływać bóle głowy u młodzieży cierpiącej na przewlekłe migreny: „nacisk maski lub jej pasków na różne punkty kontaktu na twarzy lub skórze głowy może wywołać migrenę” [Karvounides 2021].
    • Wśród dostępnych na rynku masek chirurgicznych rodzice najczęściej wybierają dla swoich dzieci te z elastycznymi pętelkami. Jeśli maski są używane przez wiele godzin dziennie to gumki powodują ciągły ucisk na skórę, a w konsekwencji na chrząstkę małżowiny usznej, co prowadzi do rumieniowych i bolesnych zmian skórnych zausznych. Dzieci przed okresem dojrzewania mają nierozwiniętą chrząstkę przedsionkową z mniejszą odpornością na odkształcenia. Przedłużony nacisk elastycznych pętli maski w zagłębieniu lub, co gorsza, na poziomie anthelix może przyczynić się do nieprawidłowego wzrostu i kątowania ucha zewnętrznego. w rzeczywistości, to może powodować wystawanie uszu u dzieci [Zanotti 2021].
    • Noszenie masek przez dzieci w wieku 6-14 lat spowodowało „zmiany w percepcji zamaskowanych twarzy, co może mieć znaczący wpływ na interakcje społeczne dzieci z rówieśnikami i ich zdolność do nawiązywania relacji z nauczycielami oraz być szkodliwe dla ich poziomu zaufania społecznego i jakości życia [Stajduhar 2022]

    Nawet 70% pracowników ochrony zdrowia może cierpieć na zespół suchego oka związanego z maską (MADE): „Wysokie rozpowszechnienie raportowanych MADE można przypisać długotrwałemu używaniu masek w związku z dłuższymi godzinami pracy” [Dag 2022]

    Analiza danych z krajów europejskich dotycząca śmiertelności i używania masek w okresie jesień-zima 2020-2021 wykazała umiarkowana dodatnia korelacja między używaniem masek a zgonami w Europie Zachodniej, co sugeruje że powszechne stosowanie masek mogło mieć szkodliwe niezamierzone konsekwencje [Spira 2022]

    Brownstone Institute zestawił ponad 150 badań porównawczych i artykułów na temat nieskuteczności masek i ich szkodliwości [Brownstone Institute 2021]. Więcej źródeł naukowych na temat masek można znaleźć również tutaj

    „Niekorzystne efekty działania maski jako składowe zespołu wyczerpania spowodowanego maską (MIES). Skutki chemiczne, fizyczne i biologiczne, a także wspomniane konsekwencje dla układu narządów, są udokumentowane z istotnymi statystycznie wynikami w znalezionej literaturze naukowej” [Kisielinski 2021].

    OCENA STOSUNKU KORZYŚCI DO STRAT

    Najlepsze dostępne dane zgodnie z medycyną opartą na dowodach naukowych (EBM) nie wykazują jednoznacznej korzyści z powszechnego noszenia masek w zapobieganiu infekcji wirusowych [patrz: OCENA SKUTECZNOŚCI]. To oznacza brak lub co najwyżej niewielką skuteczność masek w zapobieganiu transmisji wirusów układu oddechowego, w tym SARS-CoV-2.

    Zalecenia dotyczące obowiązku maskowania w oparciu o zasadę ostrożności nie uwzględniają możliwości, że maski wyrządzają szkody [Greenhalgh 2020]. Wiele badań wskazuje jednak na istotne klinicznie skutki uboczne noszenia masek [patrz: OCENA BEZPIECZEŃSTWA]. To oznacza, że noszenie masek jest szkodliwe dla zdrowia.

    Dane sugerują niskie ryzyka zarażenia się [patrz: OCENA SKUTECZNOŚCI]:

    • w przelotnym kontakcie w przestrzeni publicznej,
    • od osoby bezobjawowej,
    • w przestrzeni otwartej.

    To oznacza, że przez większość czasu noszenia maski użytkownik nie zakaża innych narażając się jedynie na istotne klinicznie skutki uboczne. Dlatego nie można porównywać masek do pasów bezpieczeństwa, co ma często miejsce w dyskursie publicznym a nawet artykułach naukowych.

    Norweski Instytut Zdrowia Publicznego: „Biorąc pod uwagę obecną niską zachorowalność na COVID-19, nawet przy założeniu skuteczności masek, różnica we wskaźnikach infekcji między używaniem a nieużywaniem masek byłaby niewielka. Zakładając, że 20% osób zakażonych SARS-CoV-2 nie ma objawów i zakładając zmniejszenie ryzyka o 40% w przypadku noszenia maski, w obecnej sytuacji epidemiologicznej (kilkanaście przypadków COVID-19 tygodniowo – przyp. autora) 200 000 osób musiałoby nosić maski, aby zapobiec jednej nowej infekcji tygodniowo”[FHI 2020]. Powyższe oszacowanie FHI opiera się na nieaktualnych danych, zakłada skuteczność względną masek na poziomie 40% (czego nie potwierdzają badania RCT i metaanalizy RCT) i dotyczy okresu o bardzo małej liczbie dziennych zakażeń. Według najnowszych danych 35% osób przechodzi COVID-19 bezobjawowo [Sah 2021]. Uznaje się, że 80% przechodzi chorobę bezobjawowo lub łagodnie [Chen 2020, Li 2020, Chan 2020, Wu 2020]. To oznacza, że nawet przy wysokiej liczbie dziennych zakażeń, należy spodziewać się istotnych strat zdrowotnych przy braku lub co najwyżej niewielkiej korzyści.

    Maski stanowią poważne zagrożenie ekologiczne:

    • Na całym świecie każdego miesiąca zużywa się 129 miliardów wątpliwej skuteczności masek i 65 miliardów plastikowych rękawiczek; wiele z nich trafia do mórz, oceanów, lasów i gleby [Politicalwire.com 2020].
    • „1,5 miliarda masek trafiło w ubiegłym roku do mórz i oceanów. Jak mówią ekolodzy, już wkrótce w Morzu Śródziemnych może być więcej masek niż meduz” [Klimat.rp.pl 2021].
    • Tysiące ton jednorazowych masek trafia do naturalnych środowisk na całym świecie, zwiększając ilość mikrowłókien i zanieczyszczeń niebezpiecznymi chemikaliami, co może wywoływać poważne skutki dla ich mieszkańców, od bezkręgowców po kręgowce, na różnych poziomach systemów biologicznych [Silva 2021].
    • „Maski uwalniają mikroplastik, który jest (…) transportowany przez środowisko. W tym przypadku może dojść do adsorbowania zanieczyszczeń chemicznych i tworzenia rezerwuaru dla patogennej mikrobioty, a po spożyciu przez organizmy zanieczyszczenia mogą przenosić się do wielu narządów, potencjalnie powodując szkodliwe i cytotoksyczne skutki” [De-la-Torre 2021].
    • „Szacunki dotyczące wpływu masek na środowisko są zagadką. Według holenderskiej firmy konsultingowej Ecochain ślad węglowy dla jednej maski oddechowej N95 i jednej maski odzieżowej wynosi odpowiednio około 50 i 60 gramów ekwiwalentu CO2. Jednak biorąc pod uwagę, że maski odzieżowe nadają się do wielokrotnego użytku, ich długoterminowy ślad środowiskowy jest znacznie niższy niż w przypadku jednorazowych masek chirurgicznych lub respiratorów, nie wspominając o tym, że czas rozkładu masek chirurgicznych wynosi około 450 lat. Wpływ na środowisko może jednak być większy, niż nam się wydaje. „The Economist” twierdzi, że nie tylko zużycie plastiku jednorazowego użytku (zwłaszcza masek, rękawiczek i gogli) wzrosło o 250–300% w USA, ale także że zmniejszył się recykling plastiku z powodu spadku cen ropy (co sprawia, że produkcja nowego plastiku jest tańsza) oraz że wystąpiły anomalie w miejskich procedurach recyklingu spowodowane pandemią” [Silchenko 2021].

    Maski nie są kosztowo efektywne [Bagepally 2021]. Przy ogólnym założeniu, że maski chirurgiczne redukują prawdopodobieństwo zakażenia i zgonu, analiza dla Indii wykazała, iż rocznie na każde 1121 unikniętych zakażeń na milion populacji musimy wydać dodatkowo 360 milionów dolarów, a każdy zyskany dzięki temu rok życia to koszt rzędu miliona dolarów. Brak kosztowej efektywności wynika m.in. z niskiej (i hipotetycznej) skuteczności tego środka ochrony indywidualnej oraz niskiego ryzyka związanego z COVID-19 (bazowe ryzyko zgonu, tj. przy braku interwencji, oszacowano na 0,0074%). To oznacza, że nawet przy założeniu istotnej skuteczności masek powszechne ich noszenie w celu ochrony przed COVID-19 może być nieopłacalne ekonomicznie w kontekście ogólnie przyjętych progów kosztowej efektywności dla technologii medycznych.

    Implikacje etyczne związane z noszeniem masek przez ogół zdrowej populacji [Royo-Bordonada 2021]:

    • Ograniczenie wolności jednostki.
    • „Prawdą jest, że polityka zdrowia publicznego czasami wymaga paternalistycznych i obowiązkowych środków w celu ochrony zdrowia ludności i zapobiegania chorobom, aczkolwiek należy traktować je jako ostateczność w sytuacji gdy, gdy nie można zastosować innych nieobowiązkowych środków. Muszą być jednak poparte dowodami i niezbędne do osiągnięcia zamierzonych celów zdrowia publicznego, co nie ma miejsca w przypadku masek w populacji ogólnej”.
    • „Zasada ostrożności może uzasadniać zastosowanie środków przymusu, które ograniczają wolności jednostki w celu zapobieżenia ewentualnemu poważnemu zagrożeniu zdrowia ludności. Jednak ich zastosowanie staje się bardziej wątpliwe, gdy stosuje się środki, w przypadku których nie ma wyraźnej relacji korzyści do ryzyka”.
    • „Przymus może kolidować z niezbędną sprawiedliwością działań w zakresie zdrowia publicznego, chyba że towarzyszą im środki uzupełniające takie jak bezpłatna dystrybucja dotowana przez rząd dla użytkownika końcowego mająca na celu zapewnienie osobom o niskich dochodach możliwości nabycia najbardziej odpowiednich masek w odpowiednich ilościach do założonego celu. Ponadto obowiązkowemu stosowaniu masek w skali populacji powinny towarzyszyć kampanie w środkach masowego przekazu wyjaśniające, jak ich używać i jaki rodzaj jest najbardziej odpowiedni w każdym przypadku oraz jakie są potencjalne korzyści i zagrożenia związane z ich stosowaniem przez ogólnie zdrową populację”.
    • „Obowiązek noszenia maski może prowadzić do tego, że osoby, które jej nie noszą, będą napiętnowane społecznie, a ostatecznie dyskryminowane, nawet jeśli mają ku temu dobre powody, czy to dlatego, że bardzo dbają o zachowanie wymaganej bezpiecznej odległości i używają masek tylko wtedy, gdy nie jest to możliwe, lub ponieważ są objęte jednym z wyjątków od obowiązku ich noszenia zdefiniowanym przez władze sanitarne”.
    • „Środek ten może wywołać zamieszanie w populacji wraz ze zmienionym postrzeganiem ryzyka i związanym z tym nieuzasadnionym strachem przed zarażeniem się z powodu zwykłego spotkania lub minięcia na ulicy kogoś, kto nie nosi maski, oraz prowadzić do wzajemnej nieufności wśród społeczeństwa”.

    „Mając na uwadze słabą skuteczność masek przeciwwirusowych, obecne zachowanie mediów, nauki i polityki gwałtownie wymuszające stosowanie masek nawet w przypadku wrażliwych podgrup wydaje się wysoce nieetyczne i niezgodne z obowiązkiem ochrony urodzonych lub nienarodzonych dzieci przed potencjalnymi szkodliwymi wpływami. Faktyczne – tzw. „prewencyjne” – postępowanie dotyczące obowiązku masek w wielu krajach świata, a zwłaszcza w szkołach, nie jest zgodne z Deklaracją Helsińską, Deklaracją Lizbońską i Kodeksem Norymberskim [Kisielinski 2022]

    Jako argument za noszeniem masek bardzo często podaje się przykład krajów azjatyckich, w których publiczne noszenie masek jest rozpowszechnione i znormalizowane. W publikacji „Ryzyko, rytuał i odpowiedzialność zdrowotna: japoński „koc bezpieczeństwa” noszenia chirurgicznej maski” [Burgess 2012] odnotowano:

    • „Noszenie masek jest szczególnie rozpowszechnione i znormalizowane w Japonii, gdzie maski są powszechnie noszone poza medycyną lub warunkami przemysłowymi.  Maski są również powszechnie noszone w innych krajach Azji Wschodniej, takich jak Tajlandia i Wietnam, gdzie zostały osadzone w codziennej praktyce, nawet poza jakimkolwiek celem ochrony zdrowia”
    • „Japońskie kobiety w ankietach raportowały, że niektóre Azjatki noszą maski, aby uniknąć opalania się, aby wyglądać bardziej zachodnio. Zgłaszano również, że noszono je tylko po to, by zakryć twarz w transporcie publicznym, kiedy nie było czasu na zrobienie makijażu”
    • „Pomimo integracji z codzienną rutyną, zakrywanie twarzy w ten sposób ma znaczące implikacje dla interakcji społecznych, biorąc pod uwagę centralne znaczenie cielesnej percepcji. Ponadto maski są niewygodne i niepraktyczne. To, że maski są noszone pomimo dyskomfortu, sugeruje, że odbywa się to zgodnie z silnie zakorzenionymi ideami kulturowymi oraz określonymi naciskami i wpływami”
    • „Ich powszechne stosowanie wyraźnie nie jest napędzane dowodami na uniwersalną skuteczność. Noszenie masek potwierdza, że reakcje społeczne na choroby rzadko są napędzane wyłącznie dowodami naukowymi; z historycznego punktu widzenia, wymiary symboliczne mogą być ważniejsze”
    • „Podobnie jak inne formy ochrony przed ryzykiem, maski nie są bezwarunkowo użyteczne i mogą mieć efekt odwrotny do zamierzonego”
    • „Różne relacje podzielają rozumienie noszenia masek jako dowodu względnie stałego, kulturowo zdeterminowanego usposobienia; nacisk kładziony jest na noszenie masek jako forma etykiety społecznej reprezentującej uprzejmość wobec innych, gdy ktoś czuje się chory. Istnieją jednak dowody na to, że zmieniły się wzorce noszenia masek, co podważa jakiekolwiek rozumienie praktyki w ustalonych, kulturowych kategoriach. Należy przeanalizować zarówno wzorce historyczne, jak i bardziej współczesne naciski, aby lepiej zrozumieć zmieniające się wzorce używania masek w Japonii”

    Mimo kultury noszenia masek, w 2019 roku Japonia doświadczyła najgorszej w historii epidemii grypy, która dotknęła miliony ludzi, a wielu pacjentów było hospitalizowanych lub w stanie krytycznym [upi.com]

    Obok wątpliwej skuteczności i istotnych klinicznie skutków medycznych noszenia masek obowiązek ich stosowania wydaje się nieproporcjonalny do zagrożenia, ponieważ wskaźnik śmiertelności infekcji (infection fatality rate) SARS-CoV-2 dla ogółu populacji wynosi 0,15-0,16% [Ioannidis 2021a, Oke 2021], a dla młodszych grup wiekowych: 0,0013%, 0,0088%, 0,021%, 0,042%, odpowiednio dla: 0-19, 20-29, 30-39, 40-49 lat [Axfors 2021]. Wskaźniki śmiertelności COVID-19 są przeszacowane i nieporównywalne ze wskaźnikami innych chorób wirusowych układu oddechowego z uwagi na (1) bezprecedensową politykę masowego przesiewowego testowania, w tym osób bezobjawowych, z wykorzystaniem kontrowersyjnych metod diagnostycznych [Cohen 2020, Braunstein 2021, Klaus 2020, Dinnes 2021], (2) problemy z prawidłową klasyfikacją zgonów związanych z COVID-19 [Pulla 2020], (3) niedostateczną liczbę wykonywanych autopsji osób zmarłych z/na COVID-19 [Edler 2021] oraz (4) niedokładne i niekompletne informacje o przyczynach zgonu zawarte w aktach zgonu [Mieno 2016], szczególnie w przypadku takich stanów jak zapalenie płuc.

    W wielu publikacjach można znaleźć stwierdzenia takie jak „Noszenie masek jest skutecznym narzędziem w ograniczaniu transmisji nowego koronawirusa” [Stajduhar 2022], „Znaczenie noszenia masek przeciwko COVID-19 jest niekwestionowane” [Verleysen 2022]. Są to jednak najczęściej autorskie, powierzchowne opinie lub tezy oparte o dane niskiej jakości, wpisujące się w poprawność polityczną, która zwiększa szanse na opublikowanie pracy w prestiżowym czasopiśmie. Jak wykazano w niniejszej analizie, stosunek korzyści do strat powszechnego noszenia masek to problematyka wielopłaszczyznowa wymagająca kompleksowych analiz i dokładnej weryfikacji jakości badań klinicznych. Należy podkreślić, że przed wybuchem „pandemii COVID-19” nie zalecano noszenia masek jako środka ochrony przed infekcjami górnych dróg oddechowych na podstawie wielu dekad badań. Rekomendacje w tym zakresie zmieniły się radykalnie w pierwszych kilku miesiącach „pandemii COVID-19” przy braku przełomowych badań wysokiej jakości. Zatem motywem dla nowych zaleceń były przesłanki polityczne i psychologiczne, a nie medycyna oparta na dowodach (evidence-based medicine).

    Obowiązek stosowania nieefektywnej kosztowo technologii medycznej o wątpliwej skuteczności oraz udokumentowanej naukowo szkodliwości dla zdrowia i środowiska, a zarazem rodzącej zasadne obawy etyczne, obciążającej budżet państwa i obywateli, a także ingerującej w podstawowe prawa obywatelskie jednostki, jest niewspółmierny do zaistniałego w okresie „pandemii COVID-19” zagrożenia.

    PIŚMIENNICTWO

    1. Abaluck J. et al., The Impact of Community Masking on COVID-19: A Cluster-Randomized Trial in Bangladesh, at 18, WORKING PAPER, Aug. 31, 2021, https://www.povertyaction.org/sites/default/files/publications/Mask_RCT____Symptomatic_Seropositivity_083121.pdf (last visited Sep. 4, 2021).
    2. Abboah-Offei M. et al., A Rapid Review of the Use of Face Mask in Preventing the Spread of COVID-19, 3 INT’L J.NURSING STUDIES ADVANCES 1, 26 (2020) (“[T]he efficacy of some face mask types such as cloth has not been established”).
    3. Abdin E.Z. et al., Effect of Use of Face Mask on Hajj-Related Respiratory Infection Among Hajjis from Riyadh: A Health Promotion Intervention Study, 12 SAUDI EPIDEMIOLOGY BULL. 27, 27–28 (2005).
    4. Aggarwal Nishant et al., Facemasks for Prevention of Viral Respiratory Infections in Community Settings: A Systematic Review and Meta-Analysis, 103 INDIAN J.PUB. HEALTH S192, S198 (2020).
    5. Aiello A. et al., „Facemasks, Hand Hygiene and Influenza Among Young Adults: a Randomized Intervention Trial”. PloS One. 2012;7(1):e29744. 
    6. Aiello A.E. et al., A Randomized Intervention Trial of Mask Use and Hand Hygiene to Reduce Seasonal Influenza-Like Illness and Influenza Infections Among Young Adults in a University Setting, 14 INT’L J.INFECTIOUS DISEASES 491, 495-6 (2010).
    7. Akriti Nanda et al., Efficacy of Surgical Masks or Cloth Masks in the Prevention of Viral Transmission: Systematic Review, Meta-Analysis, and Proposal for Future Trial, 14 J. EVIDENCE-BASED MED. 97 (2021)
    8. Alfelali M. et al., Facemask Against Viral Respiratory Infections Among Hajj Pilgrims: A Challenging Cluster-Randomized Trial, 15 PLOS ONE 1, 7 (2020).
    9. Anfinrud P. et al., „Visualizing Speech-Generated Oral Fluid Droplets with Laser Light Scattering”, New Eng J Med. 2020 May 21;382(21):2061-2063. Dostępny w: doi: 10.1056/NEJMc2007800. Epub 2020 Apr 15.
    10. Ashwin Aravindakshan et al., The Impact of Mask-Wearing in Mitigating the Spread of COVID-19 During the Early Phases of the Pandemic, MEDRXIV 1, 1 (2021), https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2020.09.11.20192971v2.full.pdf.
    11. Bagepally, Bh„vani Shankara, et al. „Cost-effectiveness of surgical mask, N-95 respirator, hand-hygiene and surgical mask with hand hygiene in the prevention of COVID-19: Cost effectiveness analys”s from Indian context.” Clinical epidemiology and global health 10 (2021): 100702.
    12. Bahli, Zahid Mehmood. „Does evidence based medicine support the effectiveness of surgical facemasks in preventing postoperative wound infections in elective surgery.” J Ayub Med Coll Abbottabad 21.2 (2009): 166-169.
    13. Barasheed O. et al., Pilot Randomised Controlled Trial to Testing Facemasks Effectiveness in Preventing Influenza-Like Illness Transmission Among Hajj Pilgrims, 14 INFECTIOUS DISORDERS DRUG TARGETS 110, 113 tbl.1 (2014).
    14. Bartoszko J.J.. et al., Medical Masks vs N95 Respirators for Preventing COVID-19 in Healthcare Workers: A Systematic Review and Meta-Analysis of Randomized Trials, 14 INFLUENZA &OTHER RESPIRATORY VIRUSES 365 368 (2020).
    15. Barycka K. et al., Comparative Effectiveness of N95 Respirators and Surgical/Face Masks in Preventing Airborne Infections in the Era of SARS-CoV2 Pandemic: A Meta-Analysis of Randomized Trials, 15 PLOSONE 1 (2020).
    16. Benkouiten S. et al., Non-pharmaceutical Interventions for the Prevention of Respiratory Tract Infections During Hajj Pilgrimage, 12 TRAVEL MED.& INFECTIOUS DISEASE 429, 437 (2014) (characterizing the results of face mask studies in preventing respiratory illnesses as “contradictory”).
    17. bin-Reza F. et al., The Use of Masks and Respirators to Prevent Transmission of Influenza: A Systematic Review of the Scientific Evidence, 6 INFLUENZA &OTHER RESPIRATORY VIRUSES 257, 265 (2012) (“[T]here is a limited evidence base to support the use of masks and/or respirators in healthcare or communit y settings”).
    18. Brady T. et al., „Transfer of Bacteriophage MS2 and Fluorescein from N95 Filtering Facepiece Respirators to Hands: Measuring Fomite Potential”. J. Occupational & Envtl. Hygiene 2017. Nov;14(11):898-906. Dostępny w: doi: 10.1080/15459624.2017.1346799.
    19. Brainard Julii et al., Community Use of Face Masks and Similar Barriers To Prevent Respiratory Illness Such As COVID-19: A Rapid Scoping Review, 25 EUROSURVEILLANCE 1, 1 (2020. Wersja preprint stwierdziła, że dowody „nie są wystarczająco mocne, aby wspierać powszechne stosowanie masek na twarz jako środka ochronnego przed COVID-19”, ale wniosek ten został zmieniony w ostatecznej wersji, aby po prostu stwierdzić, że „badania dotyczące konkretnie infekcji COVID -19 jest wymagana”. Zobacz: Julii S. Brainard et al., Facemasks and Similar Barriers to Prevent Respiratory Illness Such as COVID-19: A Rapid Systematic Review, MEDRXIV 1, 1 (2020), https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2020.04.01.20049528v1.full.pdf.
    20. Brownstone Institute 2021: https://brownstone.org/articles/more-than-150-comparative-studies-and-articles-on-mask-ineffectiveness-and-harms/
    21. Bulfone, Tommaso Celeste, et al. „Outdoor transmission of SARS-CoV-2 and other respiratory viruses: a systematic review.” The Journal of infectious diseases 223.4 (2021): 550-561.
    22. Bundgaard H. et al., Effectiveness of Adding a Mask Recommendation to Other Public Health Measures to Prevent SARS-CoV-2 Infection in Danish Mask Wearers: A Randomized Controlled Trial, 174 ANNALS INTERNALMED. 335 (2021).
    23. Burgess, Adam, and Mitsutoshi Horii. „Risk, ritual and health responsibilisation: Japan’s ‘safety blanket’of surgical face mask‐wearing.” Sociology of health & illness 34.8 (2012): 1184-1198.
    24. Camargo M. C. de et al., Effectiveness of the Use of Non-woven Face Mask to Prevent Coronavirus Infections in the General Population: A Rapid Systematic Review, 25 CIENCIA &SAUDE COLETIVA 3365, 3374 (2020)(“The results regarding masks effectiveness were conflicting”).
    25. Canini L. et al., Surgical Mask to Prevent Influenza Transmission in Households: A Cluster Randomized Trial, 5 PLOS ONE 1, 5 (2010).
    26. Cao, Shiyi, et al. „Post-lockdown SARS-CoV-2 nucleic acid screening in nearly ten million residents of Wuhan, China”. Nature communications 11.1 (2020): 1-7. https://www.nature.com/articles/s41467-020-19802-w
    27. Carøe, Tilde. „Dubious effect of surgical masks during surgery.” Ugeskrift for Laeger 176.27 (2014): V09130564-V09130564.
    28. Casanova L. et al., „Virus Transfer from Personal Protective Equipment to Healthcare Employees’ Skin and Clothing”. Emerging Infectious Diseases. 2008 Aug;14(8): 1291-1293. Dostępny w: doi: 10.3201/eid1408.080085.
    29. Chaabna K. et al., Facemask Use in Community Settings to Prevent Respiratory Infection Transmission: A Rapid Review and Meta-Analysis, 104 INT’L J. INFECTIOUS DISEASE 198, 205 (2021).
    30. Chan, Jasper Fuk-Woo, et al. „A familial cluster of pneumonia associated with the 2019 novel coronavirus indicating person-to-person transmission: a study of a family cluster.” The lancet 395.10223 (2020): 514-523.
    31. Chaudhary, Siyanand Kumar, et al. „Review on benefits, toxicity, challenges, and future of graphene-based face masks in the prevention of COVID-19 pandemic.” PeerJ Materials Science 4 (2022): e20.[PW1] 
    32. Chen, Nanshan, et al. „Epidemiological and clinical characteristics of 99 cases of 2019 novel coronavirus pneumonia in Wuhan, China: a descriptive study.” The lancet 395.10223 (2020): 507-513.
    33. Cheng, Hao-Yuan, et al. „Contact tracing assessment of COVID-19 transmission dynamics in Taiwan and risk at different exposure periods before and after symptom onset.” JAMA internal medicine 180.9 (2020): 1156-1163.
    34. Chernozhukov V. et al., Causal Impact of Masks, Policies, Behavior on Early COVID-19 Pandemic in the U.S, 220 J. ECONOMETRICS 23, 23 (2021).
    35. Chin A. et al., „Stability of SARS-CoV-2 in Different Environmental Conditions”. Lancet Microbe. 2020 May;1(1): e10. Dostępny w:  doi: 10.1016/S2666-5247(20)30003-3. Epub 2020 Apr 2.
    36. Chodosh J., Weinstein B. and Blustein J., „Face Masks Can Be Devastating for People with Hearing Loss”. BMJ. 2020 Jul 9;370:m2683. Dostępny w:  doi: 10.1136/bmj.m2683.
    37. Chou R. et al., Masks for Prevention of Respiratory Virus Infections, Including SARS-CoV-2, in Health Care and Community Settings: A Living Rapid Review, 173 ANNALS INTERNAL MED. 542, 553 (2020) (“[T]he evidence on mask use and risk for SARS-CoV-2 infection is very sparse”).
    38. Chris Kenyon, Widespread Use of Face Masks in Public May Slow the Spread of SARS CoV-2: An Ecological Study. MEDRXIV 1, 1 (2020), https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2020.03.31.20048652v1.full.pdf.
    39. Christopher T. Leffler et al., Association of Country-wide Coronavirus Mortality with Demographics, Testing, Lockdowns, and Public Wearing of Masks, 103 AM. J. TROPICAL MED.&HYGIENE 2400, 2406 tbl.4 (2020).
    40. Chu D.K. et al., Physical Distancing, Face Masks, and Eye Protection to Prevent Person-to-Person Transmission of SARS-CoV-2 and COVID-19: A Systematic Review and Meta-Analysis, 395 LANCET 1973, 1984 (2021).
    41. Coma, Ermengol, et al. „Unravelling the Role of the Mandatory Use of Face Covering Masks for the Control of SARS-CoV-2 in Schools: A Quasi-Experimental Study Nested in a Population-Based Cohort in Catalonia (Spain).” (2022).
    42. Cowling B. J. et al., Facemasks and Hand Hygiene to Prevent Influenza Transmission in Households: A Cluster Randomized Trial, 151 ANNALS INTERNAL MED. 437, 442 tbl.3 (2009).
    43. Cowling B. J. et al., Preliminary Findings of a Randomized Trial of Non-pharmaceutical Interventions to Prevent Influenza Transmission in Households, 3 PLOS ONE 1, 7 tbl.2 (2008).
    44. Cowling B.J. et al., Face Masks to Prevent Transmission of Influenza Virus: A Systematic Review, 138 EPIDEMIOLOGY &INFECTION 449, 455 (2010) (“There is little evidence to support the effectiveness of face masks to reduce the risk of infection”).
    45. Da Zhou, Charlie, Pamela Sivathondan, and Ashok Handa. „Unmasking the surgeons: the evidence base behind the use of facemasks in surgery.” Journal of the Royal Society of Medicine 108.6 (2015): 223-228.
    46. Dag, Umut, et al. „Mask-associated Dry Eye Syndrome in Healthcare Professionals as a New Complication Caused by the Prolonged Use of Masks during Covid-19 Pandemic Period.” Ophthalmic Epidemiology (2022): 1-6.
    47. Daisuke Miyazawa & Gen Kaneko, Face Mask Wearing Rate Predicts Country’s COVID-19 Death Rates, MEDRXIV 1, 16 (2020), https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2020.06.22.20137745v4.full.pdf.
    48. Daniel C. Payne et al., SARS-CoV-2 Infections and Serologic Responses from a Sample of U.S. Navy Service Members – USS Theodore Roosevelt, April 2020, 69 MORBIDITY &MORTALITY WKLY.REP. 714, 718 tbl.(2020).
    49. Daniela Coclite et al., Face Mask Use in the Community for Reducing the Spread of COVID-19: A Systematic Review, 7 FRONTIERS MED. 1, 8–11 (2021).
    50. David O. Freedman & Annelies Wilder-Smith, In-Flight Transmission of SARS-CoV-2: A Review of the Attack Rates and Available Data on the Efficacy of Face Masks, 27 J. TRAVEL MED. 1, 6 (2020).
    51. Dehaghi, Behzad Fouladi, et al. „Face masks vs. COVID-19: a systematic review.” Investigacion y educacion en enfermeria 38.2 (2020).
    52. Dehbandi R. and Mohammad A., „Stability of SARS-CoV-2 in different environmental conditions”. The Lancet Microbe. 2020 Aug;1(4):e145. Dostępny w: 10.1016/S2666-5247(20)30093-8.
    53. De-la-Torre, Gabriel Enrique, et al. „Investigating the current status of COVID-19 related plastics and their potential impact on human health.” Current Opinion in Toxicology 27 (2021): 47-53.
    54. Dhaval Adjodah et al., Association Between COVID-19 Outcomes and Mask Mandates, Adherence, and Attitudes, 16 PLOS ONE 1, 1 (2021).
    55. Dirol H, Alkan E, Sindel M, Ozdemir T, Erbas D. The physiological and disturbing effects of surgical face masks in the COVID-19 era. Bratisl Lek Listy. 2021;122(11):821-825. doi: 10.4149/BLL_2021_131. PMID: 34672675.
    56. Dugré, Nicolas, et al. „Masks for prevention of viral respiratory infections among health care workers and the public: PEER umbrella systematic review.” Canadian Family Physician 66.7 (2020): 509-517.
    57. ECDC 2021: https://www.ecdc.europa.eu/sites/default/files/documents/covid-19-face-masks-community-first-update.pdf.
    58. Emmanuela Gakidou et al., Global Projections of Potential Lives Saved from COVID-19 Through Universal Mask Use, MEDRXIV 1, 16 fig.2 (2020), https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2020.10.08.20209510v2.full.pdf.
    59. FHI 2020. Dostępny w: https://www.fhi.no/globalassets/dokumenterfiler/rapporter/2020/should-individuals-in-the-community-without-respiratory-symptoms-wear-facemasks-to-reduce-the-spread-of-covid-19-report-2020.pdf.
    60. FHI 2021: https://www.fhi.no/globalassets/dokumenterfiler/rapporter/2021/facemasks-to-prevent-transmission-of-respiratory-illness-such-as-covid-19-report-2021.pdf.
    61. FHI 2021a: https://www.fhi.no/en/publ/2021/does-wearing-a-facemask-stop-or-slow-down-the-spread-of-respiratory-viruses/
    62. Figueiredo, Ana E., Carlos E. Poli de Figueiredo, and D. Od Avila. „Bag exchange in continuous ambulatory peritoneal dialysis without use of a face mask: experience of five years.” Advances in peritoneal dialysis 17 (2001): 98-100.
    63. Fischer E. et al., „Low-Cost Measurement of Face Mask Efficacy for Filtering Expelled Droplets During Speech”. Science Advances. 2 Sep 2020. Dostępny w: doi: 10.1126/sciadv.abd3083.
    64. Fögen, Zacharias MD∗ The Foegen effect, Medicine: February 18, 2022 – Volume 101 – Issue 7 – p e28924 doi: 10.1097/MD.0000000000028924
    65. Gallaway M.S. et al., Trends in COVID-19 Incidence After Implementation of Mitigation Measures – Arizona,January 22-August 7, 2020, 69 MORBIDITY &MORTALITY WKLY.REP. 1460, 1462 (2020).
    66. Gao M., et al. A study on infectivity of asymptomatic SARS-CoV-2 carriers Respir Med, 169 (2020) https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0954611120301669
    67. Gavin Leech et al., Mass Mask-Wearing Notably Reduces COVID-19 Transmission, MEDRXIV 1, 6 (2021), https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2021.06.16.21258817v1.full.pdf.
    68. Gery P. Guy et al., Association of State-Issued Mask Mandates and Allowing On-Premises Restaurant Dining with County-Level COVID-19 Case and Death Growth Rates – United States, March 1–December 31, 2020, 70 MORBIDITY &MORTALITY WKLY.REP. 350 (2021).
    69. GOV.UK 2020: https://assets.publishing.service.gov.uk/government/uploads/system/uploads/attachment_data/file/890043/S0127-nervtag-face-mask-use-in-the-community-130420-sage25.pdf.
    70. GOV.UK 2020a: https://www.gov.uk/government/publications/sage-56-minutes-coronavirus-covid-19-response-10-september-2020/sage-56-minutes-coronavirus-covid-19-response-10-september-2020
    71. Gómez-Ochoa S. A. Gómez-Ochoa & Taulant Muka, Meta-Analysis on Facemask Use in Community Settings to Prevent Respiratory Infection Transmission Shows No Effect, 103 INT’L J.INFECTIOUS DISEASE 257, 257 (2021).
    72. Green, Janet et al. “The implications of face masks for babies and families during the COVID-19 pandemic: A discussion paper”. Journal of neonatal nursing : JNN vol. 27,1 (2021): 21-25. doi:10.1016/j.jnn.2020.10.005 – https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7598570/
    73. Guerra, Damian D., and Daniel J. Guerra. „Mask mandate and use efficacy for COVID-19 containment in US States.”
    74. Gupta M. et al., The Use of Facemasks by the General Population To Prevent Transmission of COVID 19 Infection: A Systematic Review, MEDRXIV 1 (2020), https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2020.05.01.20087064v1.full.pdf.
    75. Gut 2020 https://kobieta.wp.pl/maseczki-ochronne-czy-ich-noszenie-ma-sens-wirusolog-wlodzimierz-gut-wyjasnia-6500789009070209a?c=96&nil=&src01=6a4c8.
    76. Gyula Seres et al., Face Mask Use and Physical Distancing Before and After Mandatory Masking: Evidence from Public Waiting Lines, (No. SP II 2020-305)WZB DISCUSSION PAPER 1, 1–2 (2020).
    77. Haller S. et al., Use of Respirator vs. Surgical Masks in Healthcare Personnel and Its Impact on SARS-CoV2 Acquisition – A Prospective Multicentre Cohort Study, MEDRXIV 1 (2021), https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2021.05.30.21258080v1.full.pdf.
    78. Hanna M. Ollila et al., Face Masks Prevent Transmission of Respiratory Diseases: A Meta-Analysis of Randomized Controlled Trials, MEDRXIV 1, 12 (2020), https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2020.07.31.20166116v2.full.pdf.
    79. Hatzius J et al., Face Masks and GDP, GOLDMAN SACHS,June 29, 2020, https://www.goldmansachs.com/insights/pages/face-masks-and-gdp.html(last visited Sep. 5, 2021).
    80. Heesoo Joo et al., Decline in COVID-19 Hospitalization Growth Rates Associated with Statewide MaskMandates – 10 States, March–October 2020, 70 MORBIDITY &MORTALITY WKLY.REP. 212 (2021).
    81. Howard J. et al., Face Masks Against COVID-19: An Evidence Review, 118 PROCEEDINGS NAT’L ACAD. SCI. 1, 6 (2021) (“The positive impact of public mask wearing is ‘scientifically plausible but uncertain’”).
    82. IHME Covid Forecasting Team,Modeling COVID-19 Scenarios for the United States, 27 NATURE MED. 94, 95(2021).
    83. IrishTimes 2021: https://www.irishtimes.com/news/ireland/irish-news/outdoor-transmission-accounts-for-0-1-of-state-s-covid-19-cases-1.4529036
    84. Jacobs J. L. et al., Use of Surgical Face Masks to Reduce the Incidence of the Common Cold Among Health Care Workers in Japan: A Randomized Controlled Trial, 37 AM. J. INFECTION CONTROL 417, 419 tbl.3 (2009).
    85. Jain M. et al., Efficacy and Use of Cloth Masks: A Scoping Review, 12 CUREUS 1, 10 (2020) (“Cloth masks are shown to have limited inward protection in healthcare settings where viral exposure is high but may be beneficial for outward protection in low-risk settings and use by the general public where no other alternatives to medical masks are available”).
    86. Jakobsen, Janus Christian, and Christian Gluud. „The necessity of randomized clinical trials.” Journal of Advances in Medicine and Medical Research (2013): 1453-1468. http://www.sciencedomain.org/abstract/1313
    87. Jefferson T. et al., Interventions for the Interruption or Reduction of the Spread of Respiratory Viruses, 7COCHRANE DATABASE SYS.REV. 1, 108 (2011).
    88. Jefferson T. et al., Physical Interventionsto Interrupt or Reduce the Spread of Respiratory Viruses (Review), 11 COCHRANE DATABASE SYS.REV. 1, 6–7 (2020).
    89. Karaivanov A, et al., Face Masks, Public Policies and Slowing the Spread of COVID-19: Evidence from Canada, 78 J. HEALTH ECON. 1, 1 (2021).
    90. Karvounides, D., Marzouk, M., Ross, A.C., VanderPluym, J.H., Pettet, C., Ladak, A., Ziplow, J., Patterson Gentile, C., Turner, S., Anto, M., Barmherzig, R., Chadehumbe, M., Kalkbrenner, J., Malavolta, C.P., Clementi, M.A., Gerson, T. and Szperka, C.L. (2021), “The intersection of COVID‐19, school, and headaches: Problems and solutions”. Headache: The Journal of Head and Face Pain, 61: 190-201. https://doi.org/10.1111/head.14038
    91. Kisielinski 2021a: Komentarz techniczny do artykułu: „Maski na twarz skutecznie ograniczają prawdopodobieństwo transmisji SARS-CoV-2”.Vol 372, Issue 6549, pp. 1439-1443, DOI: 10.1126/science.abg6296 https://www.science.org/doi/10.1126/science.abg6296, tłumaczenie: https://pl.medicusante.com/_files/ugd/d48835_934bddde11474a1fbb7f918dc999bdd6.pdf
    92. Kisielinski 2022: Kai Kisielinski, Susanne Wagner, Oliver Hirsch, et al. Possible toxicity of chronic carbon dioxide exposure associated with mask use, particularly in pregnant women, children and adolescents -a scoping review. Authorea. January 20, 2022.
    93. Kisielinski 2022a: Kisielinski, Kai, and Barbara Wojtasik. „Suitability of Rose Bengal sodium salt staining for visualisation of face mask contamination by living organisms.” (2022).
    94. Kisielinski K. et al., „Is a Mask That Covers the Mouth and Nose Free from Undesirable Side Effects in Everyday Use and Free of Potential Hazards?”. International Journal of Environmental Research and Public Health. 2021 Apr 20;18(8):4344. Dostępny w: doi: 10.3390/ijerph18084344. Tłumaczenie: https://pl.medicusante.com/_files/ugd/d48835_e5200a341cc1462f9581ec344576688a.pdf
    95. Klimat.rp.pl 2021: https://klimat.rp.pl/planeta/4467-bez-biodegradowalnych-masek-oceany-czeka-katastrol./.
    96. Klompas, Michael, et al. „Universal masking in hospitals in the COVID-19 era.” New England Journal of Medicine 382.21 (2020): e63.
    97. Ksiazek TG,  Erdman D,  Goldsmith CS, et al. A novel coronavirus associated with severe acute respiratory syndrome, N Engl J Med, 2003, vol. 348 (pg. 1947-57)[PW2] 
    98. La Scola, Bernard, et al. „Viral RNA load as determined by cell culture as a management tool for discharge of SARS-CoV-2 patients from infectious disease wards.” European Journal of Clinical Microbiology & Infectious Diseases 39.6 (2020): 1059-1061.
    99. Lahme, T., et al. „Patient surgical masks during regional anesthesia. Hygenic necessity or dispensable ritual?.” Der Anaesthesist 50.11 (2001): 846-851.
    100. Larson E. L. et al., Impact of Non-pharmaceutical Interventions on URIs and Influenza in Crowded, Urban Households, 125 PUB. HEALTH REP. 178, 185-6 tbls.4-5 (2010).
    101. Lee, Shu-An, Sergey A. Grinshpun, and Tiina Reponen. „Respiratory performance offered by N95 respirators and surgical masks: human subject evaluation with NaCl aerosol representing bacterial and viral particle size range.” Annals of Occupational Hygiene 52.3 (2008): 177-185.[PW3] 
    102. Leila Abdullahi et al., Community Interventions in Low- and Middle-Income Countries to Inform COVID-19 Control Implementation Decisions in Kenya: A Rapid Systematic Review, 15 PLOS ONE 1, 16, 22 (2020).
    103. Leung, Nancy HL, et al. „Respiratory virus shedding in exhaled breath and efficacy of face masks.” Nature medicine 26.5 (2020): 676-680.
    104. Lewkowic David J. „Masks Can Be Detrimental to Babies’ Speech and Language Development”.. Scientific American 2021. Cogntion, Opinion https://www.scientificamerican.com/article/masks-can-be-detrimental-to-babies-speech-and-language-development/
    105. Li Y. et al., Face Masks To Prevent Transmission of COVID-19: A Systematic Review and Meta-Analysis, 49AM. J. INFECTION CONTROL 900, 904–5 (2021).
    106. Li, Hui, et al. „Efficacy and practice of facemask use in general population: a systematic review and meta-analysis.” Translational psychiatry 12.1 (2022): 1-15.
    107. Li, Qun, et al. „Early transmission dynamics in Wuhan, China, of novel coronavirus–infected pneumonia.” New England journal of medicine (2020).
    108. Liu Ian T., Prasad Vinay, Darrow Jonathan J. „Evidence for Community Cloth Face Masking to Limit the Spread of SARS-CoV-2: A Critical Review” CATO WORKING PAPER, November 8, 2021 https://www.cato.org/sites/cato.org/files/2021-11/working-paper-64.pdf.
    109. Liu, Y., Rocklöv J. „The reproductive number of the Delta variant of SARS-CoV-2 is far higher compared to the ancestral SARS-CoV-2 virus.” Journal of travel medicine (2021a).
    110. Loeb M. et al., Surgical Mask vs N95 Respirator for Preventing Influenza Among Health Care Workers: A Randomized Trial, 302 J. AM. MED.ASS’N 1865, 1870 (2009).
    111. Long Y. et al., Effectiveness of N95 Respirators Versus Surgical Masks Against Influenza: A Systematic Review and Meta-Analysis, 13 J. EVIDENCE-BASED MED. 93, 98 (2020).
    112. MacIntyre Ch. R. & Abrar A. Chughtai, A Rapid Systematic Review of the Efficacy of Face Masks and Respirators Against Coronaviruses and Other Respiratory Transmissible Viruses for th e Community, Healthcare Workers and Sick Patients, 104 INT’L J. NURSING STUDIES 1, 5 (2020) (Use of masks as source control is “a sensible recommendation given the suggestion of protection”).
    113. MacIntyre Ch. R. et al., A Randomized Clinical Trial of Three Options for N95 Respirators and Medical Masks in Health Workers, 187 AM. J. RESPIRATORY &CRITICAL CARE MED. 960, 963 (2013) (finding that surgical mask use was not inferior to targeted N95 use).
    114. MacIntyre Ch. R. et al., Cluster Randomised Controlled Trial to Examine Medical Mask Use as Source Control for People with Respiratory Illness, 6 BMJ OPEN 1, 5–7, tbl. 2, 4 (2016).
    115. MacIntyre Ch. R. et al., Face Mask Use and Control of Respiratory Virus Transmission in Households, 15 EMERGING INFECTIOUS DISEASES 233, 238 tbl.4 (2009).
    116. Maloney F. and Taskin T., „Determinants of Social Distancing and Economic Activity During COVID-19: A Global View”. World Bank Pol’y Research Working Paper, 11(2020). Dostępny w: https://openknowledge.worldbank.org/handle/10986/33754.
    117. Marini M. et al., „The impact of facemasks on emotion recognition, trust attribution and re-identification”. Scientific Reports. Published: 10 March 2021. 5577(2021): 1-14. Dostępny w: https://www.nature.com/articles/s41598-021-84806-5.
    118. Martellucci, Cecilia Acuti, et al. „Inhaled CO2 concentration while wearing face masks: a pilot study using capnography.” medRxiv (2022).
    119. Meldrum, Marcia L. „A brief history of the randomized controlled trial: From oranges and lemons to the gold standard.” Hematology/oncology clinics of North America 14.4 (2000): 745-760. https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0889858805703099
    120. Mingming Liang et al., Efficacy of Face Mask in Preventing Respiratory Virus Transmission: A Systematic Review and Meta-Analysis, 36 TRAVEL MED.&INFECTIOUS DISEASE 1, 7 (2020).
    121. Miriam E. Van Dyke et al., Trends in County-Level COVID-19 Incidence in Counties With and Without a Mask Mandate–Kansas, June 1–August 23, 2020, 69 MORBIDITY &MORTALITY WKLY.REP. 1777, 1779 tbl. (2020).
    122. Mitze T. et al., Face Masks Considerably Reduce COVID-19 Cases in Germany: A Synthetic Control Method Approach, 117 PROC. NAT’L ACAD. SCI. 32293, 32293 (2020).
    123. Mohammad A. et al., „Facemask Against Viral Respiratory Infections Among Hajj Pilgrims: a Challenging Cluster-Randomized Trial”.  PloS One. 2020 Oct 13;15(10):e0240287. Dostępny w:  doi: 10.1371/journal.pone.0240287. eCollection 2020.
    124. Mostafaei A. et al., Can Wearing a Face Mask Protect from COVID-19? A Systematic Review, 14 IRANIAN J. MED.MICROBIOLOGY 101, 104 (2020) (describing the level of evidence that facemasks alone provide protection against respiratory infection as “low to moderate”).
    125. Murad, M. Hassan, et al. „New evidence pyramid.” BMJ Evidence-Based Medicine 21.4 (2016): 125-127.
    126. Niwiński 2020: https://www.medonet.pl/koronawirus/koronawirus-w-polsce,lekarz–zle-uzyta-maseczka-staje-sie-bomba-biologiczna-,artykul,92624472.html.
    127. Nooshin Razani, Mohsen Malekinejad, George W Rutherford, Clarification Regarding “Outdoor Transmission of SARS-CoV-2 and Other Respiratory Viruses: A Systematic Review”, The Journal of Infectious Diseases, Volume 224, Issue 5, 1 September 2021, Pages 925–926, https://doi.org/10.1093/infdis/jiab298
    128. Offeddu V. et al., Effectiveness of Masks and Respirators Against Respiratory Infections in Healthcare Workers: A Systematic Review and Meta-Analysis, 65 CLINICAL INFECTIOUS DISEASES 1934, 1938 (2017). [
    129. Ozorowski 2020: https://plus.gloswielkopolski.pl/koronawirus-maseczki-daja-zludne-poczucie-bezpieczenstwa-bo-nie-potrafimy-z-nich-poprawnie-korzystac-mowi-mikrobiolog/ar/c1-14886265
    130. Palmieri V, De Maio F, De Spirito M, Papi M. Face masks and nanotechnology: Keep the blue side up. Nano Today. 2021;37:101077. doi:10.1016/j.nantod.2021.101077
    131. Perski O. et al., Face Masks to Prevent Community Transmission of Viral Respiratory Infections: A RapidEvidence Review Using Bayesian Analysis, QEIOS 1, 15, https://www.qeios.com/read/1SC5L4 (last visited Oct. 21,2020).
    132. Pinkas 2020: https://mgr.farm/aktualnosci/gis-noszenie-maseczek-przez-osoby-zdrowe-jest-bezsensowne/
    133. Proremedium.pl: https://proremedium.pl/2021/04/05/maski-skuteczne-i-bezpieczne-klamstwo-powtorzone-tysiac-razy-staje-sie-prawda/
    134. Qaseem A. et al., Use of N95, Surgical, and Cloth Masks to Prevent COVID-19 in Health Care and Community Settings: Living Practice Points From the American College of Physicians (Version 1), 173 ANNALS INTERNAL MED. 642, 646 tbl.4 (2020)(“The evidence is very uncertain about the effectiveness of cloth masks compared with no masks on the risk for SARS-CoV-1 infection”); see also id. at 647 (“The CDC does not consider cloth masks as PPE [personal protective equipment] in health care settings, given the lack of evidence of their effectiveness against transmission of SARS-CoV-2”).
    135. Rader B. et al., Mask-Wearing and Control of SARS-CoV-2 Transmission in the USA: A Cross-Sectional Study, 3 LANCET DIGITAL HEALTH. E148,E154 (2021).
    136. Radonovich L. J. et al., N95 Respirators vs Medical Masks for Preventing Influenza Among Health Care Personnel: A Randomized Clinical Trial, 322 J. AM. MED.ASS’N 824, 830 (2019).
    137. Rancourt 2020: https://www.rcreader.com/commentary/still-no-conclusive-evidence-justifying-mandatory-masks
    138. Rancourt 2021: https://denisrancourt.ca/entries.php?id=106&name=2021_09_20_do_face_masks_reduce_covid_19_spread_in_bangladesh_are_the_abaluck_et_al_results_reliable
    139. Rancourt 2021a: https://denisrancourt.ca/entries.php?id=15&name=2021_02_22_review_of_scientific_reports_of_harms_caused_by_face_masks_up_to_february_2021
    140. Rebmann T. et al., „Physiologic and Other Effects and Compliance with Long-term Respirator Use Among Medical Intensive Care Unit Nurses”. Am. J. Infection Control. 2013 Dec;41(12):1218-23. Dostępny w:  doi: 10.1016/j.ajic.2013.02.017. Epub 2013 Jun 12.
    141. Richard Stutt et al., A Modelling Framework to Assess the Likely Effectiveness of Facemasks in Combination with ‘Lock-Down’ in Managing the COVID-19 Pandemic, 476 PROCEEDINGSROYAL SOC’Y 1, 2 (2020).
    142. Royo-Bordonal.„ Miguel Angel, et al. „Face masks in the general healthy population. Scienti”ic and ethical issues.” Gaceta Sanitaria 35.6 (2021): 580-584.
    143. Sah, Pratha, et al. „Asymptomatic SARS-CoV-2 infection: A systematic review and meta-analysis”. Proceedings of the National Academy of Sciences 118.34 (2021). Dostępny w: https://www.pnas.org/content/118/34/e2109229118.
    144. Sajith M.,. „Mask mandates in light of DANMASK-19”. Infection Control & Hospital Epidemiology (2021): 1-2.
    145. Salassa, Tiare E., and Marc F. Swiontkowski. „Surgical attire and the operating room: role in infection prevention.” JBJS 96.17 (2014): 1485-1492.
    146. Santos M. et al., Are Cloth Masks a Substitute to Medical Masks in Reducing Transmission and Contamination? A Systematic Review, 34 BRAZILIAN ORAL RESEARCH 1, 15 (2020) (“Cloth masks seem to provide some degree of protection” but “the quality of evidence about efficiency is very low to moderate”).
    147. Sellden, Eva, and Hugh C. Hemmings. „Is routine use of a face mask necessary in the operating room?.” Anesthesiology (Philadelphia) 113.6 (2010).
    148. Seyed-Amer Tabatabaeizadeh, Airborne Transmission of COVID-19 and the Role of Face Mask to Prevent It: A Systematic Review and Meta-Analysis, 26 EUR. J. MED.RESEARCH 1, 4, 5 (2021).
    149. Sil.„Ana L. Patrício, et al. „Risks of COVID-19 face masks to wildlife: Present”and future research needs.” Science of The Total Environment (2021): 148505. Politicalwire.com 2020: https://politicalwire.com/2020/09/08/face-mask-pollution-becoming-huge-problem/.
    150. Silchenko, Ksenia, a„d Luca M. Visconti. „Facemask: from pandemic to maketplace iconicity.” Consumption Markets & Culture (2021): 1-24.
    151. Simmerman J. M. et al., Findings from a Household Randomized Controlled Trial of Hand Washing and Face Masks to Reduce Influenza Transmission in Bangkok, Thailand: Household Randomized Controlled Tria l of Hand Washing and Face Masks, 5 INFLUENZA &OTHER RESPIRATORY VIRUSES 256, 263 tbl.2 (2011).
    152. Skinner, M. W., and B. A. Sutton. „Do anaesthetists need to wear surgical masks in the operating theatre? A literature review with evidence-based recommendations.” Anaesthesia and intensive care 29.4 (2001): 331-338.
    153. Smith J.D. et al., Effectiveness of N95 Respirators Versus Surgical Masks in Protecting Health Care Workers from Acute Respiratory Infection: A Systematic Review and Meta-Analysis, 188 CAN. MED.ASS’N J. 567, 572 (2016).
    154. Smith P. B. et al., A Scoping Review of Surgical Masks and N95 Filtering Facepiece Respirators: Learning from the Past to Guide the Future of Dentistry, 131 SAFETY SCI. 1, 6 (2020) (“Current sterilization measures are not sufficient to permit routine reuse of facemasks”).
    155. Sohee Kwon et al., Association of Social Distancing and Face Mask Use with Risk of COVID-19, 12 NATURE COMMC’NS 1, 7 (2021).
    156. Spira, Beny. „Correlation Between Mask Compliance and COVID-19 Outcomes in Europe.” Cureus 14.4 (2022).
    157. Spitzer M. “Masked education? The benefits and burdens of wearing face masks in schools during the current Corona pandemic”. Trends in Neuroscience and Education. 2020;20:100138. doi:10.1016/j.tine.2020.100138 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7417296/
    158. Stajduhar, Andreja, et al. „Face masks disrupt holistic processing and face perception in school-age children.” Cognitive research: principles and implications 7.1 (2022): 1-10.[PW4] 
    159. Steffen E. Eikenberry et al., To Mask or Not to Mask: Modeling the Potential for Face Mask Use by the General Public to Curtail the COVID-19 Pandemic, 5 INFECTIOUS DISEASE MODELLING 293, 296 (2020).
    160. Stilianakis S. and Drossinos Y., „Dynamics of Infectious Disease Transmission by Inhalable Respiratory Droplets”, J. Royal Soc’y Interface. 2010 Sep 6;7(50):1355-66. Dostępny w:  doi: 10.1098/rsif.2010.0026. Epub 2010 Feb 17.
    161. Suess Th. et al., The Role of Facemasks and Hand Hygiene in the Prevention of Influenza Transmission in Households: Results from a Cluster Randomised Trial; Berlin, Germany, 2009–2011, 12 BMC INFECTIOUS DISEASES 1, 10 tbl.5 (2012).
    162. Szumowski 2020: https://www.rynekzdrowia.pl/Uslugi-medyczne/Szumowski-o-koronawirusie-maseczki-nie-pomagaja-Nie-wiem-czemu-ludzie-je-nosza,203278,8.html.
    163. Tabatabaeizadeh S-A.,. „Airborne transmission of COVID-19 and the role of face mask to prevent it: a systematic review and meta-analysis.” European Journal of Medical Research 26.1 (2021): 1-6.
    164. Talic, S. et al. „Effectiveness of public health measures in reducing the incidence of COVID-19, SARS-CoV-2 transmission, and COVID-19 mortality: systematic review and meta-analysis.” bmj 375 (2021).
    165. Taminato M. et al., Homemade Cloth Face Masks as a Barrier Against Respiratory Droplets–Systematic Review, 33 ACTA PAULISTA ENFERMAGEM 1, 8 (2020) (“[A]ny face mask, regardless of filtering efficiency will have a marginal impact if not used in connection to other measures, such as social distancing and regular hand hygiene”).
    166. Tatiana Filonets et al., Investigation of the Efficiency of Mask Wearing, Contact Tracing, and Case Isolation During the COVID-19 Outbreak, 10 J. CLINICAL MED. 1, 5 (2021).
    167. Thompson, Hayley A., et al. „Severe Acute Respiratory Syndrome Coronavirus 2 (SARS-CoV-2) setting-specific transmission rates: a systematic review and meta-analysis.” Clinical Infectious Diseases (2021).
    168. Trisha Greenhalgh et al., Face Masks for the Public During the COVID-19 Crisis, 369 BMJ 1 (2020).
    169. Upi.com: https://www.upi.com/amp/Top_News/World-News/2019/02/01/Millions-in-Japan-affected-as-flu-outbreak-grips-country/9191549043797/
    170. van Ark 2020: https://www.rp.pl/swiat/art8862291-holandia-maski-nie-beda-obowiazkowe-nie-ma-dowodow-ze-dzialaja
    171. Verleysen, Eveline, et al. „Titanium dioxide particles frequently present in face masks intended for general use require regulatory control.” Scientific reports 12.1 (2022): 1-9.[PW5] 
    172. Vincent C. Cheng et al., The Role of Community-wide Wearing of Face Mask for Control of Coronavirus Disease 2019 (COVID-19) Epidemic Due to SARS-CoV-2, 81 J. INFECTION 107, 109–12 (2020).
    173. Vincent, Marina, and Peggy Edwards. „Disposable surgical face masks for preventing surgical wound infection in clean surgery.” Cochrane Database of Systematic Reviews 4 (2016).
    174. Wang M.X. et al., Effectiveness of Surgical Face Masks in Reducing Acute Respiratory Infections in Non -Healthcare Settings: A Systematic Review and Meta-Analysis, 7 FRONTIERS MED. 1, 20 (2020).
    175. Wang, Chia C., et al. „Airborne transmission of respiratory viruses.” Science 373.6558 (2021a): eabd9149.
    176. Wang, Z. et al. Exposure to SARS-CoV-2 generates T-cell memory in the absence of a detectable viral infection. Nature Communications 12, 1724 (2021). https://www.nature.com/articles/s41467-021-22036-z
    177. Webster, Joan, et al. „Use of face masks by non‐scrubbed operating room staff: a randomized controlled trial.” ANZ journal of surgery 80.3 (2010): 169-173.
    178. Wei Lyu & George L. Wehby, Community Use of Face Masks and COVID-19: Evidence from a Natural Experiment of State Mandates in the US, 39 HEALTH AFFAIRS 1419, 1422 (2020).
    179. WHO 2020: https://www.who.int/publications/i/item/advice-on-the-use-of-masks-in-the-community-during-home-care-and-in-healthcare-settings-in-the-context-of-the-novel-coronavirus-(2019-ncov)-outbreak  
    180. Wu, Zunyou, and Jennifer M. McGoogan. „Characteristics of and important lessons from the coronavirus disease 2019 (COVID-19) outbreak in China: summary of a report of 72 314 cases from the Chinese Center for Disease Control and Prevention.” Jama 323.13 (2020): 1239-1242.
    181. Xiao J. et al., Nonpharmaceutical Measures for Pandemic Influenza in Nonhealthcare Settings–PersonalProtective and Environmental Measures, 26 EMERGING INFECTIOUS DISEASES 967, 972 (2020).
    182. Xiaowen Wang et al., Association Between Universal Masking in a Health Care System and SARS-CoV-2 Positivity Among Health Care Workers, 324 J. AM. MED.ASS’N 703, 703 (2020).
    183. Xie, Huaijun, et al. „Face mask—A potential source of phthalate exposure for human.” Journal of hazardous materials 422 (2022): 126848.
    184. Yan Y. et al., „Do Face Masks Create a False Sense of Security? A COVID-19 Dilemma”. medRxiv, 16(2020). Dostępny w: https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2020.05.23.20111302v2.full.pdf.
    185. Zanotti, B., Parodi, P.C., Riccio, M. et al. “Can the Elastic of Surgical Face Masks Stimulate Ear Protrusion in Children?”. Aesth Plast Surg 44, 1947–1950 (2020). https://doi.org/10.1007/s00266-020-01833-9 – https://link.springer.com/article/10.1007/s00266-020-01833-9
    186. Zhang, Weiwei, et al. „Secondary transmission of coronavirus disease from presymptomatic persons, China.” Emerging infectious diseases 26.8 (2020): 1924.

Select the fields to be shown. Others will be hidden. Drag and drop to rearrange the order.
  • Image
  • SKU
  • Rating
  • Price
  • Stock
  • Availability
  • Add to cart
  • Description
  • Content
  • Weight
  • Dimensions
  • Additional information
Click outside to hide the comparison bar
Compare